Η Αλεξία Σχορτσιανίτη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λάρισα. Εκεί είχε την ευκαιρία να ζήσει την πολυτέλεια της παιδικής ξεγνοιασιάς. Συνοδοιπόροι της υπήρξαν από νωρίς οι ήρωες βιβλίων. Το γοητευτικό κυνήγι της ανάγνωσης την οδήγησε σε δημιουργικές ατραπούς. Με την ενηλικίωσή της μετοίκησε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Λογοτεχνία. Εκτοτε εξασκεί το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Παράλληλα συνεχίζει να ασχολείται με τη συγγραφή ποιημάτων. Η «Χοάνη» (ΑΩ Εκδόσεις) αποτελεί το πρώτο της ποιητικό πόνημα.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Τη «Δίκη» του Κάφκα, τα «Απαντα» του Καρυωτάκη και τα «41 ποιήματα» της Εμιλι Μπροντέ.
Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;
Η Ελίζαμπεθ Μπένετ του μυθιστορήματος «Υπερηφάνεια και προκατάληψη» της Τζέιν Οστεν. Ενα πλάσμα ανεξάρτητο κι ασυμβίβαστο, με την αναίδεια της νιότης να την οδηγεί στην προκατάληψη, κι αυτή η ανθρώπινη πλευρά της την ωθεί στο να βρει την αγάπη μέσα από τα ίδια της τα λάθη, καθιστώντας τη προσιτή και ρεαλιστική στα μάτια μου, κι έτσι άφοβα μπορώ να ταυτιστώ.
Διοργανώνετε ένα δείπνο. Ποιους συγγραφείς καλείτε, ζώντες και τεθνεώτες;
Κωνσταντίνο Καβάφη, Τάσο Λειβαδίτη, Ζυράννα Ζατέλη, Σίλβια Πλαθ, Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Το ότι μου συστήνεται εκ νέου η ίδια η ζωή, επιζητώντας την παρουσία μου εκεί που κάποτε ήμουν αθέλητα ή μη απούσα.
Ποιο κλασικό βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα για πρώτη φορά;
«Αδελφοί Καραμάζοφ» του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι.
Και ποιο είναι το βιβλίο που έχετε διαβάσει τις περισσότερες φορές;
«Η μεγάλη χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση.
Τι μπορεί ο αναγνώστης να βρει μέσα στη χοάνη της ποίησης;
Τη συνδρομή στο μετερίζι του πόνου με τη λύτρωση άλλοτε να πλησιάζει κι άλλοτε να ξεμακραίνει.
Πρώτο βιβλίο: τυχόν επιρροές, επιδράσεις – και όχι μόνον από βιβλία;
Ασυνείδητα τις περισσότερες φορές ξεπετάγονται οι λέξεις, μασκαρεμένες, ενίοτε γυμνές, φτωχές και πλούσιες την άλλη. Οι επιρροές ως εκ τούτου εμπεδώνονται σε ύστερο χρόνο κι από απόσταση, πολλαπλές και μονοσήμαντες συνάμα. Κάποιες φορές περικλείονται στον ήχο μιας μουσικής νότας, στην εύγλωττη άλλοτε σιωπή, στους μεγάλους δημιουργούς της λογοτεχνίας, όπως ο Καβάφης, η Δημουλά κ.ά., και τέλος στον αδέξια βιωμένο κι αβίωτο βίο.
Η ποίηση σε καιρό πολέμου: όαση ή καταφύγιο;
Η ποίηση μνημονεύει την ανθρωπιά που ο πόλεμος μάταια προσπαθεί να καταργήσει. Κάποιες φορές φαντάζει ως όαση αυτή, στην ερημιά που αυτός καταστρέφοντας δημιουργεί, ως καταφύγιο άλλοτε, στο άγρυπνο μάτι του κοινού θνητού που αγωνιά ηρωικά στις ιαχές του.
