Παρασκευή βράδυ. Η βροχή έξω μάνιαζε. Ξέπλενε τον Ιερό Βράχο και τα στενά της Πλάκας. Στο εσωτερικό του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά επικρατούσε σκοτάδι. Μόνο οι τοιχογραφίες αχνόφεγγαν από το φως των κεριών και των καντηλιών. Τα πρόσωπα των αγίων έπαιρναν λάμψη από τα φωτοστέφανα. Είχαν στωική έκφραση. Νόμιζες ότι σε κοιτούσαν κατευθείαν στα μάτια. Ο ναός, πρωτοκτισμένος τον 11ο αιώνα, έχει διατηρήσει τη μυστηριώδη αύρα του Βυζαντίου. Κάτι από τις προσευχές και τους ψιθύρους ανθρώπων παλαιότερων ημών που ακούμπησαν την ελπίδα τους στα εικονίσματα. Από το ιερό έβγαινε ένας απόκοσμος ψαλμός. Δεν υπήρχε ωραιότερη εισαγωγή στο ρεσιτάλ της MusicΑeterna Byzantina, αυτής της μοναδικής για τα διεθνή δεδομένα χορωδίας που ίδρυσε το 2018 ο Θεόδωρος Κουρεντζής: ακούγαμε τους χορωδούς, αλλά δεν τους βλέπαμε, και έτσι η φωνή τους ξεκοβόταν από το σώμα τους και γινόταν κάτι ουράνιο. Πραγματικά ήταν σαν να τραγουδούσαν άγγελοι, που παραμέριζαν το σήμερα, σ’ έπαιρναν από το χέρι και σε πήγαιναν κάπου που δεν υπάρχει πλέον η αίσθηση του χρόνου.
Οι Αθηναίοι –όσοι τυχεροί χώρεσαν δηλαδή, διότι έμειναν πολλοί απέξω– απόλαυσαν δύο εκπληκτικές βραδιές, την Πέμπτη στη Φανερωμένη της Βουλιαγμένης και την επόμενη ημέρα στην Πλάκα, που θα τους μείνουν κυριολεκτικά αξέχαστες. Είχε προηγηθεί στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά η ξενάγηση από τον φιλόλογο και μέλος του εκκλησιαστικού συμβουλίου του ναού, δρα Θάνο Ζήση, αλλά και ένα θερμότατο καλωσόρισμα από τον πατέρα Αλέξανδρο Καριώτογλου.
Ο τελευταίος είναι άνθρωπος με μυαλό ανοιχτό και με μεγάλη κοινωνική προσφορά, μια και κάθε μέρα οργανώνει συμβουλευτικά σεμινάρια για διάφορα θέματα και έτσι η ενορία είναι πολύ ζωντανή. Στο πλαίσιο αυτής της γενναιόδωρης στάσης προσέφερε τον ναό αλλά και παρακείμενο οίκημα στη χορωδία για να κάνει τις κοπιαστικές πρόβες της, υπό τον χοράρχη Αντώνιο Κουτρουπή. Ο απόφοιτος του Κονσερβατορίου της Αγίας Πετρούπολης –όπου γνωρίστηκε και έγινε στενός φίλος με τον Θεόδωρο Κουρεντζή– έχει διατελέσει πρωτοψάλτης επί πέντε έτη στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Γεωργίου Βενετίας. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος τού έχει απονείμει το Οφφίκιο του Αρχοντος Μαΐστορος του Οικουμενικού Θρόνου, μία από τις υψηλότερες τιμητικές διακρίσεις στον χώρο της ψαλτικής τέχνης.
Οι 22 χορωδοί, όλοι Ελληνες πτυχιούχοι σχολών και διακεκριμένοι στο αντικείμενο, είχαν μυσταγωγική δύναμη στην ερμηνεία τους, ενώ ο σολίστ Γρηγόριος Ζάρκος ήταν πράγματι εξαιρετικός. Στο ρεσιτάλ, που είχε τίτλο «Αγαπήσω Σε Κύριέ Μου», μπήκαμε στο πνεύμα της Σαρακοστής με ύμνους ευγνωμοσύνης και κατάνυξης. Καταφέραμε να ενωθούμε όλοι μας σε μια συλλογική γαλήνη τόσο σπάνια στην εποχή που ζούμε. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο δώρο της χορωδίας, που έχει κάνει τεράστια καριέρα γνωρίζοντας αποθέωση εκτός συνόρων ώς το Μπάντεν-Μπάντεν και το Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Τον τελευταίο καιρό υπάρχει πάντως η σκέψη να αποκτήσει στενότερους δεσμούς με την Ελλάδα και δη με τη Θεσσαλονίκη και το Μέγαρο Μουσικής. Είναι πάγια τακτική του Κουρεντζή να μην επιλέγει πρωτεύουσες, αλλά πόλεις περιφερειακές. Η Θεσσαλονίκη με τη βυζαντινή κληρονομιά και τα ιδιαίτερα μνημεία της προσφέρεται περισσότερο από την Αθήνα.
Στα μελλοντικά σχέδια της χορωδίας είναι κάποιες συναυλίες φιλανθρωπικές και μη που θα γίνουν εκεί, πέραν των εμφανίσεών της στη Βιέννη, στη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη. Τα δύο ρεσιτάλ πραγματοποιήθηκαν με μέγα δωρητή το κοινωφελές Ιδρυμα Αθανασίου και Μαρίνας Μαρτίνου «Αιγέας».
