Βιβλίο

Η επιτυχία στο εξωτερικό που ήρθε με καθυστέρηση και η συγγραφή ως εργαλείο ανατομίας για την οικογενειακή ζωή στην Αυστραλία.

Εχοντας περάσει όλη του τη ζωή μελετώντας και γράφοντας για την Ανατολική Μεσόγειο και πολλές από τις προσωπικότητες που έζησαν εκεί, με πιο γνωστό το βιβλίο του «Alexandria: City of Memory», ο Μάικλ Χάαγκ ανέδειξε την πολυπολιτισμική ταυτότητα της πόλης μέσα από τα κείμενα του Καβάφη, του Φόρστερ και του Λόρενς Ντάρελ.

Το κυριότερο ερώτημα που θέτει και συζητάει ο Γιάννης Δημητρακάκης για τον Δημαρά της πρώτης περιόδου, στο εξαιρετικό βιβλίο του «Διαδρομές της σκέψης του Κ. Θ. Δημαρά» (εκδόσεις Σοκόλη, 2025), αφορά το περιεχόμενο του χριστιανισμού του.

Η σχέση μητέρας – γιου, οι φυλακές Αβέρωφ και η νόσος Αλτσχάιμερ.

Ακόμη κι αν δεν είχε γράψει ποτέ ποίηση, ο Χριστόφορος Λιοντάκης θα ήταν «ποιητής».

Από το «Bagatelles της οδού Αλκαμένους» στο «Μπρέτσια», που σημαίνει «μπάζα», όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο. Είναι άραγε ύφος αυτή η έμμεση υποτίμηση;

Η κλασική ιστορία της Χριστίνας ξαναζωντανεύει σε κόμικ – Μιλούν στην «Κ» ο δημιουργός Αλεξ Στεφανής-Πονς και ο επιμελητής της έκδοσης, Γιώργος Γούσης.

Το πρώτο της βιβλίο, «Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο…» (εκδ. Μελτέμι), είναι ένα διήγημα με στοιχεία παραμυθιού, το οποίο προάγει την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και την αποδοχή της διαφορετικότητας.

Ο έρωτας πίσω από τις λέξεις της Πηνελόπης Δέλτα.

Ο Ιορδάνης έγραψε ένα βιβλίο για τα χέρια και η αλήθεια είναι πως δεν έχω προσέξει ποτέ τα χέρια του. Αφού είδαμε την ταινία του Γιόνας Μέκας, αυτός γύρισε σπίτι του και, σε αντίθεση με μένα, σημείωσε κάτι: «Σάββατο απόγευμα στην Ταινιοθήκη, με τον Κωνσταντίνο, στην 3η σειρά.

Η έρευνα ενός φόνου ανοίγει την πύλη του κόσμου των κατασκόπων, της προδοσίας και της διαφθοράς.