Η λέξη «συνάδελφος» έχει μέσα της τη λέξη «αδελφός». Στην «Κ» αυτό το «συν» που χωρίζει τις δύο έννοιες το αισθανόμαστε καθημερινά. Συνδιαμορφώνουμε μια εφημερίδα, συμβιώνουμε ώρες ολόκληρες στο γραφείο, συντρέχουμε ο ένας τον άλλο στα δύσκολα. Και γι’ αυτό η κοπή της πίτας πάντα μετατρέπεται σε πραγματική γιορτή. Ωστόσο φέτος είχε και ένα κομμάτι θλίψης: ο Οδυσσέας Πάππος δεν ήταν μαζί μας και η απώλειά του μας σφράγισε όλους. Και αυτό το αντιμετωπίσαμε μαζί, όπως και όλα τα υπόλοιπα. Είτε εμείς οι πιο παλιοί, είτε εκείνοι που εργάζονται λίγα χρόνια, είμαστε μια δεμένη οικογένεια. Συγκυριακά τη Δευτέρα που βρεθήκαμε στο Rock n Roll, έκλεινε τα 25 του χρόνια ο πιο νεαρός μας συντάκτης, Κωνσταντίνος Μανωλόπουλος. Πώς νιώθει που δουλεύει σε μια έκδοση 107 ετών;
«Ως το νεότερο μέλος της “Κ” αισθάνομαι αναμφίβολα δέος. Από μικρός, η εφημερίδα για μένα ήταν μια ιεροτελεστία. Κάθε Κυριακή, αναρωτιόμουν αν ισχύει ότι ένα φύλλο χαρτί διπλώνει μόλις επτά φορές. Εβλεπα τον πατέρα μου με περίτεχνες κινήσεις να το διαψεύδει. Για να διαβάσει ένα κείμενο, δίπλωνε το φύλλο της “Κ” περισσότερο. Αργότερα στην εφηβεία, κατά την προετοιμασία για τις Πανελλαδικές, η εφημερίδα είχε πάντα θέση στο πρόγραμμα. “Κωνσταντίνε, διάβασε αυτό το θέμα που έχει γράψει ο κ. Μπουκάλας. Εχω ακούσει ότι βάζουν συχνά κείμενά του”, μου έλεγαν οι δικοί μου. Στη βιβλιοθήκη του σπιτιού έβρισκες διάσπαρτες, τοποθετημένες σε αύξοντα αριθμό, σειρές βιβλίων που προσφέρονταν κάθε εβδομάδα με το ένθετο. Το μάτι μου έπεφτε πάντα σε αυτά που έλειπαν κάνοντάς με ν’ αναρωτιέμαι: “Γιατί δεν το είχαν αγοράσει τότε;”. Σήμερα, οι άνθρωποι που άλλοτε έπλαθα με τη φαντασία μου διαβάζοντας τα κείμενά τους, μετουσιώνονται μπροστά μου. Είναι οι συνάδελφοί μου στην “Καθημερινή”, αλλά και η δική μου πλέον καθημερινότητα».
Και η Μαρία Κατσουνάκη που είναι τέσσερις δεκαετίες στην εφημερίδα; «Εκ πρώτης όψεως είναι απλό. Αλίμονο αν δεν μπορείς να γράψεις 150 λέξεις για μια αδιάλειπτη σχέση τεσσάρων δεκαετιών. Αυτονόητο και αδύνατο μαζί. Εδώ και καιρό έρχομαι αραιά στο γραφείο, και τι περίεργο: επί χρόνια κατοικούσα περισσότερο στην εφημερίδα παρά στο σπίτι μου. Τώρα, η εφημερίδα έχει κάνει κατάληψη και στο σπίτι μου. Εκεί που ήλπιζα ο διαχωρισμός να είναι πιο σαφής, γίνεται όλο και πιο θολός. Ισως γιατί από τη Σωκράτους στο Φάληρο είναι πολλοί οι κύκλοι ζωής, αποτυπωμένοι σε δεκάδες ιστορίες και αμέτρητες λέξεις.
Γεγονότα προσωπικά συνδέονται στη μνήμη με άρθρα, συνεντεύξεις, ρεπορτάζ για τον πολιτισμό και την κοινωνία. Ενα άτυπο ημερολόγιο, ένας καμβάς πάνω στον οποίο δημοσιογραφικά θέματα και προσωπικές στιγμές διαπλέκονται. Η δυσκολία, η απώλεια, ο θυμός, η κόπωση, η χαρά, διαλύονται και επανασυντίθενται μέσα από τη διαδικασία της γραφής, καθημερινά, στην –και για την– εφημερίδα.
Εποχές, άνθρωποι, αλλαγές, μεγάλες ταχύτητες. Διαρκής αναπροσαρμογή, επαναπροσδιορισμός πορείας. Ενας μαραθώνιος χωρίς νήμα. Θα αρκούσε να πω μια φράση: η “Καθημερινή” είναι ο τόπος μου και η γλώσσα μου. Κι αυτό δεν αλλάζει. Δεν είναι κουστούμι που παραδίδεις μετά τον ρόλο. Είναι δέρμα».
