Βιβλίο

Ο Τζορτζ Φλόιντ αποφάσισε να μετακομίσει στη Μινεσότα, μήπως τα πράγματα βελτιώνονταν. Είχε γεννηθεί στη Βόρεια Καρολίνα. Είχε μεγαλώσει στο Χιούστον. Στο γυμνάσιο έπαιζε μπάσκετ. Εγινε ράπερ. Υστερα παντρεύτηκε. Εκανε παιδιά. Δεν τα έφερνε βόλτα. Ωσπου έμπλεξε.

«Οταν ήμουν παιδί είχα φοβηθεί πολύ από τη δύναμη που είχαν οι λευκοί επάνω μου, πάνω στην οικογένειά μου και τους φίλους μου. Ημουν τρομοκρατημένος και αυτός ο φόβος ήλεγχε μεγάλο μέρος της συμπεριφοράς μου και όσο μεγάλωνα», μου λέει από το τηλέφωνο ο συγγραφέας Τζον Εντγκαρ Γουάιντμαν που πριν από λίγες μέρες μπήκε στα 79 του χρόνια.

Με κυρίαρχο μοτίβο την απώλεια και πάντα με τη σφραγίδα της αξιοσύνης και της εγκαρτέρησης η Αγγελική Σιδηρά έρχεται σε καιρούς ανυπέρβλητων δυσκολιών και απέραντου φόβου να μας προσφέρει την ποιητική συλλογή «Οίμοι, λέγουσα», ένα έργο χρέους που συνεχίζει να ωριμάζει μέσα της για να γίνει τελικά έργο ολόκληρης ζωής.

Ο Μωραϊτίδης, διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας από εκείνη του τριτεξαδέλφου του Παπαδιαμάντη, ταξιδεύει αδιάκοπα σε θάλασσες, προπάντων, και στεριές, όχι επειδή τον πιέζουν βιοτικές ανάγκες, αλλά –το γράφω ευτόλμως– «για υπόθεσες ψυχικές».

Σε πρόσφατο άρθρο του στους Times Literary Supplement, ο κριτικός Νίκολσον Μπέικερ μας θυμίζει ποια σημαντικά βιβλία κυκλοφόρησαν το 1920 – δηλαδή πριν από εκατό χρόνια. Ξεχωρίζει τα βιβλία «Η άλλη πλευρά του Παραδείσου» του Σκοτ Φιτζέραλντ, «Main Street» του Σίνκλερ Λιούις, «Miss Lulu Bett» της Ζόνα Γκέιλ, «Τα χρόνια της αθωότητας» της Ιντιθ Γουόρτον, «Ερωτευμένες γυναίκες» του Ντ. Χ. Λόρενς.

Από έναν κατάλογο με τα σημαντικότερα έργα της δυτικής λογοτεχνίας, μιας παραγωγής δηλαδή που εκτείνεται στο μάκρος τριών περίπου χιλιετιών, δύσκολα θα απέκλειε όποιος αρέσκεται σε τέτοιου είδους παιχνίδια την «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια» του Ομήρου, την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, την «Αινειάδα» του Βιργίλιου, τις «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου, τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη, τον «Δον Κιχώτη» του Θερβάντες, τον «Αμλετ» και τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ. 

Το μυθιστόρημα του εξηνταεπτάχρονου Ιρλανδού Ντέιβιντ Παρκ είναι ένα έργο των ημερών μας. Ο κεντρικός του ήρωας οδηγεί με τη βοήθεια GPS, μιλάει κάθε τόσο στο κινητό, σχολιάζει όσους βγάζουν φωτογραφίες σέλφι. Σε αντίθεση ωστόσο με τα περισσότερα πεζογραφήματα της δικής μας εποχής, είναι ένα έργο τεράστιας, οδυνηρής, σπαρακτικής συγκίνησης – στις τελευταίες πενήντα σελίδες τα δάκρυα του αναγνώστη δεν σταματούν να τρέχουν.

Ολα ξεκίνησαν από μια επίσκεψη στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, μια Κυριακή που ακόμη ταξιδεύαμε. Αλλωστε δεν είναι τυχαίο πως ο τίτλος του βιβλίου είναι «Ωκεανός». Στο εξώφυλλό του απλώνεται ένα κόκκινο γιγαντιαίο καλαμάρι, που το μοναδικό του μάτι κοιτάζει τον αναγνώστη καλά καλά. Εν προκειμένω μαγνήτισε την εκδότρια Ραχήλ Καπόν, τον σύζυγό της Μωυσή και τον ανιψιό τους.

Ο Κώστας Κουτσουρέλης γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Σπούδασε νοµικά και μεταφραστική στην Ελλάδα και στη Γερμανία. Δημοσίευσε ποίηση, έργα για τη σκηνή, δοκίμια και μελέτες. Στις μεταφράσεις του περιλαμβάνονται έργα των Σαίξπηρ, Νοβάλις, Ρίλκε, Κάφκα, Γκόττφρηντ Μπεν, Οκτάβιο Πας κ.ά.

Ξεκίνησε όπως όλες οι καθαρές δουλειές: με μια συζήτηση περί προκαταβολής. Ομως η πρωτοβουλία #Publishingpaidme, που εμφανίστηκε στα αμερικανικά και βρετανικά social media την προηγούμενη εβδομάδα, δεν είχε σκοπό να «κλείσει» κάποια εκδοτική συμφωνία, αλλά να ξεσκεπάσει τις αδικίες μεταξύ μαύρων και λευκών συγγραφέων.

Στο άρθρο του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη που έπεσε θέμα στην Εκθεση.