Στη ναξιώτικη λαλιά «λιοΐρι» είναι ο ελαιώνας. Πριν ο τουρισμός αλλάξει τον ρουν της ζωής στο νησί, οι ντόπιοι περνούσαν την καθημερινότητά τους στη γη, στα περβόλια, στα λιοΐρια, στις αμασιές, στη σκιά των δένδρων και στη θαλπωρή των μικρών πέτρινων αποθηκών που τους προφύλασσαν από τον άνεμο, τη ζέστη και το κρύο.
