Οκτώ παρά είκοσι το πρωί. Το κέντρο της Αθήνας δεν έχει ξυπνήσει ακόμη και μπροστά από το παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου στη Μητρόπολη μόλις που άρχισε να σχηματίζεται η ουρά των ανθρώπων που θέλησαν να πουν το τελευταίο αντίο στη Μαρινέλλα με τον τρόπο τους: αφήνοντας λευκά τριαντάφυλλα που αγόρασαν από χθες το βράδυ, γράφοντας κάποιον αποχαιρετισμό με τίτλους και στίχους από τραγούδια της, ακούγοντας στις «ψείρες» τραγούδια της, τόσο δυνατά που έφταναν και στα αυτιά των υπολοίπων. «Χάθηκε να βάλει κάποιος ένα ηχείο και να παίζει τα τραγούδια της;» είπε κάποιος από πίσω και η παρέα του πρότεινε να βγάλουν το ηχειάκι και «να παίζει το τρανζίστορ».
Η ανθρωπογεωγραφία ήταν μεγάλη. Aτομα όλων των ηλικιών περιμένουν υπομονετικά να χαιρετίσουν: οι μανάδες μας που είχαν τα τραγούδια της για τους πόνους και τις χαρές, οι πατεράδες μας που έβαζαν την κασέτα με τα τραγούδια της στο αμάξι, η ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα που την είχε ειδωλοποιήσει για το στυλ, τον δυναμισμό και την ενέργεια που εξέπεμπε και τα άτομα της γενιάς Ζ που νταλκαδιάζουν με τα τραγούδια της στον «Aγιο» των Εξαρχείων, στον «Αρχάγγελο» του Κολωνού και στους «Αισθηματίες» του Πειραιά.
Μόλις έφτασε η σορός της στο παρεκκλήσι, αυτό το ανώνυμο πλήθος που είχε για συντροφιά τα τραγούδια της ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Επειτα από ένα σύντομο τρισάγιο που τελέστηκε εντός για τον στενό κύκλο της οικογένειας, οι αστυνομικές αρχές επέτρεψαν την είσοδο για το λαϊκό προσκύνημα. Μπαίνοντας στο παρεκκλήσι, άπαντες ανάβουν ένα κερί, φιλούν τη φωτογραφία της σαν αγιογραφία, ακουμπούν την ξύλινη κάσα βουβοί και βγαίνουν έξω, αφήνοντας χώρο στους επόμενους.
Μετά τη 1 το μεσημέρι, η σορός της μεταφέρθηκε εντός του Μητροπολιτικού Ναού, όπου, έπειτα από προτροπή της οικογένειας, η Χάρις Αλεξίου και ο Γιώργος Νταλάρας εκφώνησαν τους συγκινητικούς επικήδειους λόγους.
«Eκανα μια γιορτή στο σπίτι μου μια μέρα και θυμάμαι πως μπήκες μέσα σαν βασίλισσα φορώντας μια χρυσή χάρτινη κορώνα και κρατούσες για μένα ένα πλαστικό διάδημα, γιατί θα ήμουν η πριγκίπισσά σου. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ. Και όλοι έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε. Να γελάς με αυτή την κρυστάλλινη φωνή και να είσαι η βασίλισσά μας, γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς, Μαρινέλλα, να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς και να αγαπάς. Να αγαπάς πολύ», μοιράστηκε με σπασμένη φωνή η Χάρις Αλεξίου.
«Oταν σε ρώτησα “βρε μάνα, πώς τα κάνεις όλα αυτά, πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο”, μου απάντησες “η ανάγκη, αγόρι μου”. Μαρινέλλα, εσύ δεν πέθανες προχθές, έφυγες, πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου τον περασμένο Σεπτέμβριο, σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη, όπως σε βάφτισε ο Μίνως Βολανάκης πριν από χρόνια. (…) Για μένα πέθανε η δεύτερη μάνα μου που με πήρε από παιδί από το χέρι. Καλό ταξίδι, μάνα, και καλή τύχη όπου και αν πας», έκλεισε τον επικήδειό του ο μουσικός και ερμηνευτής, με την ευχή του να εκφράζει σύσσωμο τον ελληνισμό που αποχαιρέτισε με τον δικό του τρόπο τη Μαρινέλλα, η οποία έφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο, σε ηλικία 87 ετών.
