Ο χάρτης των διηγημάτων από την παγκόσμια κλασική λογοτεχνία, σε νέες μεταφράσεις, συχνά με πρόλογο και επίμετρο, διαρκώς διευρύνεται, συνεχίζοντας εκείνη την ευεργετική προς τους αναγνώστες προσφορά της ευγενούς μικρής φόρμας. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτά τα παλαιά κείμενα του 19ου και 20ού αιώνα, σε αυτή τη μορφή των συμπαγών σπαραγμάτων και της συγγραφικής δεξιοτεχνίας, στοιχειοθετούν ειδική ενότητα της εκδοτικής παραγωγής, με ολιγοσέλιδες εκδόσεις συχνά βιβλιοφιλικής στόχευσης.
Από τα πρόσφατα διηγήματα που κυκλοφόρησαν σε αυτοτελείς εκδόσεις είναι και το διήγημα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ «Χειμωνιάτικα όνειρα», που κυκλοφόρησε από τις νεοσύστατες εκδόσεις Χνάρι σε εισαγωγή, μετάφραση και επίμετρο της Λένας Σαμαρά (που είναι και η εκδότρια). «Οραμά μας είναι η δημιουργία βιβλίων που θα αφήνουν ένα θετικό αποτύπωμα στη σκέψη και στην ψυχή του αναγνώστη και θα συνομιλούν με κλασικές και σύγχρονες αξιόλογες λογοτεχνικές φωνές», λέει η Λένα Σαμαρά συστήνοντας τον εκδοτικό οίκο, ο οποίος έχει προχωρήσει σε συνεργασία με τους ιταλικούς εκδοτικούς οίκους Feltrinelli και Marsilio για εμβάθυνση της γνωριμίας του ελληνικού κοινού με τη λογοτεχνία της Ιταλίας.
Ο Φιτζέραλντ όμως είναι ξεχωριστή και πάντα δημοφιλής επιλογή. Τα «Χειμωνιάτικα όνειρα» είναι ένα διήγημα που συγκαταλέχθηκε στη συλλογή «All the sad young men» (1926), αλλά είχε δημοσιευτεί αρχικά (1922) στο νεοϋορκέζικο περιοδικό Metropolitan. Θέμα του είναι η ερωτική, κοινωνική και συναισθηματική ενηλικίωση ενός αυτοδημιούργητου νέου από τη Μινεσότα, διήγημα ενός ιδιότυπου και πικρού ρεαλισμού ως προς τη διάψευση και την αποδοχή. Οπως εύστοχα αναφέρεται στα συνοδευτικά κείμενα της έκδοσης, είναι μια αντανάκλαση της κοινωνίας του 1920 και της νεολαίας που βίωσε τον κόσμο μετά τον Μεγάλο Πόλεμο. Η έκδοση κυκλοφορεί σε επιμέλεια Παναγιώτη Κερασίδη και σχεδιασμό εξωφύλλου Βασίλη Παπαγεωργίου.
Η επαναφορά του Φιτζέραλντ στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, με αυτό το διήγημα που θεωρείται από τα καλύτερά του, συμβαίνει παράλληλα με την εμφάνιση αντίστοιχων πρόσφατων εκδόσεων διηγημάτων από την κλασική λογοτεχνία, όπως π.χ. έχει εγκαινιάσει με τρόπο συστηματικό η σειρά «Τα μικρά» των εκδόσεων Μεταίχμιο. Από τους πρόσφατους τίτλους, εντύπωση προκάλεσε το διήγημα «Το σπίτι των άλλων» του πρόωρα χαμένου Ιταλού συγγραφέα Σίλβιο ντ’ Αρτσο (1920-1952) σε μετάφραση – επίμετρο Δήμητρας Δότση. Πρόσφατα επίσης στην ίδια σειρά είχαμε το διήγημα «Je ne parle pas français» της Κάθριν Μάνσφιλντ (μετάφραση – επίμετρο Σοφίας Αυγερινού).
Στην κατηγορία έκδοσης αυτόνομων και σχολιασμένων διηγημάτων σημειώνεται η ειδική σειρά των εκδόσεων Ροές και υπενθυμίζουμε μία από τις σχετικά πρόσφατες εκδόσεις, τη «Χλωμή κυρία» του Αλεξάνδρου Δουμά (σε εισαγωγή, μετάφραση και επίμετρο Γιώργου Θάνου), κείμενο που επίσης προκάλεσε την προσοχή των βιβλιόφιλων. Για την Ιστορία, σημειώνουμε και τη θαυμάσια σειρά από τη δεκαετία του 1990 που είχε κυκλοφορήσει ο εκδοτικός οίκος Νεφέλη (Οι Κλασικοί της Νεφέλης), με έκδοση αυτόνομων διηγημάτων, όπως είχε κάνει εκείνη την εποχή και ο εκδοτικός οίκος Penguin στην Αγγλία.
