«Τι μουσική παίζουν τα λάθη μας;». Καμιά φορά ένας και μόνο στίχος αρκεί για να μας βάλει σε τροχιά περισυλλογής. Η καλή ποίηση χαράσσει τον πλου στον εσώτερο κόσμο, το ταξίδι εξερεύνησης στην terra incognita της ψυχής μας. Παρακολουθώντας εδώ και χρόνια την πορεία του Πατρινού ποιητή Παναγιώτη Κερασίδη (γεν. 1955), δεν μπορεί κανείς να μη θαυμάσει την πύκνωση, την οικονομία, τη δωρική του έκφραση. Απογυμνωμένες από κάθε περιττό στοιχείο, οι ποιητικές συλλογές του μαρτυρούν και τον τρόπο που γράφει. Δεν βιάζεται, αφιερώνει χρόνο και κόπο να σκεφτεί, να ξανασκεφτεί, να καταστρέψει και να οικοδομήσει εκ νέου φράσεις έως ότου αυτές φτάσουν στην απόλυτη ουσία. Εξαίρετος επιμελητής βιβλίων, γνωρίζει άριστα πως όλα θέλουν τον χρόνο τους και πως η ταχύτητα της εποχής μας ναρκοθετεί την αρτιότητα και την ποιότητα κάθε πνευματικού εγχειρήματος.
Την Τρίτη 17 Μαρτίου, λίγες ημέρες πριν από τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, παρουσιάστηκε στην κατάμεστη αίθουσα στον Ιανό η όγδοη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Ασωτία», από τις εκδόσεις Καστανιώτη, της οποίας το εξώφυλλο κοσμεί πίνακας της εικαστικού και καθηγήτριας της ΑΣΚΤ Δάφνης Αγγελίδου. Το βιβλίο τίμησαν εκλεκτοί ομιλητές. Ο Αλέξης Ζήρας, από τους σημαντικότερους κριτικούς της μεταπολιτευτικής περιόδου, εστίασε στην «καταστασιακή» και «γλωσσοκεντρική» ποίηση του Κερασίδη, τονίζοντας ότι ο αναγνώστης νιώθει να έρχεται καταπάνω του «το συναίσθημα του μη περαιτέρω», έτσι ώστε η σωματική μεταφορά να φτάνει ώς το κόκαλο ως συνεχής προϋπόθεση του ποιήματος: μέσα από τον πόνο, τη λύσσα, τον θυμό, την απελπισία, την ερημία, τον πόθο.
Η Βαρβάρα Ρούσσου, μόνιμη διδάσκουσα στο Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας Τέχνης της ΑΣΚΤ, υπογράμμισε ότι ο ποιητής επενδύει στην αλλεπάλληλη συμβολική φόρτιση, παράγοντας ισχυρή εσωτερική μυθολογία. «Νομίζω», είπε, «ότι έχουμε να κάνουμε με μια ποίηση που δεν ζητεί να αποκρυπτογραφηθεί πλήρως, αλλά να κατοικηθεί: ως πεδίο επαναλαμβανόμενων συμβόλων όπου βρίσκονται όλα τα συστατικά της ζωής: ελλείψεις, απώλειες, χαρές, τυχαίο, πάθη, πένθη. Και αντλώντας από τη συλλογή προσθέτουμε ασωτίες, αστοχίες, ήττες, τον νόστο και τις μουσικές τους».
Ο συγγραφέας Βαγγέλης Δημητριάδης στάθηκε στο ποιητικό μοτίβο της ήττας αλλά και του νόστου, μίλησε για το χαρακτηριστικό της αυτοαναφορικότητας αλλά και για την ποιητική διαμεσολάβηση της εμπειρίας ως παγίδευση ή και ως λύτρωση: «Συνολικά, η “Ασωτία” μάς μαθαίνει την αποδοχή της απώλειας ως προϋπόθεση ελευθερίας και τη γραφή ως πράξη ευθύνης απέναντι στις τραυματικές εμπειρίες της ύπαρξης». Η Αννα Αφεντουλίδου, ποιήτρια και κριτικός, και η οποία συντόνισε την εκδήλωση, τόνισε: «Λίγοι ποιητές κατορθώνουν να κάνουν σήμερα αυτού του είδους τη στοχαστική – φιλοσοφική ποίηση χωρίς να παραιτούνται από τον ρυθμικό βηματισμό της, δηλαδή τη σωματικότητά της, και χωρίς να αρνούνται τη θερμή αναπνοή του δαμασμένου πάθους».
Στο τέλος, ο ίδιος ο ποιητής διάβασε ποιήματα από τη συλλογή. Συγγραφείς, εικαστικοί, καλλιτέχνες, φίλοι της ποίησης και της λογοτεχνίας έδωσαν το «παρών» σε αυτήν την ωραία συνάντηση που μας απέδειξε την ιαματική δύναμη των λέξεων. Ανάμεσά τους οι Γιώργος Βέης, Γιώργος Γώτης, Λίλα Κονομάρα, Ιωάννα Μπουραζοπούλου, Δημήτρης Ποσάντζης, Γιώργος Συμπάρδης, αλλά και οι εικαστικοί Δάφνη Αγγελίδου, Στέφανος Δασκαλάκης, Θανάσης Παναγιώτου, Κώστας Σπυριούνης, Αννα Μαρία Τσακάλη, Νότα Τσίτουρα, Ερατώ Χατζησάββα κ.ά.
