Ενας δεκαεξάχρονος συναντά στον απόηχο του τέλους του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μια ελεύθερη, εκκεντρική για τα ήθη της εποχής, ώριμη γυναίκα που ζει σε μια ετοιμόρροπη αγροικία δίπλα στις ακτές του Βόρειου Γιόρκσαϊρ. Ενας ηλικιωμένος με ήπια συμπτώματα άνοιας που ζει στις παρυφές μιας απομονωμένης κωμόπολης του παγωμένου σουηδικού Βορρά διεκδικεί τα τελευταία ψίχουλα αυτονομίας μέσα από τη σχέση του με τον αγαπημένο του σκύλο. Μια σαραντάχρονη Ιρλανδή που ζει με τον Ιταλό σύζυγό της στη Νέα Υόρκη αντιμετωπίζει τον πρώτο σοβαρό κλυδωνισμό του γάμου της με ένα ταξίδι-επιστροφή στον γενέθλιο τόπο, από τον οποίο είχε δραπετεύσει μόλις πριν από δύο δεκαετίες. Και στο φθινοπωρινό Μέιν, μια αναγνωρισμένη συγγραφέας επιβεβαιώνει την εμπιστοσύνη της στους ανθρώπους μέσα από δύο παράλληλες, πολύτιμες φιλίες που «ανθίζουν» μπροστά στα μάτια μας.
Αυτές είναι πάνω-κάτω οι ιστορίες που μας αφηγούνται τέσσερα μυθιστορήματα που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά τον τελευταίο χρόνο – τα δύο τελευταία ανήκουν στην εορταστική σοδειά, έχουν ζωή λίγων εβδομάδων στα ράφια των βιβλιοπωλείων μας. Αλλά εκείνο που τα συνδέει σε μια κοινή, αχνή γραμμή στον πληθωρικό ελληνικό εκδοτικό ορίζοντα δεν είναι η χρονική σύμπτωση της συνύπαρξής τους στον αφρό της εγχώριας παραγωγής. Η «Ακρη του ορίζοντα» του Μπέντζαμιν Μάιερς (εκδ. Κλειδάριθμος, μτφρ. Ιωάννα Ηλιάδη), οι «Γερανοί πετούν νότια» της πρωτοεμφανιζόμενης Λίσα Ρίτσεν (Μεταίχμιο, Αγγελική Νάτση), το «Λονγκ Αϊλαντ» του Κολμ Τομπίν (Ικαρος, Μυρτώ Καλοφωλιά) και το «Πες μου τα πάντα» της δημοφιλούς στο ελληνικό κοινό Ελίζαμπεθ Στράουτ (Αγρα, Μαργαρίτα Ζαχαριάδου) είναι όλα βιβλία που σχεδόν υποκρίνονται τις λογοτεχνικές φιλοδοξίες τους. Χαμηλόφωνα, αργής μυθοπλαστικής καύσης και με πρωταγωνιστές καθημερινά πρόσωπα που φλέγονται μέσα τους αλλά ακολουθούν τον δρόμο τους με μια ακλόνητη εσωτερική πίστη, μας μεταφέρουν και τα τέσσερα σε μια χωροχρονική διάσταση που κοντεύουμε να ξεχάσουμε – αλλά έχουμε τόσο ανάγκη ταυτόχρονα. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι τέσσερις ιστορίες έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς ισχυρά αυτοβιογραφικά στοιχεία και των τεσσάρων συγγραφέων.
Ειδικής μνείας χρήζει η απόπειρα του πιο «βετεράνου» της συντροφιάς, του Κολμ Τομπίν, να αποτολμήσει ένα λογοτεχνικό σίκουελ στο δικό του εξαιρετικά δημοφιλές «Μπρούκλιν», που είχε κυκλοφορήσει το 2009 και μεταφέρθηκε επιτυχώς και στον κινηματογράφο. Παρομοίως αξιοσημείωτη η παρθενική εμφάνιση της 37χρονης Σουηδής Λίσα Ρίτσεν, η οποία εμπνεύστηκε το υπέροχο βιβλίο της όταν ανακάλυψε τις σημειώσεις που άφησε στην οικογένεια η ομάδα φροντιστών του παππού της στο τέλος της ζωής του. Τον Μπέντζαμιν Μάιερς από το Ντάραμ δεν τον γνωρίζαμε στην Ελλάδα, αλλά έχει στο ενεργητικό του δέκα βιβλία, αρκετά εκ των οποίων έχουν λάβει σημαντικά βραβεία. Η «Ακρη του ορίζοντα», που εκδόθηκε το 2019, μεταδόθηκε αρχικά ραδιοφωνικά σε συνέχειες από την εκπομπή «Book at Bedtime» του BBC Radio 4, για να αναδειχθεί στη συνέχεια σε μπεστ σέλερ. Και η Ελίζαμπεθ Στράουτ στο «Πες μου τα πάντα» φέρνει για πρώτη φορά μαζί τις δύο κεντρικές λογοτεχνικές περσόνες των βιβλίων της, τη Λούσι Μπάρτον και την Ολιβ Κίττριτζ.
Ομως εδώ, περισσότερο από την ιστορία ή την πλοκή, τον πρώτο λόγο έχει ο κοινός παρονομαστής που τα φέρνει κοντά και δεν είναι άλλος από αυτό που αισθάνεται ο αναγνώστης μετά το διάβασμά τους. Ενα απόθεμα ζεστασιάς και καθημερινής μαγείας, τέσσερα βιβλία που επικεντρώνονται στο τετριμμένο και προσφέρουν καταφύγιο σε δύσκολους καιρούς.
