Ο πατέρας μου αγόραζε τα ρούχα του από το κατάστημα του Λέντζου με τον οποίον ήταν επιστήθιοι φίλοι και συνεργάτες, μια και πουλούσε κάλτσες Πουρνάρα. Η μητέρα μου έραβε τα δικά της στην κυρία Μίρκα –πολύ sixties όνομα– η οποία μπαινόβγαινε στο σαλόνι μας με μεζούρες, καρφίτσες και κλωστές. Ομως, ακόμη και τα σεντόνια, οι κουρτίνες και τα τραπεζομάντιλα ήταν όλα στο χέρι, όχι αγοραστά. Τα υφάσματα τα παίρναμε από τον Ελμαλόγλου, «από τους πρώτους εμπόρους των Αθηνών», έλεγαν οι γονείς μου. Οπως και στον Πάλλη για τα χαρτικά, στον Καλυβιώτη για τα κουμπιά, έτσι και σ’ αυτό το μαγαζί υπήρχε μια ιδιαίτερη μυρωδιά που έμαθα να την ξεχωρίζω ως παιδί. Αυτό όμως που με εντυπωσίαζε περισσότερο από όλα ήταν οι ταχυδακτυλουργικές κινήσεις του ιδιοκτήτη και των υπαλλήλων που ξετύλιγαν στο πιτς φιτίλι τα χρωματιστά τόπια και μετρούσαν με τους ξύλινους χάρακες. Κάθε τόσο ξέφευγα από το χέρι της μάνας μου για να αγγίξω το κάμποτο, τις δαντέλες, τα υφαντά, ένα «σχολείο» για τα ακροδάχτυλά μου, που μάθαιναν τις διαφορετικές υφές.
Στις 30 Δεκεμβρίου 2025 στη γωνία Αιόλου και Μητροπόλεως, κάτω από την πασίγνωστη εμπορική πινακίδα, ο Κυριάκος Ελμαλόγλου έκλεισε το φως σε ένα πια άδειο μαγαζί. Ηθελε μάλιστα να κοιμηθεί μέσα στον κενό χώρο. Υστερα κλείδωσε την πόρτα για τελευταία φορά. Ενα τεράστιο οικογενειακό κεφάλαιο που ξεκίνησε το 1945 έκλεινε 80 χρόνια μετά, στερώντας από την πόλη ένα μαγαζί τοπόσημο, διότι το κτίριο που ανήκει στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή θα μετατραπεί (κι αυτό) σε ξενοδοχείο. Ευτυχώς όμως η φίρμα που αγαπήθηκε τόσο πολύ από γενιές και γενιές πρωτευουσιάνων θα συνεχίσει την πορεία της μέσα στον χρόνο σε μια νέα διεύθυνση.
Με ιστορία που ξεκίνησε από τη Σπάρτη της Πισιδίας, πέρασε την προσφυγιά και τον πόλεμο για να φτάσει επάξια σήμερα στην 4η γενιά μιας οικογένειας που υπηρέτησε με περισσή αγάπη το ύφασμα. Ο Λάζαρος και η Χαρά, τα παιδιά του Κυριάκου και εγγόνια του Λάζαρου, που έχουν πάρει τα ηνία εδώ και πολύ καιρό, φρόντισαν ώστε τα ράφια και οι πάγκοι να κοσμούν το καινούργιο μαγαζί, που βρίσκεται Ευριπίδου 23 και Πολυκλείτου. Είναι διπλάσιο σε τετραγωνικά και το ακόμη καλύτερο νέο είναι ότι πέραν των ποιοτικών υφασμάτων θα έχει και έτοιμα προϊόντα, όπως σεντόνια και τραπεζομάντιλα.
Τους πέτυχα στη μετακόμιση και στο ξαναστήσιμο, που έχει αρχίσει σταδιακά εδώ και καιρό: «Θέλαμε να διατηρήσουμε την αύρα του παλιού μας μαγαζιού και έτσι αποξηλώσαμε και μεταφέραμε ό,τι μπορούσαμε. Θα φτιάξουμε ίσως και μια μικρή γωνιά σαν μουσειάκι με αντικείμενα, ενώ κάποια παλιά υφαντά που βρήκαμε θα μπουν εκεί, ενώ άλλα μπορεί να βγουν και προς πώληση. Ακόμη και η επιγραφή έχει δοθεί για συντήρηση και θα ξανακρεμαστεί», μας είπε η Χαρά, προσθέτοντας ότι βρέθηκε και η ακόμη παλαιότερη επιγραφή Παλαντζή και Αμπατζόγλου, από τους οποίους ο παππούς Λάζαρος και τα αδέλφια του πήραν τον χώρο το 1945.
Αυτή δόθηκε στη δισεγγονή των πρώτων ενοικιαστών. «Η περιοχή αλλάζει και δεν είναι τυχαίο ότι διαλέξαμε την Ευριπίδου, έναν δρόμο καθαρά εμπορικό. Ευχή μας είναι να μπορέσουμε να φανούμε αντάξιοι της μεγάλης ιστορίας της οικογένειάς μας και της αγάπης του κόσμου προς το όνομά μας», λέει η κ. Ελμαλόγλου. Λάζαρε και Χαρά να βαστήξετε γερά, να δουν και οι μελλοντικοί Αθηναίοι το ωραίο σας κατάστημα.
