Ο Αλέξης Ακριθάκης κατέγραφε σκέψεις σε σημειωματάρια και ημερολόγια. Φράσεις που του έρχονταν (και κολλούσαν στο μυαλό του) με σκίτσα, τα γνωστά τσίκι τσίκι. Συχνά δε, ζωγράφιζε μισό έργο και το άλλο μισό το συμπλήρωνε με λόγια. Κρατούσε σημειώσεις και έκανε σχέδια ακόμη και στο Δρομοκαΐτειο όπου είχε εισαχθεί για αποτοξίνωση στα τελευταία του. Μιλάμε λοιπόν για έναν καλλιτέχνη στον οποίο λόγος και σχήμα ήταν αλληλοσυμπληρωματικά. Μια πρόταση πάντως που έγραψε το 1983 σε ένα από τα ωραία του «κατάστιχα» απεδείχθη προφητική.
«Oταν θα λαλήσει ο πετεινός, το δικό σου Rolex θα έχει τη λάθος ώρα». Και επειδή η ζωή έχει πολύ χιούμορ, 43 χρόνια μετά τη ρήση εκείνη και 32 από τον θάνατό του, η Rolex με το Μουσείο Μπενάκη κάνουν ένα χορταστικότατο αφιέρωμα στον καλλιτέχνη, που έζησε τη ζωή του στο κόκκινο, φλέρταρε συνεχώς με τα όρια και δεν οπισθοχώρησε ακόμη και όταν έβλεπε τον θάνατο να έρχεται κατά πάνω του.
Η έκθεση εγκαινιάστηκε επισήμως την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου, αλλά το προηγούμενο βράδυ περίπου 200 προσκεκλημένοι έδωσαν το «παρών» στο μεγάλο preview που διοργανώθηκε στην Πειραιώς για να τιμήσει το μουσείο τη νέα σταθερή συνεργασία με τη διάσημη ελβετική ωρολογοποιία, η οποία έχει ταυτίσει το όνομά της με μεγάλα μουσεία, σπουδαίους καλλιτέχνες και κορυφαίους πολιτιστικούς οργανισμούς ανά τον κόσμο. Εφεξής θα είναι το επίσημο ρολόι του Μουσείου Μπενάκη ως υποστηρικτής για το εκπαιδευτικό και καλλιτεχνικό του έργο.
Το κατώφλι του κτιρίου της Πειραιώς πέρασαν προσωπικότητες από το επιχειρείν, τη ναυτιλία, τις τέχνες και τα γράμματα. Η προνομιακή βόλτα ανάμεσα στα εκθέματα ήταν συγκινητική, διότι έβλεπε κανείς ότι η δημιουργική πορεία του Ακριθάκη έγραψε έναν πλήρη κύκλο. Τα τελευταία του έργα απηχούν τα πρώτα.
Αλλωστε, η ατομική με τίτλο «Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα» συγκεντρώνει περισσότερες από 250 επιλεγμένες συνθέσεις του, παρουσιασμένες χρονολογικά, καλύπτοντας όλο τον καλλιτεχνικό του βίο. Για πρώτη φορά, μάλιστα, σε αναδρομική έκθεση εκτίθενται τόσο τα πρώτα του έργα όσο και αυτά που ολοκλήρωσε λίγο πριν πεθάνει.
Στο ισόγειο του μουσείου ανακαλύπτει κανείς εκ νέου το ζωγραφικό σύμπαν του με τα γνώριμα μοτίβα. Μάτια και καρδιές, βέλη και τόξα, βαλίτσες, καραβάκια, κύματα και άλλα. Από κοντά και οι χαρταετοί, η σειρά με το τσίρκο, τα αεροπλάνα, τα λουλούδια στους αυτόχειρες και άλλα που φωτίζουν την κριτική του στάση απέναντι στη σοβαροφάνεια.
Ταυτόχρονα ο επισκέπτης ανακαλύπτει τη μεγάλη δεξιότητα που είχε με τις κατασκευές και τις διαφορετικές τεχνικές, αλλά και με το χρώμα σαν αφηγηματικό στοιχείο.
Μποέμ, ασυμβίβαστος, όμορφος, αυτοκαταστροφικός μέσα από τους εθισμούς του, ευάλωτος, με ευαισθησία μοναδική, ο Ακριθάκης που γεννήθηκε το 1939 και πέθανε το 1996 υπήρξε εξαιρετικά παραγωγικός. Το να βλέπει κανείς όλα αυτά τα έργα μαζεμένα σε μια μεγάλη έκθεση είναι ένα δώρο στη νέα γενιά, που ίσως δεν γνωρίζει καλά τη δουλειά του, αλλά σίγουρα θα βρει στην προσωπικότητά του και στην καλλιτεχνική του παρακαταθήκη στοιχεία που θα τον έκαναν ακόμη και σήμερα απόλυτα επίκαιρο. Η θυγατέρα του Χλόη Ακριθάκη και μια επίλεκτη ομάδα εργάστηκαν πολύ καιρό για να είναι άρτια αυτή η παρουσίαση, αλλά και να αγγίζει την καρδιά του επισκέπτη. Αξίζει να πάτε.
