Από τις δυναμικότερες πόλεις της περιφέρειας που αναπτύσσεται μάλιστα με ίδιες επιχειρηματικές δυνάμεις (οίνος, μάρμαρο και υψηλή τεχνολογία Made in Greece), η Δράμα ξεχωρίζει απ’ όλον τον ελληνικό βορρά.
Παρότι είναι κοντά στα σύνορα, ξεκομμένη από την Εγνατία Οδό και από αεροδρόμια, δίχως πλέον τα καπνά με τα οποία κάποτε ταυτίστηκε, πιάστηκε από τα μαλλιά της και δημιούργησε γερές οικονομικές βάσεις.
Διακρίνεται όμως και στην αξιοζήλευτη πολιτιστική παραγωγή χάρις σε επιφανείς Δραμινούς που την «προίκισαν». Ο Αρης Θεοδωρίδης με το Μουσείο Φωτογραφικών Μηχανών που εγκαινιάστηκε φέτος στο Μαρμάρινο Σπίτι και το ζεύγος Κώστα και Πέννυ Αποστολίδη με το Σαντιρβάν Τζαμί, ανέδειξαν με φροντίδα τοπόσημά της. Το ζεύγος Αποστολίδη, μάλιστα, πέραν του ότι αποκατέστησε το τέμενος, φρόντισε να απαλλοτριώσει και πολυκατοικίες που στερούσαν τον ζωτικό του χώρο για να ανακτήσει ξανά την αυλή του. Το κυριότερο, φρόντισε να μη μείνει ένα άδειο κέλυφος, αλλά να γίνει ένα «δοχείο ζωής».
Πριν από μερικές εβδομάδες, άνοιξε τις πόρτες της μια τρυφερή έκθεση σε αυτό το ωραιότατο τέμενος της Δράμας που έχει ζωγραφισμένη πρόσοψη, σε μια συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη που μετράει αρκετά χρόνια. Εχουν ήδη γίνει εκεί πολλά αφιερώματα με τεράστια προσέλευση των ίδιων των Δραμινών και των επισκεπτών, διότι οι άνθρωποι του αθηναϊκού Μουσείου αξιοποιούν και προβάλλουν κάθε φορά διαφορετικό κομμάτι των συλλογών τους. Τώρα αντλούν έμπνευση από το Μουσείο Παιχνιδιού που άνοιξε τις πόρτες του στο Φάληρο το 2017 για να δώσει μια στέγη στη συλλογή της Μαρίας Αργυριάδη.
Εχει τίτλο «Ιστορίες Παιχνιδιών από τη Συλλογή του Μουσείου Μπενάκη Παιχνιδιών» και μετατρέπει το Σαντιρβάν, έως τις 19 Απριλίου 2026, σ’ ένα «χάρτινο θέατρο μνήμης», εμπνευσμένο από τα ευρωπαϊκά χάρτινα θέατρα του 19ου αιώνα. Ο επισκέπτης κινείται σαν ηθοποιός σε σκηνή, σε μια σκηνογραφική προσέγγιση που έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Το χάρτινο θέατρο ξεκίνησε ως αναμνηστικό παραστάσεων. Μετά, κάποιοι εκδότες έφτιαξαν ολόκληρες κατασκευές τις οποίες αγόραζαν οι γονείς για τα παιδιά τους και «ανέβαζαν» μόνα τους όλο το έργο. Ενα τέτοιο σκηνικό λοιπόν στήθηκε και στο Σαντιρβάν. Αλλά δεν είναι το μόνο που έχει να δει κανείς.
Στα εγκαίνια, όπως τόνισε ο επιστημονικός διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη, Γιώργης Μαγγίνης, παρουσιάζονται 400 παιχνίδια από τα 30.000 που φιλοξενούνται στο Παλαιό Φάληρο. Οι επιμελήτριες Μαίρη Βέργου και Νόρα Ιωάννα Χατζοπούλου συνέλαβαν τις ενότητες που συναπαρτίζουν την έκθεση. Η εκκίνηση γίνεται με «Τα πρώτα χρόνια του παιδιού», δηλαδή με τα παιχνίδια και χρηστικά αντικείμενα της βρεφικής ηλικίας. Η ενότητα «Μεταμορφώσεις» παρουσιάζει αντικείμενα που πέρασαν από τον κόσμο των ενηλίκων και μετατράπηκαν σε παιχνίδια, δείχνοντας τη σχέση τεχνολογίας και φαντασίας: από τα μηχανικά παιχνίδια και τα αυτόματα έως τα οπτικά παιχνίδια και τις «κούκλες μόδας».
Ακολουθούν τα «Παιχνίδια ρόλων και μίμησης», όπου αποκαλύπτεται η λειτουργία του παιχνιδιού ως εργαλείου μάθησης και κοινωνικής ένταξης. Ο κύκλος τελειώνει με την ενότητα «Παιχνίδι και σκέψη σε διάλογο». Εκεί προβάλλονται τα εκπαιδευτικά και στρατηγικά παιχνίδια, όπως το σκάκι. Αν βρεθείτε στη Δράμα, αξίζει πραγματικά μια βόλτα για να δείτε πώς μια αρχαία κουδουνίστρα συνδέεται με ένα τσίγκινο κουρδιστό ζωάκι του 20ού αιώνα. Μέχρι και τις 19 Απριλίου.
