Ηταν η περίοδος που τα Smart μόλις είχαν φτάσει στην Ελλάδα. Πηγαίνοντας ένα πρωί στην «Κ» –φρέσκια τότε στην εφημερίδα έφτανα πρώτη– είδα τον Θάνο Οικονομόπουλο να παρκάρει έξω από τα γραφεία μας ένα του κουτιού. Πήγα από κοντά να το χαζέψω. «Ελα μικρή, μπες μέσα», μου είπε με τη χαρακτηριστική φωνή του. Ισα που πρόλαβα να βάλω ζώνη και η πλάτη μου κόλλησε στο κάθισμα. Εξαιρετικός οδηγός και λάτρης της ταχύτητας, με ανεβοκατέβασε δυο-τρεις φορές τη Συγγρού με 140.
«Παλιά βάζαμε τις γυναίκες σε κούρσες. Εσένα σου έλαχε ο κουβάς. Ευτυχώς, πάει γρήγορα», πρόσθεσε με το τρομερό χιούμορ του. Θυμήθηκε μάλιστα κάτι που είχε ζήσει με τον Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ο τελευταίος ήταν πρωθυπουργός. Είχε καλέσει 2-3 σοβαρούς δημοσιογράφους στο Καστρί. Εραστής κι αυτός των τεσσάρων τροχών, έπιασε με τον Θάνο κουβέντα για τ’ αυτοκίνητα. Τον προσκάλεσε για μια βόλτα με τα πρωθυπουργικά χέρια στο τιμόνι. «Παιδιά να ξέρετε, με τον Ανδρέα οδηγό είδα τον Χριστό φαντάρο. Τάματα έκανα…», μας έλεγε και γελούσε με αυτό το βραχνό γέλιο που γέμιζε την αίθουσα σύνταξης.
Φίλος και μέντορας
Η οικογένεια της «Κ» θρηνεί από το Σάββατο έναν εξαιρετικό συνάδελφο, φίλο και μέντορα για πολλούς από εμάς τους πιο νέους. Δημοσιογράφος παλιάς κοπής, είχε δύο χαρακτηριστικά που δεν τα βρίσκει κανείς εύκολα στο σινάφι μας πια. Πρώτα απ’ όλα η τρομερή παιδεία του. Ηξερε ιστορία, πολιτική, διεθνείς σχέσεις, γεωγραφία – στο μυαλό του άνοιγαν παράλληλα πολλές οθόνες όταν μιλούσε ή έγραφε.
Ταυτόχρονα ήξερε, όμως, πόσο πουλιέται ένα παπάκι σε μια μάντρα στη Λιοσίων, τις καλές ταβέρνες στο Πέραμα, τα μπαρ με το καλό μπέρμπον, που ήταν η μεγάλη του αγάπη. Και βέβαια όλα τα νυχτερινά στέκια στα οποία μαζεύονταν κάποτε οι συνάδελφοι, όταν το επάγγελμα απαιτούσε «σκοπιά με γερμανικά νούμερα», επειδή τα απογευματινά φύλλα έκλειναν τρεις τα χαράματα. Από εκείνη την περίοδο του είχε μείνει η αγάπη για την πόκα, στην οποία ήταν μέγας μετρ της μπλόφας και δάσκαλος.
Ανθρωπος τρυφερός, ήταν το στέλεχος που ποτέ δεν ύψωσε τη φωνή του, αλλά τα έβαζε όλα σε τάξη με δικαιοσύνη και ευγένεια. Αρθρογράφος με όπλο τον σαρκασμό και τον αυτοσαρκασμό, μηδέποτε νάρκισσος, εξαιρετικά υποστηρικτικός σε όλους από τη νέα γενιά, ο Θάνος ήταν ένα σπάνιο κράμα εγγραμματοσύνης και πιάτσας, μπορούσε να συνθέσει στα κομμάτια του το παζλ που περιείχε την εξουσία, αλλά και τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους οι οποίοι μοχθούσαν να τα βγάλουν πέρα. Και παρά το ότι σε πολύ μικρή ηλικία ο καρκίνος τον καταδίωξε και τον τραυμάτισε, εκείνος όχι μόνον δεν το πήρε μοιρολατρικά ούτε το έβαλε κάτω, αλλά στόχευσε να κάνει τη ζωή του μοναδική. Ξανακέρδισε τη φωνή που η αρρώστια πήγε να του στερήσει και κατάφερνε να μιλάει, αλλά ενίοτε ο αθεόφοβος και να καπνίζει. Αξιώθηκε να κάνει δύο γάμους, δύο εξαιρετικούς γιους, να δει εγγονό που πήρε το όνομά του.
Η πορεία του
Ηταν γεννημένος στις 10 Ιουνίου 1946 και είχε μακρά πορεία στη δημοσιογραφία –έντυπη, ραδιοφωνική και τηλεοπτική–, διανύοντας όλη την ιεραρχία της. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, πολιτικός αναλυτής στην ΕΡΤ, στον ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9,84» και στον ΣΚΑΪ, παρουσιάζοντας καθημερινές εκπομπές.
Υπήρξε διπλωματικός συντάκτης στο «Βήμα», αρχισυντάκτης στη «Βραδυνή», αρθρογράφος στον «Επενδυτή», διευθυντής στον «Ελεύθερο Τύπο», ενώ τα τελευταία χρόνια αρθρογραφούσε στο «iefimerida». Στην «Κ» εργάστηκε επί σειράν ετών, με εκκίνηση στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Η κηδεία του θα γίνει σήμερα Τρίτη στη μία το μεσημέρι στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Γεια σου, βρε Θάνο, κι από εκεί ψηλά που είσαι, να ξέρεις ότι δεν θα σε ξεχάσουμε.
