«Με το που είδα το καΐκι, το ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα, όπως ερωτεύεσαι μια πολύ ωραία γυναίκα. Είπα: “Τέρμα. Δεν θέλω τίποτε άλλο. Από εδώ και πέρα η ζωή μου θα είναι αυτό”. Με έλεγαν ψώνιο και τρελό, αλλά σάμπως μ’ ένοιαζε;», θυμόταν ο Νίκος Ρηγινός όταν τον ρωτούσαν τι ένιωσε όταν πρωτοαντίκρισε τη «Φανερωμένη», το ωραιότερο ξύλινο σκαρί του Αιγαίου, το οποίο ο ίδιος αποκατέστησε. Και μπορεί να μην είχαν όλοι την τύχη να τον γνωρίσουν, αλλά σίγουρα όποιος είχε αντικρίσει το καΐκι αυτό να πλέει στα γαλάζια νερά του πελάγους, του είχε αναγνωρίσει ότι έσωσε ένα κομμάτι ατόφιας θαλασσινής ιστορίας. Με φουσκωμένα πανιά και υπερήφανα άλμπουρα, τραβούσε αυτόματα τα βλέμματα σε λιμάνια, κόλπους και ρεγκάτες. Δεν ήταν ούτε εύκολο ούτε αυτονόητο να αφιερώσει πόρους, χρήματα και εντέλει –ναι– να κάνει αυτό το πλεούμενο τη ζωή του. Προχθές αναχώρησε και αυτός για το μεγάλο ταξίδι σε ηλικία 77 ετών, ταλαιπωρημένος από μια ξαφνική νευρολογική ασθένεια που τον χτύπησε το καλοκαίρι. Ομως άφησε κάτι σπουδαίο πίσω του.
Γεννημένος στην Αθήνα, με καταγωγή από τη Σάμο, μεγάλωσε με τον αδελφό του, Βύρωνα, κοντά στη θάλασσα καθώς και οι δυο του γονείς είχαν αγάπη για τα ξύλινα σκάφη. Τα νιάτα του συνέπεσαν με τον ερχομό της χούντας και εκείνος ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με τη στενή του παρέα, τον Γιώργο Βερνίκο και τον Παναγιώτη Κανελλάκη. Μαζί ήταν στην ΕΚΙΝ (Ελληνοευρωπαϊκή Κίνηση Νέων). Αργότερα με τον πρώτο θα ίδρυαν τη Vernicos Yachts, μια εταιρεία που άνοιξε τον δρόμο για τη ναύλωση θαλαμηγών και ιστιοπλοϊκών στην Ελλάδα το 1975. Και λίγα χρόνια αργότερα, οι τρεις τους θα ίδρυαν το ελληνικό κομμάτι της Greenpeace στην Ελλάδα. «Μαθημένοι στην πολιτική δράση, θέλαμε να συνεχίσουμε τον συλλογικό αγώνα και η προστασία του περιβάλλοντος που τότε άρχισε να αναδύεται ως αίτημα μας έδωσε πρόσφορο έδαφος», λέει ο Γιώργος Βερνίκος.
Γιος του εισαγωγέα της General Electric, ο Ρηγινός μεγάλωσε σε επιχειρηματικό περιβάλλον. Στα 40 του χρόνια, έχοντας μια μικρή οικονομική άνεση έψαχνε ένα σκάφος να περνάει 6 μήνες στη θάλασσα. Στην εφηβεία του είχε γνωρίσει τον θρύλο της ενάλιας αρχαιολογίας Πίτερ Θροκμόρτον στην Υδρα με το απίστευτό του πέραμα, το Stormy Seas. Ηταν πιτσιρικάς και το ζήλεψε. Εκτοτε του έγινε όνειρο να πάρει και αυτός ένα αντίστοιχο. Η ευκαιρία βρέθηκε στον Πόρο. Η «Φανερωμένη» ναυπηγήθηκε γύρω στο 1945 στη Σκιάθο, από τον ονομαστό καραβομαραγκό της εποχής εκείνης, Γιώργο Μυτιληναίο. Εκτοτε άλλαξε οκτώ χέρια. Και ο Ρηγινός αποφάσισε όχι μόνο να την ξαναφτιάξει με σεβασμό, αλλά να κάνει ανάπλου στην ιστορία της. Ξεκίνησε από τον μάστορα που τη σκάρωσε.
Είχε φύγει από τη ζωή αλλά γνώρισε την αδελφή και τους παραγιούς του. Η έρευνα για τους οκτώ ιδιοκτήτες που προηγήθηκαν τον πήγε από το Πήλιο στην Κάλυμνο, στους Φούρνους της Ικαρίας και πάει λέγοντας. Η «Φανερωμένη» είχε κουβαλήσει διάφορα πράγματα, αλλά κυρίως ζαρζαβατικά. Με τη βοήθεια του καραβομαραγκού Πάχου Παπαστεφάνου συνέφερε το ταλαίπωρο σκαρί, του έβαλε μια ωραία παλιά μηχανή και πανιά σκωτσέζικα.
Μαζί της έκανε τα πιο μακρινά και όμορφα ταξίδια από την Πόλη ώς τη Μικρασιατική ακτή και πιο πέρα. Πριν από δύο χρόνια την πούλησε σε καλά χέρια. Κανείς δεν ξέρει πού πάνε οι άνθρωποι όταν φεύγουν, αλλά είναι σίγουρο ότι εκεί που θα φτάσει ο καπετάνιος της «Φανερωμένης», θα έχει νερό. Του οφείλουμε ένα ευχαριστώ που πέρασε στις επόμενες γενιές ένα τέτοιο σκαρί.
