Αθηναϊκά Plus

Τα βρέφη και τα νήπια δεν έχουν τη δυνατότητα να μιλήσουν για την κακοποίηση ή την παραμέληση που υφίστανται. Η Πολιτεία πρέπει να θεσμοθετήσει τους κατάλληλους μηχανισμούς ώστε οι ειδικοί να τις αναγνωρίζουν σε πρώιμο στάδιο, δρώντας έγκαιρα.

Η στήλη δεν κρύβει την αδυναμία της στα νησάκια του Αιγαίου «που το καλοκαίρι είναι σαν κρουαζιερόπλοια από τους τουρίστες, αλλά τον χειμώνα, με τους λιγοστούς κατοίκους, γίνονται ακίνητα πολεμικά πλοία που φυλάνε τις Θερμοπύλες μας», όπως λένε οι ίδιοι οι κάτοικοι.

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος γεννήθηκε μέσα στη θάλασσα, με τελευταία και πιο δραματική σκηνή τη ναυμαχία του Ναυαρίνου.

Η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ δεν έχει διακριθεί μόνο για την ακαδημαϊκή, διδασκαλική και συγγραφική της πορεία, αλλά και για τη συμβολή της στην ακτινοβολία θεσμών και ιδρυμάτων που η ίδια αποφάσισε να στηρίξει.

Στην αγγλική λογοτεχνία υπάρχει ο όρος «βυρωνικός». Υποδεικνύει κάποιον πρωταγωνιστή βιβλίου που γίνεται θύμα της αμφιθυμίας και της ιδιορρυθμίας του, ένα περίπλοκο oν που δύσκολα μπορεί να συμπαθήσει κανείς, ενώ συχνά κρύβει κάποιο μυστικό από το παρελθόν του.

Δεν πρόλαβα. Ηταν από τους ανθρώπους που σχεδίαζα να τους πάρω συνέντευξη. Χαρακτήρας σπάνιος, με έργο σπουδαίο.

Τον περιγελούσαν διότι κυκλοφορούσε φορώντας την παραδοσιακή φουστανέλα, σε μια εποχή που κανένας πια δεν την καταδεχόταν. Τον αποκαλούσαν «σοβατζή» διότι ζωγράφιζε σε τοίχους για ένα πιάτο φαγητό. Και γινόταν στόχος πειραγμάτων για τον απλοϊκό χαρακτήρα του, όμως τίποτε από όλα αυτά δεν τον ένοιαζε.

H UNESCO, o εκπαιδευτικός, επιστημονικός και πολιτιστικός βραχίονας του ΟΗΕ, γεννήθηκε μέσα στη στάχτη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η δημιουργία της ενσάρκωνε το πικρό μάθημα που πήρε η ανθρωπότητα ύστερα από μια αυτοκαταστροφική σύγκρουση.

Επειτα από μια μεσημεριανή ισχυρή καταιγίδα που πλημμύρισε τους δρόμους της Ρώμης την προπερασμένη Δευτέρα, και έκρυψε για λίγο τους πολλούς για την εποχή επισκέπτες –ανάμεσά τους και τη γράφουσα–, ο καιρός ημέρεψε στην Αιώνια Πόλη.

Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, ένα ζευγάρι Ελλήνων επισκέφθηκε την πρεσβεία μας στην Καμπέρα της Αυστραλίας και ρώτησε τον κύριο που περιποιούταν τον κήπο με μια χλοοκοπτική μηχανή αν θα μπορούσαν να δουν από κοντά τον πρέσβη.

Δουλεύοντας δίπλα δίπλα στην «Κ» επί δεκαετίες ολόκληρες, οι συνάδελφοι είμαστε πια μια μεγάλη οικογένεια. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο καμάρι όποτε ένας από εμάς διακρίνεται με το σπαθί του σε έναν στίβο διαφορετικό από αυτόν της δημοσιογραφίας.