Ο αείμνηστος Αγγελος Δεληβορριάς με την ψυχική γενναιοδωρία που τον χαρακτήριζε είχε κάνει μια σοβαρή προσπάθεια ανάδειξης πολιτιστικών θεσμών από την περιφέρεια που έκαναν θαυμάσιο έργο, όπως λ.χ. η Πινακοθήκη Αβέρωφ στο Μέτσοβο. «Ο,τι δεν κάνει το κράτος ως οφείλει θα το κάνει το Μπενάκη», έλεγε με υπερηφάνεια.
Ο μακρόβιος διευθυντής ήξερε από πρώτο χέρι ότι αν ήταν δύσκολο να βρει εκείνος πόρους, τότε τα μικρότερα μουσεία που ήταν σκορπισμένα σε διάφορα σημεία του χάρτη έπρεπε να κάνουν άθλους για να εξασφαλίζουν ιδιωτικές χορηγίες αλλά και στήριξη από την πολιτεία. Αυτό το πρόβλημα του αθηναιοκεντρισμού δεν έχει ακόμα λυθεί ολοκληρωτικά. Φορείς που βρίσκονται μακριά από την πρωτεύουσα δεν έχουν σχεδόν καθόλου ευκαιρίες να γίνουν γνωστοί σε ευεργέτες και ιδρύματα εκτός και αν είχαν την τύχη να αποτελούν τόπο καταγωγής των πρώτων ή να βρίσκονται σε περιοχές δράσης των δεύτερων.
Δίχως τη δική μας βοήθεια, η ευεργετική τους δράση συρρικνώνεται, παιδιά και ενήλικες στερούνται πολιτιστικά και μορφωτικά αγαθά που εμείς οι Αθηναίοι έχουμε εν αφθονία. Βέβαια υπάρχουν και οι περιπτώσεις που προσπαθούν σαν το βουνό να πάνε στον Μωάμεθ και να καταργήσουν τη γεωγραφική απόσταση, υπόθεση διόλου εύκολη.
Γι’ αυτό και αξίζει να στηρίξουμε την προσπάθεια του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης, που στις 3 Μαρτίου μας καλεί να βρεθούμε όλοι στο Athenee για ένα νοητό οδοιπορικό στη Θράκη, όπου θα ανακαλύψουμε τα μνημεία, τους ανθρώπους και βέβαια τις γεύσεις της ακριτικής αυτής ζώνης.
Ψυχή του εγχειρήματος είναι η Αγγελική Γιαννακίδου, φίλη της «Κ» που έχει συμβάλει με τις γνώσεις της σε όλα τα αφιερώματα της εφημερίδας μας στον Εβρο. Πέραν αυτού, με προσωπικό αγώνα όχι μόνο συγκέντρωσε όλα αυτά τα αντικείμενα από το αγροτικό, κτηνοτροφικό, εργατικό παρελθόν μαζί με θρησκευτικά και οικογενειακά κειμήλια. Εκανε το ίδιο και με προφορικές παραδόσεις, ήθη και έθιμα από μια περιοχή που χρόνο με τον χρόνο ερημώνει.
Το μουσείο άνοιξε το 2002 με παρότρυνση του συζύγου της και των γιων της, οι οποίοι έβλεπαν ότι αυτή η συλλογή θα έπρεπε να πάρει δημόσιο χαρακτήρα και να μη μείνει οικογενειακή κληρονομιά. Η Γιαννακίδου –που έλκει την καταγωγή της από τη Χαλκιδική– είχε αρχίσει σχεδόν εξ ενστίκτου να μαζεύει αντικείμενα και ιστορίες από τα τέλη του ’60, όταν εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αλεξανδρούπολη μετά τον γάμο της. Από τότε διείδε την ανάγκη να σώσει υλικά και άυλα.
Το ΕΜΘ αποτελεί λοιπόν ταυτόχρονα κιβωτό και φυτώριο. Από τη μια διαφυλάσσει και παρουσιάζει την πλούσια παράδοση ενός τόπου που έχει υπάρξει σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου, αλλά από την άλλη δίνει βήμα σε σύγχρονους καλλιτέχνες και σχεδιαστές να ανοίξουν διάλογο μαζί της. Μέσα στα πλουσιότατα πεπραγμένα δεν βρίσκει κανείς μόνο εκθέσεις, αλλά και δράσεις σε όλη την επικράτεια του νομού και πέραν από αυτόν, επιμορφωτικά προγράμματα για γυναίκες, εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά.
Η Γιαννακίδου, που είδε το ΕΜΘ να βραβεύεται και στο εξωτερικό, έχει δημιουργήσει ακόμα και ένα δίκτυο τεχνουργών –το ΡΙΖΑ– δίνοντας έμπνευση και σχέδια σε παλιούς τεχνίτες και υφάντρες.
Ολα τα έσοδα του γεύματος θα διατεθούν υπέρ του μουσείου και το εισιτήριο κατ’ άτομο κοστίζει 200 ευρώ. Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλέφωνο 2551036663 και στη Μακρίνα Τσαγιαννίδου.
