Βιβλίο

Το «1917» του Σαμ Μέντες έχει κερδίσει τις καρδιές του κοινού, έχει ήδη αποσπάσει τα πρώτα του βραβεία, και τώρα, όπως όλα δείχνουν, πάει ολοταχώς για τα Οσκαρ.

Αφού είδε –και θαύμασε– το «1917» του Σαμ Μέντες, ο κύριος Γκρι θυμήθηκε το αντίστοιχο «1917» του Ερνεστ Χέμινγουεϊ.

Κάθε χρόνο, για μία εβδομάδα, το Μπενάκη στην οδό Πειραιώς θυμίζει την αποθήκη της Amazon: φορτηγά μεταφέρουν εκεί εκατοντάδες βιβλία. 

Εγραψε ποιήματα για τον έρωτα και το σώμα, για την έλλειψη και την απουσία, σε μια γλώσσα απλή και βραδυφλεγή, χωρίς εκζήτηση. Με τις λέξεις αναμετριόταν και ως μεταφράστρια, αν και τελευταία τής έλειπε όλο και περισσότερο μία μικρή και μονοσύλλαβη: το αισιόδοξο «θα». Το «ευχαριστώ» για όσα φέρνει η ζωή, πάντως, κατεύναζε τον φόβο του θανάτου. Η σπουδαία ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών.

Αποχώρησε από τη θέση της προέδρου του ιδρύματος που απονέμει το λογοτεχνικό βραβείο Μπούκερ η βαρώνη Ελενα Κένεντι.

Να πάψουμε να κατηγορούμε εαυτούς και άλλους για μειονεκτήματα που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. 

Από τα επτά αδέλφια της οικογένειας Γκλας, που μεθοδικά δημιούργησε μέσα από μια σειρά από διηγήματα και νουβέλες ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, μπορούμε να ξεχωρίσουμε τον Μπάντι Γκλας ως αυτόν με τον οποίο ταυτίζεται περισσότερο ο συγγραφέας, ένα τύποις alter ego του, που κάποια στιγμή αναφέρει το εξής: «Ενας εκστατικά ευτυχής άνθρωπος της γραφής είναι συχνά εξαντλητικός στην παρέα».

Τσάρλυ Τσάπλιν, Ντέιβιντ Λιντς και Κοκό Σανέλ παρουσιάζονται γλαφυρά σε νέες βιογραφίες.

Το 1972, τρία χρόνια πριν από τον θάνατο του Ισπανού δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο, ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς συγγραφείς, ο ενενηντάχρονος σήμερα Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ εκδίδει τη βιογραφία του Ισπανού αναρχοσυνδικαλιστή Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι.

Ο Ζαχαρίας Στουφής γεννήθηκε το 1974 στη Ζάκυνθο. Σαν προέκταση του ποιητικού του έργου, στο οποίο ο θάνατος είναι το επίκεντρο, ασχολείται με τη θανατολογία της Ζακύνθου. Αναζητεί τον θάνατο στη λαογραφία, στη φιλολογία, στην ιστορία και στη σύγχρονη κοινωνία του νησιού του.

Είναι, κατά τη γνώμη μου αδύνατον να κατανοήσει κανείς τις εξελίξεις στην ελληνική οικονομία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς να λάβει υπόψη του την ιστορία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, για την οποία δυστυχώς δεν διαθέτουμε κάποια εργασία αντάξια της σημασίας της.