Σ’ ένα ταξίδι προς τη Ζυρίχη –με απώτερο προορισμό τη Σιγκαπούρη–, καθόμουν δίπλα σε έναν κύριο που ανέβασε στο ντουλάπι των χειραποσκευών μια θήκη βιολιού. Πάντα ζήλευα και θαύμαζα τους ανθρώπους που ξέρουν μουσική και θεωρώ ως τη μεγαλύτερη προσωπική μου έλλειψη το ότι δεν μπόρεσα ποτέ να μάθω ένα μουσικό όργανο. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του ’90 αγόρασα μια κιθάρα και προσπάθησα να μάθω «τα βασικά», προς θλίψη όλων όσοι με άκουγαν στα λίγα χρόνια της προσπάθειάς μου. (…)
Ξεκίνησα να κουβεντιάζω με τον συνεπιβάτη μου για μουσική, λέγοντάς του τι άκουγα εκείνη τη στιγμή και ρωτώντας τον αν το έχει παίξει ποτέ. Hταν μέλος της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βέρνης και, αν και γύριζε από διακοπές, είχε μαζί του τη βιόλα του, γιατί έπαιζε σχεδόν κάθε μέρα δύο με τρεις ώρες. Δεν ήταν, όπως μου είπε, κάτι που το έκανε από ανάγκη, το έκανε από ευχαρίστηση.
«Πιστεύω πως, αν κάποιος δεν νιώθει καλά ακούγοντας όπερα, θα πρέπει να ξαναγυρίσει στο σχολείο. Είτε ο ίδιος είτε οι γονείς του αμέλησαν αυτό το επίπεδο όταν ήταν μικρός και έτσι δεν μπόρεσε να συλλάβει τις εκφραστικές δυνατότητες της μουσικής – και όχι μόνο της όπερας. Θεωρώ πως όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν τη δυνατότητα να οικειοποιηθούν όλες τις μορφές της τέχνης. Θα πρέπει να μπορούν να καταλάβουν τη γλώσσα της ζωγραφικής, τη γλώσσα της ποίησης. Θα πρέπει να μπορούν να καταλάβουν τη γραμματική και τη γλώσσα της μουσικής. Αυτό θα έπρεπε να είναι θεμελιώδες τμήμα της εκπαίδευσης και να μην τους το στερούμε. Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν χωρίς αυτή τη γνώση θα γίνουν καλοί τραπεζίτες. Αλλά δεν θα φτάσουν στα ύψη, πάντα κάτι θα τους λείπει. Και δυστυχώς εκεί οδεύουμε. Είναι πραγματικά απαίσιο αυτό που συμβαίνει. Εχω κι εγώ παιδιά και εγγόνια και αναρωτιέμαι τι θα έπρεπε να μάθει ο κόσμος απ’ την αρχή για να ξεκινήσει να ενδιαφέρεται για τη μουσική. Αλλά αναρωτιέμαι, επίσης, και τι πρέπει να μάθουν οι άνθρωποι για να βλέπουν ένα έργο του Σαίξπηρ ή να αντιληφθούν έναν πίνακα ζωγραφικής και να νιώσουν συνεπαρμένοι από αυτό που βλέπουν. Να αφήσουν τον κόσμο να αλλάξει μόνο και μόνο απ’ την τέχνη στην οποία μπορούν πλέον να μετέχουν. Αυτό είναι το νόημα της τέχνης. (…) Ολοι οι επιστήμονες που ξέρω παίζουν βιολί ή πιάνο. Νομίζετε ότι ο Αϊνστάιν θα μπορούσε να συλλάβει τη θεωρία της σχετικότητας αν δεν έπαιζε βιολί; Δεν το πιστεύω!».
@ Απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του Βασίλειου Φ. Δρόλια, «Ταξίδια με λάθος ανθρώπους», εκδ. Κέδρος.
• Ο κ. Βασίλης Αγγελικόπουλος απουσιάζει.
