Ο Δημήτρης Μαστρογιαννίτης σπούδασε δασολογία στο ΑΠΘ, δούλεψε ως υπεύθυνος πολιτιστικών εκδηλώσεων και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτης σε εφημερίδες και περιοδικά. Τα τελευταία χρόνια ζει για μεγάλα διαστήματα στο εξοχικό του δίπλα στο δάσος, στη Νεράιδα που ανήκει στον Δήμο της λίμνης Πλαστήρα. Τα «Ζώα από τα Αγραφα» με σκίτσα και κείμενα δικά του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Το Ροδακιό.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
«Αυτοβιογραφία ενός πτώματος» του Σιγκισμούντ Κρζιζανόφσκι (εκδ. Αντίποδες), «Ιντερμέτζο» της Σάλλυ Ρούνεϋ (εκδ. Πατάκη), «Γκρινταντράπ» του Καρίλ Φερί (εκδ. Αγρα).
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Διάβασα, πρόσφατα, για τρίτη φορά, το «Μια μέρα της ζωής του Αμπεντ Σαλάμα – Ανατομία μιας τραγωδίας στην Ιερουσαλήμ» του Νέιθαν Θρωλ (εκδ. Δώμα). Αυτό το βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο που αναφέρεται σε ένα αληθινό περιστατικό μού έχει προκαλέσει θυμό, απελπισία, έβρεξα τις σελίδες του με δάκρυα. Εγινε αιτία να γκουγκλάρω ξανά και ξανά γεγονότα που έχουν να κάνουν με την πολύπαθη περιοχή. Δυστυχώς, και αυτή τη φορά, έμεινα με ένα αίσθημα απαισιοδοξίας σε ό,τι αφορά την ειρηνική συνύπαρξη Ισραηλινών και Παλαιστινίων όσο οι τελευταίοι ζουν σε συνθήκες «απαρτχάιντ» και δεν έχουν χώρα.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Πολλές φορές (με έμμεσο τρόπο). Μπαίνοντας στο γυμνάσιο μπήκα και στην ενήλικη λογοτεχνία – τα πρώτα βιβλία που διάβασα ήταν «Το αστείο» του Κούντερα και «Το 10» του Καραγάτση. Μέχρι και το πανεπιστήμιο προτιμούσα να διαβάζω μυθιστορήματα παρά τα μαθήματα και μετά έπρεπε να «τρέξω» για να αναπληρώσω τον χρόνο.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Να μπορώ να έχω το μυαλό μου συγκεντρωμένο. Εχω κι εγώ πλέον ένα είδος ΔΕΠΥ εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης του κινητού.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Σε αυτό που έχω καταλήξει είναι ότι αντιπαθώ τα φλύαρα βιβλία και τα βιβλία επίδειξης στυλ.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Η ιστορία που εξελίσσεται στις σελίδες του. Το είδος των μεταφορών που χρησιμοποιεί ο/η συγγραφέας είναι αυτό που θα με κερδίσει ως αναγνώστη.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Το «American Darling» του Ράσελ Μπανκς (εκδ. Πόλις)
Ποια είναι τα «Ζώα από τα Αγραφα» και τι ιστορίες αφηγούνται;
Τα «Ζώα» ξεκίνησαν από ένα τυχαίο γεγονός. Απομονωμένος στο εξοχικό μου στα Aγραφα μια βροχερή μέρα κοιτάζοντας ένα κυδώνι αναφώνησα «Α!, μια στρουθοκάμηλος». Πήρα το κυδώνι, γύρω του ζωγράφισα το υπόλοιπο σώμα της στρουθοκαμήλου και φωτογράφησα το αποτέλεσμα. Η πόρτα της φαντασίας άνοιξε και παρατηρώντας φυτά, φρούτα ή λαχανικά έβλεπα ζώα. Eτσι δημιούργησα 38 παράξενα υβρίδια (το κουνουπιδόβατο, τον μελιτζανοπόταμο, το πατατουρούνι, το κυκλαμίνγκο κ.ά.). Η δημιουργία τους με διασκέδαζε και όταν στην πορεία άρχισαν να μου «μιλούν» και να γράφω στην οθόνη τις ιστορίες τους σκέφτηκα ότι όλο αυτό μπορεί και να καταλήξει σε βιβλίο. Για μια παρέα παράξενων ζώων που γεννήθηκαν από τη διασταύρωση ειδών της χλωρίδας και της πανίδας και που για να σωθούν από τους ανθρώπους πάνε να κρυφτούν σε μια αχαρτογράφητη περιοχή, στα «Αγραφα». Τα ζώα είναι «ανθρωπομορφικοί χαρακτήρες», κουβαλούν τραύματα, έχουν επιθυμίες, και προσπαθούν να ανακαλύψουν το νόημα της ύπαρξης και τη χαρά με τον τρόπο που το κάνουν τα παιδιά· παίζοντας.
Ποια τα μηνύματα που μεταδίδει το βιβλίο για το περιβάλλον;
Τα υβριδικά αυτά ζώα σχηματίστηκαν προκειμένου να ενωθούν οι δυνάμεις των ειδών της χλωρίδας και της πανίδας μήπως και έτσι επιβιώσουν από την επικείμενη οικολογική καταστροφή. Τελικά, ίσως, αυτή η χιμαιρική οικογένεια των ζώων, όπου τα μέλη της στηρίζονται στην αλληλεγγύη, στον σεβασμό, στην ανεκτικότητα, στην τρυφερότητα και μαλώνουν ή συνεργάζονται χωρίς φανατισμούς, να μη στέλνει κάποιο μήνυμα αλλά απλά να δημιουργεί μια τρυφερή παρηγοριά.
