Αθηναϊκά Plus

Στη δίνη του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί ήταν το μέγιστο ζητούμενο για την κυριαρχία στον πλανήτη, ο πρόεδρος Τζον Κένεντι πήγε κόντρα στο πνεύμα της εποχής με μια τολμηρή ιδέα.

Είναι μια θαλερή «κυρία» 130 ετών που δεν έχει χάσει ούτε το σφρίγος της, ούτε την αρχοντιά της και κυρίως ούτε τη γενναιοδωρία της να προσφέρει στην ίδια της την πόλη.

Τα γεννητούρια ενός νέου χώρου τέχνης είναι πάντα μια εξαιρετικά χαρμόσυνη υπόθεση. Πέραν από το ότι οι Eλληνες καλλιτέχνες αποκτούν ένα ακόμα βήμα παρουσίασης της δουλειάς τους, το άνοιγμα μιας γκαλερί λέει κάτι για την οικονομία, τεκμηριώνει πως τα πράγματα πάνε καλά.

Η Αρτεμις Κούπερ, η βιογράφος του Πάτρικ Λι Φέρμορ, άπλωσε τα δάχτυλά της και ακούμπησε απαλά την επιφάνεια από κιτρινωπή πέτρα του Ταϋγέτου που επενδύει το τζάκι. Κάθε πράγμα μέσα στην οικία Φέρμορ της θυμίζει μια ιστορία, ειπωμένη από τα χείλη του συγγραφέα. Και να που το άψυχο πέτρωμα έγινε αφορμή για μια ολοζώντανη διήγηση […]

Oταν ο καταξιωμένος νομικός Σωτήρης Φέλιος ξεκίνησε να συλλέγει έργα στη δεκαετία του 1980, δεν μπορούσε να περάσει από το μυαλό του ότι 40 χρόνια αργότερα θα είχε σχηματίσει την καλύτερη ιδιωτική συλλογή ζώντων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Τον περασμένο χειμώνα, οι τρεις γελοιογράφοι της «Κ» –ο Δημήτρης Χαντζόπουλος, ο Ανδρέας Πετρουλάκης και ο Ηλίας Μακρής– έκαναν μια έκθεση στην ιστορική Οικία Μοχάμεντ Αλι στην Καβάλα…

Ηταν ένας θεσμός κύρους που εξέλειπε και η δημιουργία του έρχεται να καλύψει ένα κενό.

Αν έκλεινα τα μάτια, πριν από λίγες ημέρες, στην τελευταία σειρά της αίθουσας όπου καθόμουν και άκουγα τη φωνή του Σωτήρη Τσιόδρα, θα έκανα ταξίδι στον χρόνο νομίζοντας ότι μιλάει για τα εμβόλια.

Ηταν ένας οφειλόμενος φόρος τιμής που άργησε αρκετές δεκαετίες. Μια ιστορία που δεν είχε φωτιστεί όσο έπρεπε, με πρωταγωνιστές τα μέλη μιας σπουδαίας εβραϊκής οικογένειας φιλελλήνων, που υπηρέτησαν τα ιδανικά του ανθρωπισμού με αυταπάρνηση και ήθος.

Ο ορισμός που είχε ο Τζον Παπατζόν για τις επιχειρήσεις μάλλον θα φαινόταν ακατανόητος στον μέσο συμπατριώτη μας. Πίστευε ότι δεν ήταν απλώς «οχήματα» του οικονομικού βίου αλλά μια μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας που όσο τροφοδοτείται με ενθουσιασμό και πάθος, τόσο ανταμείβει με προσωπική και συλλογική πρόοδο.

«Στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων, κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη “μανούλα”. Στο μαιευτήριο όταν σου φέρνουν το παιδί σου, σε φωνάζουν με ένα επώνυμο, συνήθως αυτό του πατέρα. Εδώ όλοι σε φωνάζουν “μανούλα”. “Μανούλα είσαι καλά;”, “μανούλα, χρειάζεσαι κάτι;”.