Αφησε την Αρχαιολογία και την Ιστορία της Τέχνης και μετρά πλέον 24 χρόνια στη δημοσιογραφία. Εχει εργαστεί ως συντάκτης σε εφημερίδες και περιοδικά («Το Βήμα», «Esquire»), ως αρχισυντάκτης στο «Sonik» και ως αρθρογράφος σε ιστότοπους. Εχει εκδώσει τέσσερις μουσικές βιογραφίες (Freddie Mercury, Rolling Stones, Pink Floyd, Maneskin – όλες στις Εκδόσεις Οξύ/Brainfood), ένα μυθιστόρημα («Ντοπαμίνη», Εκδόσεις Βακχικόν) και ένα μουσικό κόμικ («Mixtape», Εκδόσεις Μεταίχμιο). Το μουσικολογικό δοκίμιο «Αέρας Πεχλιβάνης: Η προφορική ιστορία του “Βραχνού Προφήτη” όπως την αφηγήθηκε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Νταν Τζένινγκς – Πολ Γουέλερ «Dancing Through the Fire -The Authorised Oral History», Οζι Οζμπουρν – «Last Rites», Αλαν Κοζίν / Αντριαν Σινκλέρ – «The McCartney Legacy Volume 2: 1974-1980», Αλεξ Ρος – «The Rest Is Noise».
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Aπό το «168 Songs of Hatred and Failure: A History of Manic Street Preachers» του Κιθ Κάμερον συνειδητοποίησα πόσο επηρεάστηκε ο Ρίτσι Εντουαρτς από τον Γιούκιο Μισίμα και τον Γκι Ντεμπόρ. Από τον Μισίμα υιοθέτησε την αισθητικοποίηση της αυτοκαταστροφής, την ιδέα του σώματος ως πεδίου ιδεολογικής σύγκρουσης και τη γοητεία της «τιμημένης ήττας». Από τον Ντεμπόρ αφομοίωσε την κριτική στη «κοινωνία του θεάματος», βλέποντας τη ροκ σκηνή ως μηχανισμό αλλοτρίωσης.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Μπελάς είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Κάπου, κάπως, κάποτε, σε κάποιο βιβλίο θα τύχει και θα διαβάσεις μια φράση που σε «φωτογραφίζει» είτε καθαρά, είτε σε σέπια. Από εκείνη την στιγμή και μετά αρχίζει μια σιωπηλή αντιδικία με ό,τι μέχρι χθες θεωρούσες τακτοποιημένο μέσα σου.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Μου αρέσει να υπάρχει ο χρόνος για επαναληπτική ανάγνωση. Να γυρνάς στις ίδιες σελίδες, απομονώνοντας λέξεις, πρόσωπα και καταστάσεις και να τα ξαναδιαβάζεις αμφισβητώντας μερικές φορές την ίδια την αίσθηση της όρασης ή λογοτεχνικής αντίληψής σου.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Δοκίμιο, ποίηση, πεζό, μικρή σημασία έχει το είδος. Προσπαθώ, ωστόσο, σε ό,τι και αν διαβάζω να αποφεύγω τόσο την αυτάρεσκη αφήγηση, όσο και εκείνη που λειτουργεί παρηγορητικά.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Η στιγμή που ο συγγραφέας εκτίθεται ανερυθρίαστα στα μάτια του αναγνώστη χωρίς μελοδραματισμούς. Αλλά και όταν ένας λογοτεχνικός χαρακτήρας δεν εξαγνίζεται. Οταν παραμένει ελαττωματικός, αντιφατικός, ανθρώπινος. Εκεί αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Το «2666» του Ρομπέρτο Μπολάνο σε σκηνοθεσία Πολ Τόμας Αντερσον. Μετά το «Magnolia», θα μπορούσε να φτιάξει ένα δεύτερο κινηματογραφικό αριστούργημα.
Γιατί άξιζε ένα ολόκληρο βιβλίο ο «Βραχνός προφήτης»;
Γιατί δεν είναι απλώς ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ της εγχώριας δισκογραφίας, αλλά ένα ηχογραφικό / λαογραφικό σύμπτωμα της εποχής του. Και επειδή ούτε ο δίσκος ούτε το βιβλίο πουλάνε ελπίδα, αλλά επιμονή.
Πού βρίσκεται σήμερα η πρώτη γενιά που γαλουχήθηκε με τον «Βραχνό προφήτη»; Τι κάνει; Τι ακούει;
Μεγάλωσε, έκοψε κάποιες περιττές υπερβολές, κράτησε κάποιες άλλες. Δουλεύει, πληρώνει ενοίκια, αλλά καμιά φορά κλείνεται σε ένα δωμάτιο και βάζει εκείνα τα τραγούδια δυνατά να τα ακούνε και τα παιδιά της. Κυρίως όμως εξακολουθεί να διατηρεί μια εσωτερική δυσπιστία προς τα εύκολα συνθήματα και τα πανηγυρικά ρεφρέν.
Ποιο από τα τραγούδια του ξεχωρίζετε και γιατί;
Τον «Πεχλιβάνη» και το «Μ81», γιατί μοιάζουν σαν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο «Πεχλιβάνης» είναι ηχητικά εξωστρεφής και μουσικά συβαρίτικος. Το ορχηστρικό «Μ81» αντίθετα είναι εσωτερικό, σχεδόν κρυπτικό, σπαρτιάτικο σε όλα του. Το πρώτο κοιτά προς τα έξω, στο συλλογικό σώμα. Το δεύτερο προς τα μέσα, στο άγνωστο. Μαζί σχηματίζουν ένα νοητό τόξο ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, στο φως και στο σκοτάδι.
