Αθηναϊκά Plus

Για τους Ουκρανούς που δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ τη χώρα μας, οι Eλληνες είναι οι απόγονοι του Ομήρου, φορείς ενός πολιτισμού για τον οποίο μαθαίνουν στο σχολείο.

Λένε ότι το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά. Τι γίνεται όμως αν το μήλο, τελικά, προκύψει αχλάδι; Η Αρτεμις Μπαλτογιάννη, σύμβουλος τέχνης και επιμελήτρια εκθέσεων, τράβηξε εντελώς διαφορετικό δρόμο από τη μητέρα της, Μάγδα, που εδώ και δεκαετίες διακρίνεται στο εμπόριο τέχνης σε διεθνές επίπεδο

Oσοι ήταν συντονισμένοι στους δέκτες τους χθες, παρακολουθώντας δελτία ειδήσεων για τις εξελίξεις στην Ουκρανία ή ψυχαγωγικές εκπομπές, μάλλον ξέχασαν να ευχηθούν στη μικρή τους οθόνη. Καθότι στις 23 Φεβρουαρίου 1966 ήταν η πρώτη φορά που οι Eλληνες είχαν το προνόμιο να απολαύσουν –έστω και υποτυπωδώς– τηλεοπτικό πρόγραμμα. Γυρίζοντας το ρολόι 56 ολόκληρα χρόνια πίσω, […]

«Αν έρθει κάποιος στη Γη από άλλον πλανήτη και μας ρωτήσει “Τι είναι ο ανθρώπινος πολιτισμός”, ας του παίξουμε την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν.

Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν στους ώμους τους τις μνήμες μιας ολόκληρης κοινότητας, αναγνωρίζοντας αυτό το καθήκον ως ύψιστο χρέος στους παππούδες, στους προπάππους, στην Ιστορία την ίδια.

Η τοποθέτηση είναι μάλλον κυνική, ωστόσο αληθής: Στην Ελλάδα νομίζουμε ότι δεν έχουμε ανάπηρους, αυτιστικούς ή ψυχικά ασθενείς, όχι επειδή δεν υπάρχουν, αλλά επειδή είναι εκτός της ορατότητάς μας.

Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, οι κάτοικοι της Ανδρου είχαν μια έκπληξη. Το «Shtandart», ένα ιδιαιτέρως καλοφτιαγμένο σύγχρονο αντίγραφο ενός ιστορικού ρωσικού ιστιοφόρου, που ναυπηγήθηκε το 1703 από τον Μεγάλο Πέτρο, κατέπλευσε στο λιμάνι στο Μπατσί.

Ακούγοντας τα επιτεύγματά του σίγουρα τον θαυμάζεις, και από την άλλη τον λες και παλαβό. Oμως ο υπεραθλητής Μάριος Γιαννάκου έχει αυτό το είδος τρέλας που αφενός συμβαδίζει με τη νιότη και αφετέρου μπαίνει στην υπηρεσία της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για έναν ιερό σκοπό…

«Καθώς ένα κουμπί άμα φαγώνεται η κλωστή του κρέμεται και πέφτει, η αντοχή κρατά όσο το ρούχο είναι καινούργιο, μέχρι να παλιώσει.

«Οταν κάνεις μια ευχή, ελπίζεις. Και όσο ελπίζεις, παλεύεις». Ολόκληρη φιλοσοφία συμπυκνώνεται σε δυο μόνο φράσεις για το πόσο ευεργετική, ακόμα και σωτήρια, μπορεί να αποδειχθεί η εκπλήρωση ενός ονείρου για παιδιά και εφήβους με σοβαρή πάθηση.

Η γνωριμία μου με τον ζωγράφο Τζέιμς Φουτ το καλοκαίρι του 2018 στο Κυπαρίσσι Λακωνίας ξεκίνησε ανορθόδοξα, βρεθήκαμε στο όριο του καβγά: ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα σε αυτό το μαγικό μέρος, από τα αγαπημένα της Νταϊάνα και του Ντόντι, ισχυρίζονται οι ντόπιοι.