Η Citronne Gallery εορτάζει φέτος 20 χρόνια ζωής. Σε αυτές τις δύο δεκαετίες μάς έχει παρουσιάσει, σε Αθήνα και Πόρο, προσωπικότητες από τη μεγαλύτερη γενιά, σαν τον Γιώργη Λάππα, τον Γιάννη Μπουτέα, τον Στίβεν Αντωνάκο, τον Χρόνη Μπότσογλου, τον Γιάννη Ψυχοπαίδη και τον Κωνσταντίνο Ξενάκη. Ομως παράλληλα έχει αναδείξει και φρέσκα ταλέντα, όπως ο Νίκος Ποδιάς, η Μυρτώ Ξανθοπούλου που κέρδισε το βραβείο καλύτερου νέου καλλιτέχνη στην τελευταία Art Athina, η Χριστίνα Μήτρενσε και ο Ιάσων Καμπάνης. Φωτογραφία, ζωγραφική, μεικτές τεχνικές και νέα μέσα έχουν βρει τη θέση τους στη φιλόξενη αίθουσα στο νησί αλλά και στο Κολωνάκι, περιλαμβάνοντας ολόκληρη την γκάμα των εκφραστικών μέσων. Πριν από λίγες ημέρες η γκαλερί αποφάσισε να εγκαινιάσει μια νέα ετήσια σειρά ομαδικών εκθέσεων, με τίτλο «Διασταυρώσεις». Το σκεπτικό είναι απλό. Φιλοδοξεί να φέρνει σε επαφή και σε γόνιμο διάλογο, να «ζευγαρώνει» έργα και εικαστικούς από διαφορετικές ηλικίες με διαφορετικές προτάσεις, με αντιθέσεις και συμφιλιώσεις.
Το πρώτο από τα αφιερώματα τιτλοφορείται «Αμφίδρομη μνήμη», μια θεματική που παραπέμπει στο παρελθόν, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το επανεξετάζει –ή και το ανασκευάζει– το παρόν. Σε αυτόν τον άξονα του χρόνου που δεν είναι ποτέ γραμμικός, όπως νομίζουμε, πειραματίζονται επτά συμμετέχοντες εικαστικοί. Ο Κωστής Βελώνης, η Ευγενία Βερελή, η Χρυσή Παπαδάκη, η Αλίκη Παπαδημητρίου, η Ναταλία Παπαδοπούλου, η Νάνα Σαχίνη και η Ευγενία Φραγκολιά ανατρέχουν στο μνημονικό υλικό, όπως απαντάται στα παιδικά παιχνίδια, στα παραμύθια, στο τσίρκο, στην commedia dell’ arte. Ετσι προκύπτουν συγγένειες μεταξύ των έργων, αλλά και οι διαφορές τους, οι σύμπνοιες και οι εντάσεις. Αλλωστε ο στόχος είναι να υπάρχει ο πλουραλισμός, η ποικιλία και η αλληλοσυμπληρωματικότητα.
Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν είναι φαινομενικά ασύνδετοι μεταξύ τους. Εμπλέκονται, όμως, σε μια συνομιλία. Από τα άδυτα παιδικής ηλικίας του καθενός εξ αυτών, ενώνονται σε μια κοινή διαδρομή ανάπλασης των προσωπικών τους αναφορών, στη μετουσίωσή τους σε καλλιτεχνικά έργα και εντέλει σε μια συλλογική αφήγηση. Η Ευγενία Βερελή επικεντρώνεται σε μνήμες από το τσίρκο ή ανακατασκευάζει παιδικά σχέδια στην άμμο, τα οποία μεταπλάθει σε γλυπτά.
Τα ξύλινα έργα της Αλίκης Παπαδημητρίου έρχονται από τον παλαιό κόσμο των χειροποίητων παιχνιδιών. Ομως οι απολήξεις τους είναι ζωόμορφες κεφαλές, που παραπέμπουν στα σκοτεινά γοτθικά τέρατα. Η Ναταλία Παπαδοπούλου εισάγει μια βιντεο-εγκατάσταση σε ένα «δωμάτιο-περιβάλλον», όπου προβάλλονται διάφορες εικόνες σε μια δεξαμενή με νερό. Η Χρυσή Παπαδάκη στήνει ένα χώρο συλλογισμού και βαθιάς ενδοσκόπησης, στον οποίο η μνήμη κατέχει τον καθοριστικό ρόλο. Πρόκειται για ένα έργο ονειρικό, όπου συναντώνται και συνυπάρχουν φυτικά μοτίβα και βιομορφικά στοιχεία.
Οι γλυπτικές και ζωγραφικές μορφές της Νάνας Σαχίνη και της Ευγενίας Φραγκολιά εγείρουν διαδοχικά συναισθήματα επιθυμίας και φόβου. Ο Κωστής Βελώνης διέπεται από αυθορμητισμό και θεατρικότητα και εμπνέεται από την commedia dell’ arte. Tα εγκαίνια έγιναν πριν από λίγες ημέρες, με πλήθος κόσμου να περνάει το κατώφλι του διαμερίσματος στο Κολωνάκι. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τις 18 Απριλίου, ενώ μετά ακολουθεί μια ατομική του Πάνου Χαραλάμπους.
