Βιβλίο

Το νέο μυθιστόρημα της Ελίφ Σαφάκ ανοίγει τις καλά σφραγισμένες πύλες των οθωμανικών παλατιών και χαρεμιών.

Για μια χώρα σαν την Ελλάδα που, σύμφωνα με τα στοιχεία της «Διεθνούς Διαφάνειας», κατέχει την προτελευταία θέση στην ευρωπαϊκή κατάταξη διαφθοράς –ακριβώς πάνω από τη Βουλγαρία και πολύ κάτω από τη Ρουμανία και την Κροατία– αποτελεί αίνιγμα γιατί η τεράστια πηγή μυθοπλαστικού υλικού που προσφέρουν η παρανομία, οι συνωμοσίες και οι διπλοί κώδικές της, απουσιάζει από την πεζογραφία της.

Η ιστορία δύο ιδιοφυών Ισραηλινών ψυχολόγων.

Μια προσωπογραφία – κριτική σύνθεση για τον μεγάλο φιλόλογο, που θέλει να τον τιμήσει χωρίς να βρίθει εγκωμίων.

Η Τζέσι Νόρμαν δεν υπάρχει πια, είπε ο κύριος Γκρι. Η κορυφαία δραματική υψίφωνος πέθανε πριν από λίγες ημέρες, στα εβδομήντα τέσσερά της, και όπως συμβαίνει με τις μεγάλες φωνές, όλους τους μεγάλους μουσικούς, τους μεγάλους καλλιτέχνες γενικά που χάνονται, άφησε πίσω της ένα σωρό αναμνήσεις, που δεν είναι άλλες από τις ερμηνείες της, τα τραγούδια, τις μουσικές της.

Το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης Έργου Ξένης Λογοτεχνίας στην Ελληνική Γλώσσα απονέμεται κατά πλειοψηφία στη Σταυρούλα Αργυροπούλου για τη μετάφραση του έργου του Αντρέι Μπέλυ με τίτλο «Πετρούπολη», εκδόσεις Κίχλη, 2017. 

Τα πρώτα της παραμύθια γεννήθηκαν μέσα στην κρίση, το 2012. Τότε η  θεατρολόγος, ηθοποιός Ερση Νιαώτη έγραψε σε συνεργασία με την αδελφή της Ιωάννα το βιβλίο «9 παραμύθια και μια ξύλινη κουτάλα», που τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο Gourmand. 

Η ανάγκη της ηρωίδας να μιλήσει γι’ αυτό σε αγνώστους έχει κάτι ανατριχιαστικά γνώριμο από τη σύγχρονη εποχή του ιντερνετικού διαμοιρασμού.

Ταινίες που κυκλοφορούν φέτος και οι οποίες βασίζονται σε μυθιστορήματα που αξίζει να γνωρίσει κανείς.

O Tζο Νέσμπο θα είναι ανάμεσα στα τιμώμενα πρόσωπα της Διεθνούς Εκθέσεως Βιβλίου της Φρανκφούρτης που ξεκινάει σε λίγες ημέρες. 

Ο Βρετανός συγγραφέας Αρνολντ Μπέννετ (1867-1931) ανήκει στην «εδουαρδιανή» εποχή της αγγλικής λογοτεχνίας (περίοδο της βασιλείας του Εδουάρδου Ζ΄, 1901-1910). Το μυθιστόρημα «Θαμμένος ζωντανός. Μια ιστορία του καιρού μας» (1908) εμβαθύνει στο πώς ο Τύπος μπορεί να καθορίσει την οπτική μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι μιας προσωπικότητας.