Μία μία τις απώλειες τις αντιμετωπίζει κανείς. Οταν όμως έρχονται πολλές μαζί, έχει κανείς την αίσθηση πως η χώρα φτωχαίνει με τη φυγή τόσων χαρισματικών ανθρώπων. Μέλη άλλης γενιάς ή φτιαγμένοι από διαφορετικό «μέταλλο» από τους σημερινούς, παίρνουν μαζί τους κάτι που δεν μπορεί ν’ αναπληρωθεί. Και αυτό δεν είναι άλλο από την αίσθηση της φιλοπατρίας που σταδιακά αμβλύνεται, ξεθωριάζει. Την περασμένη εβδομάδα αποχαιρετίσαμε δύο χαρισματικές προσωπικότητες του επιχειρείν, τον Γιώργο Γεράρδο και τον Γιάννη Τρίκαρδο, που συνέβαλαν αποφασιστικά στους τομείς όπου δραστηριοποιήθηκαν. Ο πρώτος, ιδρυτής του «Πλαισίου», ξεκίνησε το 1969 από έναν μικροσκοπικό χώρο 12 μόλις τετραγωνικών στην οδό Στουρνάρη απέναντι από το Πολυτεχνείο όπου φοιτούσε. Είχε αντιληφθεί ότι ένα τέτοιο κατάστημα με είδη σχεδίου και χαρτικά θα έπιανε, διότι είχε εξασφαλισμένη πελατεία. Με την έλευση των ηλεκτρονικών υπολογιστών έπιασε αμέσως τη νέα τάση και πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε ηγέτη της αγοράς και μια αλυσίδα στην οποία δεν υπάρχει Ελληνας που να μην είχε περάσει το κατώφλι. Από το τίποτα έφτιαξε τα πάντα.
Ο Γιάννης Τρίκαρδος, επίτιμος πρόεδρος του Ελληνογαλλικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, έκανε σπουδαίο έργο στη ζεύξη των δύο χωρών σε επιχειρηματικό επίπεδο και είχε βραβευθεί από τη γαλλική κυβέρνηση για την τεράστια προσφορά του. Διακρίθηκε στον τομέα των εισαγωγών, των αντιπροσωπειών και της διανομής εξειδικευμένων βιομηχανικών και τεχνολογικών προϊόντων. Μέσα στη δραστήρια πορεία του, η έγνοια του ήταν πάντα στους μη έχοντες. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και πρόεδρος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Lifeline Hellas. Μέσα από τη δράση του συνέβαλε καθοριστικά στη συγκέντρωση πόρων για την ενίσχυση κρατικών νοσοκομείων και παιδιατρικών μονάδων. Πρόκειται για ένα σπουδαίο κοινωνικό έργο από το οποίο επωφελήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Σε μια περίοδο όπου ο πολιτικός βίος της χώρας βρίθει από αναξιοπρεπή συμπεριφορά, ο Αναστάσης Παπαληγούρας συνέχισε την οικογενειακή παράδοση του ήθους κρατώντας τις αξίες και τις αρχές που του έδωσε ο πατέρας του, Παναγής, και τις οποίες κληροδότησε στην κόρη του Λένα. Για εκείνον η ανάμειξη στη δημόσια ζωή σήμαινε πρώτα και πάνω από όλα να υπηρετείς την πατρίδα και να φροντίζεις για το καλό της με όλες σου τις δυνάμεις. Και όποιος δει τα πεπραγμένα του σήμερα αυτό μπορεί να το τεκμηριώσει.
Η σεμνότητα, η ακεραιότητα και η ανιδιοτέλεια ήταν οι αρετές που χαρακτήριζαν και την Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη, μια πολιτικό από μιαν άλλη εποχή που δείχνει να έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων αλλά και της Ακαδημίας Αθηνών άνοιξε δρόμο για όλες εμάς. Το έκανε με το σπαθί της – κοινώς με αποφασιστικότητα αλλά και με αξιοπρέπεια. Το σπουδαιότερο είναι ότι αποφάσισε να αγωνιστεί στον πολιτικό στίβο έχοντας πρώτα καταξιωθεί ως νομικός. Ηταν καθηγήτρια του Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών και με σπουδές σε ξένα πανεπιστήμια, ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα το 1981. Πολύγλωσση και κοσμοπολίτισσα, με γερές σπουδές στη Γερμανία.
Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, στις 7.30 μ.μ. πέθανε και η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ, μια απώλεια εθνικής εμβέλειας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει. Τους ξεπροβοδίζουμε για το μεγάλο ταξίδι έχοντας τη συναίσθηση ότι θα λείψουν όχι μόνον από τους οικείους τους αλλά και από εμάς που δεν τους γνωρίζαμε από κοντά.
