Το καλό το ποδαρικό θέλει άνθρωπο θετικό. Και η στήλη εδώ και πολλά χρόνια διαλέγει πάντα την Πέγκυ Ζουμπουλάκη για το πρώτο κυριακάτικο κομμάτι της χρονιάς, για να σπάσει το ρόδι, τρόπος του λέγειν. «Μα, βρε παιδί μου, πάλι εμένα; Τι θα με βάλεις να ευχηθώ;» μου λέει κάθε φορά και ξεσπάει σε αυτό το βραχνό γέλιο που βγαίνει από την καρδιά της. Το joie de vivre της είναι τόσο μεταδοτικό· άλλωστε, είναι η στάση ζωής της: «Ξέρεις, ξυπνάω το πρωί και στο κομοδίνο μου έχω μια κάρτα που γράφει “Thank you”, για να μου θυμίζει ότι το βασικό είναι να νιώθεις ευγνωμοσύνη όταν ανοίγεις τα μάτια σου κάθε μέρα. Τίποτε δεν είναι δεδομένο και η αναγνώριση αυτού του γεγονότος μπορεί να μας κάνει να έχουμε τις σωστές προσδοκίες. Οχι μόνο να κυνηγάμε τα μεγαλεπήβολα –αναγκαία τα όνειρα για όλους μας– αλλά να περνάμε ευχάριστα με τα καθημερινά. Με ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ, ένα ωραίο βιβλίο, με τη συνάντηση που θα έχουμε με φίλους και αγαπημένους».
«Το βασικότερο βέβαια», συνεχίζει, «είναι να αντέχουμε να διασκεδάζουμε όταν είμαστε μόνοι μας. Ο εαυτός –όταν τα έχεις βρει μαζί του– είναι η καλύτερη παρέα. Λόγω της γκαλερί έχω συναναστραφεί με πολύ κόσμο, είμαι κοινωνική, χαίρομαι να βγαίνω έξω. Αλλά και οι στιγμές που κάθομαι σπίτι και διαβάζω είναι ανεκτίμητες». Για την Πέγκυ, το καλύτερο φάρμακο για όλα είναι το χιούμορ. «Κυρίως να το μοιράζεσαι. Προχθές με πήρε μια φίλη στο τηλέφωνο: “Ασε με και μένα τη γραία”, της είπα, για να εισπράξω την απάντηση πως είμαι Ταναγραία! Οι πνευματώδεις άνθρωποι που δεν θα τους καταβάλει ο κυνισμός ή ο αρνητισμός είναι οι ωραιότεροι συνοδοιπόροι. Αν έχω λοιπόν μια ευχή και μια συμβουλή να δώσω για το 2026 είναι να λέμε όλοι πιο συχνά ευχαριστώ και να αναζητούμε προσωπικότητες που οπλίζονται με αυτοσαρκασμό στα δύσκολα. Θυμάμαι τον Γιάννη Μόραλη στα γεράματά του, ένα φίλο δεκαετιών, με πόση σοφία αντιμετώπιζε κάθε κατάσταση». Η Πέγκυ μου τα έλεγε όλα αυτά την ώρα που μου έδειχνε την εορταστική βιτρίνα στο κατάστημα της Κριεζώτου, όπου φιγουράρει μια κατσίκα. «Είπα να ευθυγραμμιστώ με το πνεύμα των ημερών του ΟΠΕΚΕΠΕ και διάλεξα αυτό το γλυπτό που το έχει κάνει η ταλαντούχα γλύπτρια Ανδριάνα Βερβέτη. Και όποιος μπαίνει μέσα, του λέω ευχές από τα βοσκοτόπια!».
Η παιγνιώδης διάθεσή της βρίσκει πάντα διέξοδο. Τις ημέρες της πανδημίας, είχε βάλει στην ίδια θέση το ομοίωμα ενός ντελιβερά, για να εκφράσει τον θαυμασμό της για τους εργαζομένους αυτούς που εξυπηρετούσαν σε δύσκολες συνθήκες όλους εμάς. Σε μια εορτή του Αγίου Βαλεντίνου, έκανε αφιέρωμα στη Γιαγιόι Κουσάμα: «Ολοι λυσσάνε με τις καρδούλες, δεν αντέχω να τις βλέπω. Εγώ θα βάλω τελίτσες και βούλες! Αφού δεν φλερτάρει κανείς εκεί έξω. Η ζωή θέλει και λίγη τρέλα…», δήλωνε τότε.
«Να και η τρίτη ευχή μου για τη χρονιά που μόλις μπήκε: Να μην κάνεις αυτό που κάνουν οι υπόλοιποι. Να αντιδράς στην κοινοτοπία με δημιουργική διάθεση. Μακάρι το 2026 να φέρει υγεία και αυτήν τη λίγο λοξή ματιά· αυτό είπα στα παιδιά μου, αλλά κυρίως στα εγγόνια μου. Μακάρι επίσης να δούμε μια Αθήνα πιο φροντισμένη, ευπρόσωπη και καθαρή, να ένα δώρο που θα ευεργετούσε εκατομμύρια πολίτες».
