Το παρακάτω κείμενο είναι συλλογικό. Σαν να το έχουμε γράψει από κοινού όλοι οι δημοσιογράφοι της «Κ» για τη διεθνή βράβευση του κυριακάτικου φύλλου μας στην κατηγορία «Εβδομαδιαία Εφημερίδα». Η διάκριση προήλθε από τους διοργανωτές των 27ων Ευρωπαϊκών Βραβείων Εφημερίδων, που έχουν ξεχωρίσει τη δουλειά μας ξανά το 2008 και το 2014. Στον φετινό διαγωνισμό, ο οποίος διεξάγεται από το 1999, συμμετείχαν εφημερίδες από 22 χώρες με 3.000 υποψηφιότητες σε 20 κατηγορίες. Μεγάλος ο ανταγωνισμός, μεγάλη και η τιμή. Τι άραγε σημαίνει όμως για εμάς; Τι σηματοδοτεί για μια ιστορική έκδοση;
Είναι σαν να κληρονομείς ένα νεοκλασικό. Θέλεις να το ανακαινίσεις. Αλλά πρέπει να το σκεφτείς πολύ προτού αρχίσεις να γκρεμίζεις. Ετσι και με την εφημερίδα μας, που έχει ζωή 107 ετών. Ο σεβασμός στην ταυτότητά της είναι ίσος με την επιθυμία μας να την κρατάμε πάντα νέα.
Στο νεοκλασικό της «Κ», θεμέλια είναι τα δυνατά ρεπορτάζ και κολόνες τα καλά κείμενα. Χωρίς αυτά, δεν έχεις εφημερίδα. Χωρίς ιδέες για θέματα, και δημοσιογράφους με ταλέντο για να τα ψάξουν και να τα γράψουν, δεν έχεις σώμα για να σχεδιάσεις.
Το βραβείο αυτό πηγαίνει συνήθως σε έντυπα που έχουν προσφάτως ολοκληρώσει ένα project ανασχεδιασμού. Στην «Κ» δεν κάναμε «redesign». Δεν σκεφτήκαμε καν μια τέτοια καμπάνια. Δουλέψαμε και δουλεύουμε με την ίδια τυπογραφία. Τα ίδια συστατικά. Τις ίδιες αρχές. Προσπαθούσαμε όμως από Κυριακή σε Κυριακή να φρεσκάρουμε το φύλλο στις αρχιτεκτονικές του λεπτομέρειες που μένουν –και πρέπει να μένουν– πάντα ανεπαίσθητες για τον αναγνώστη.
Η αναγνώριση των συναδέλφων μας του European Newspaper Award μάς δίνει χαρά και κουράγιο, γιατί προέρχεται από επαγγελματίες που ματαιοπονούν υπηρετώντας την ίδια απειλούμενη «χειροτεχνία», συναρμολογώντας με πολλή φροντίδα ένα μικρό σύμπαν από χαρτί, με την επίγνωση ότι είναι θνησιγενές – ότι προορίζεται να πεταχτεί στο τέλος της γενέθλιας ημέρας του.
Ολοι μας –ρεπόρτερ, φωτορεπόρτερ, αρθρογράφοι, εικονογράφοι, αρχισυντάκτες– απολαμβάνουμε ήδη αναγνώριση. Βλέπει ο καθένας τυπωμένο το όνομά του στον καρπό των κόπων του. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που δουλεύουν χωρίς καν αυτή την ανταμοιβή. Ο art director Γιώργος Μίκροβας και η photo editor Ιωάννα Χρονοπούλου δεν έχουν «υπογράψει» ποτέ τη δουλειά τους.
Αυτό το βραβείο πρέπει να έχει και τα ονόματά τους. Ανήκει στην Ιωάννα, που στρατολογεί φωτογραφικό και εικαστικό ταλέντο, ωθώντας μας διαρκώς σε μεγαλύτερη αισθητική τόλμη. (Κάποιες φορές για να μην την αποθαρρύνουμε, παρουσιάζαμε την αυτολογοκρισία μας, ως άνωθεν απόρριψη, λέγοντάς της ότι το πιο θρασύ πρωτοσέλιδο “δεν πέρασε”. Αλλά αυτό να μείνει μεταξύ μας).
Ανήκει στον Γιώργο που –κυριολεκτικά– δεν μπορεί να κοιμηθεί, μέχρι να βρει μια σχεδιαστική λύση που να τον ικανοποιεί. «Γιώργο, άσ’ το! Δεν μας βγαίνει. Ασ’ το έτσι! Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχοληθούμε άλλο». «Δώσ’ μου λίγο χρόνο. Λίγο χρόνο και θα το βρω». Δύο ώρες αργότερα, μεσάνυχτα πια: «Τι είπαμε, ρε Γιώργο; Δεν είπαμε να μην ασχοληθείς άλλο μ’ αυτό;». «Τώρα, το ‘χω στρώσει. Το ‘χω! Θα σου το στείλω στο μέιλ να το δεις».
Χαρήκαμε πολύ με το βραβείο. Αλλά η χαρά δεν μπορεί να κρατήσει πολύ. Το νεοκλασικό παραδίδεται αναστηλωμένο κάθε Κυριακή. Και κάθε Δευτέρα πρέπει να χτιστεί από την αρχή.
