Ο Φίλιππος Ζάχαρης, γεννημένος στον Πειραιά το 1964, σπούδασε Γερμανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και φοίτησε στην Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά. Εδώ και 32 χρόνια είναι δημοσιογράφος, ανταποκριτής του Αυστριακού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Ελλάδα, με εμπειρία στον ΣΗΠΕ και το iatronet.gr. Ασχολείται με τη φιλοσοφία, την ποίηση και τη λογοτεχνία. Το 2017 τιμήθηκε με το βραβείο «Κωνσταντίνος Καλλιγάς» για την ποιότητα της δημοσιογραφίας και τη συμβολή του στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Εχει γράψει τα βιβλία «Ευκαιρίες Ζωής» (εκδ. Αποστακτήριο) και «Το νήμα του χρόνου» (εκδ. Επίμετρο).
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Υπάρχουν πάντα βιβλία δίπλα μου σε κάθε στιγμή, σε κάθε τόπο, σε κάθε συνδιαλλαγή. Παντού στη ζωή έξω στην καθημερινότητα του μικρόκοσμου, γράφεται νοητά πάντα και από ένα βιβλίο. Ο κόσμος αυτός λειτουργεί τρόπον τινά και ως έμπνευση. Την εποχή αυτή συγχρονίζομαι στους ρυθμούς του αντισυμβατικού Ερνέστο Σάμπατο και του Μπέρνχαρντ Σλινκ. Τα βιβλία είναι ο οδηγός για την πορεία προς το ασύλληπτο που κάποιοι το ονομάζουν Θεό και κάποιοι άλλοι Πρωταρχή.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Οτι η ζωή επαναλαμβάνεται και ξαναγράφεται στο ίδιο μοτίβο και με παράλληλο πρόσημο. Οτι παρά το γεγονός αυτό, μέλλει να ξαναγραφεί στα ίδια και απαράλλακτα πλαίσια. Κάτι άλλο που μας διαφεύγει, κάνει τη ζωή ένα συναρπαστικό φαινόμενο.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Κάθε βιβλίο είναι ένας ύμνος στη συνθετότητα του εξατομικευμένου ψυχικού ιδεώδους. Είναι το άνοιγμα και το κλείσιμο ταυτόχρονα. Κατ’ αυτόν τρόπο είναι και ένα ξεπροβόδισμα, συμπερίληψη ή ανάδυση από και προς το Xάος.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Το να μπορεί κανείς να μαθαίνει για τη γνώση χωρίς να εντάσσεται σε κραταιές συνθήκες. Μακριά και πέραν του περιβάλλοντος χώρου. Μια ματιά και μόνο στο τι κρύβεται πίσω από τις πρώτες εντυπώσεις.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Ελκομαι πάντα από τη δυσκολία και το δυσεπίλυτο των λέξεων και των εννοιών και όχι από την αναγνωστική στοχοθεσία. Αυτό αφορά και την πλοκή των λογοτεχνικών, στοχαστικών και ποιητικών έργων. Υπάρχουν ασφαλώς προτιμήσεις. Το να αποφεύγει κανείς το νοσηρό είναι θεμιτό. Το να βυθίζεται όμως σε αυτό λόγω τετριμμένου εθισμού παράγει το ακατανόητο σε τούτο τον κατά τα άλλα προβλέψιμο κόσμο. Σήμερα, όπως εδώ και πολλές δεκαετίες, απουσιάζουν η μεγάλη σκέψη και τα μεγάλα έργα, είτε αυτά αφορούν την ποίηση, τον στοχασμό και τη λογοτεχνία είτε την τέχνη.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Το να μην υποτάσσεται ο/η συγγραφέας σε κανόνες γραφής και να μην προσφέρει παράλληλα έτοιμες λύσεις. Η αφαιρετική σκέψη λείπει πολύ. Κάθε βιβλίο είναι και μια πρόκληση, υπό τον όρο ότι κάποιος τιμά και σέβεται τον/τη συγγραφέα – απαράβατος όρος της ανάγνωσης.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Οι ταινίες ενίοτε αδυνατίζουν τα βιβλία και την έντυπη γραφή. Εντούτοις κάποιες λίγες φορές την εμπλουτίζουν. Ειδικά σε ό,τι αφορά την κίνηση των γεγονότων και την αυτοβιογραφία.
Τι σημαίνουν για εσάς ο τίτλος του βιβλίου «Το νήμα του χρόνου» και η έννοια του χρόνου;
Το νήμα του χρόνου είναι ένα ταξίδι και το ξετύλιγμά του στο γνωστικό και άγνωστο σύμπαν που περιβάλλει τον εξωτερικό και εσωτερικό κόσμο. Ο ίδιος ο χρόνος είναι και πεπερασμένος και άχρονος. Ο τρόπος προσέγγισης του χρόνου αποκαλύπτει την κρυφή του γοητεία ακόμη και όταν παύει οριστικά ως πεπερασμένος. Υπό την έννοια της υπαγωγής στο Ολον.
Τι θέλετε να κρατήσει ο αναγνώστης από το βιβλίο σας για το δικό του «νήμα του χρόνου»;
Την ανάμνηση πως κάποτε βρέθηκε σε πολύχρωμα αλλά και σκοτεινά τοπία ως συνθήκη του ίδιου του ανθρώπινου πόνου και της χαράς, που συνδυάζονται άψογα στο καθημερινό οδοιπορικό της θνητότητας. Η ανάγνωση και μόνο και ο διαμοιρασμός της σκέψης κάνουν δυνατή την προσέγγιση του Αλλου.
