«Εχουμε χαρές σήμερα», έλεγε η υπεύθυνη πληρώματος στη ναυλωμένη πτήση 4098 της Aegean την Πέμπτη το πρωί, που θα μας πήγαινε κατευθείαν στο Λοριάν της Βρετάνης για την τελετή ονοματοδοσίας και ύψωσης της σημαίας στη φρεγάτα «Κίμων». Στο αεροσκάφος όντως επικρατούσε ενθουσιασμός και υπερηφάνεια: από την πρώτη θέση όπου καθόταν ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Δένδιας και ο ανάδοχος του καραβιού – ευεργέτης του Π.Ν. Παναγιώτης Λασκαρίδης, η Γαλλίδα πρέσβειρα Λοράνς Οέρ και σύσσωμη η στρατιωτική ηγεσία μας, μέχρι και την τελευταία σειρά του αεροσκάφους στο οποίο επέβαιναν μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφοι και άνθρωποι που συνέβαλαν σε αυτήν τη σπουδαία ελληνογαλλική συνεργασία. Το κλίμα ήταν συγκινησιακά φορτισμένο.
Τον λόγο τον περιέγραψε ο ίδιος ο Νίκος Δένδιας στη Βρετάνη, η οποία μας υποδέχθηκε με σφοδρούς νότιους ανέμους και βροχόπτωση μη αρμόζουσα στην ημέρα: το πλοίο με το οποίο αλλάζει εποχή η δυνατότητα αποτροπής της χώρας είναι κτήμα όλου του ελληνικού λαού διότι πληρώθηκε από τον μόχθο του καθενός μας ξεχωριστά και συναποτελεί κοινή μας περιουσία και συλλογικό μας καμάρι. Οι Γάλλοι είχαν προνοήσει για την κακοκαιρία και τοποθέτησαν ένα ειδικό στέγαστρο στην αποβάθρα. Πίσω από τις βρεγμένες νάιλον επιφάνειές του διαγραφόταν το θολό γκρίζο σουλούπι του «Κίμωνα» σαν ιμπρεσιονιστικός πίνακας του Τέρνερ. Οταν επιτέλους καταφέραμε να τον δούμε από κοντά, τα γυαλιά μου γέμισαν στάλες από τη βροχή, που σε λίγο μετατράπηκαν σε στάλες στα μάτια: με την ύψωση της σημαίας, ένα πλοίο –γαλλικό κατασκεύασμα από μέταλλο και ηλεκτρονικά κυκλώματα– απέκτησε ελληνική ψυχή, μετατράπηκε σε εθνικό έδαφος, αυξάνοντας την επικράτεια της πατρίδας και κυρίως την ισχύ της. Με τη γαλανόλευκη να κυματίζει, έγινε ένα καινούργιο μέλος της ίδιας μας της οικογένειας.
Ακόμα και ο Πιερ Ερίκ Πομελέ, επικεφαλής της Naval, είπε ότι το Λοριάν αποχαιρετάει ένα καράβι που αγάπησε πολύ με «δάκρυα βροχής», ενώ ο μηχανικός Ζαν Μαρί Ντορμπόν, που καθόταν συγκυριακά πλάι μου και επιβλέπει την κατασκευή των ελληνικών και γαλλικών φρεγατών της ίδιας σειράς, μου εξομολογήθηκε ότι όταν ο «Κίμων» θα αρχίσει τον κατάπλου προς την Ελλάδα, θα πάει με το αυτοκίνητο έως ένα ακρωτήρι της Βρέστης για να του δώσει τον ύστατο αποχαιρετισμό. Στα βασκικά, Μπελαρά είναι η λέξη που περιγράφει ένα γιγαντιαίο κύμα του Ατλαντικού, που αποκτά τεράστια ορμή όταν φθάνει στον Βισκαϊκό. Και το αεροδυναμικό σχήμα της φρεγάτας κρύβει αυτόν τον συμβολισμό αλλά και το γεγονός ότι ενσαρκώνει το «κύμα» του εκσυγχρονισμού, της νέας εποχής ναυπήγησης και άμυνας.
Τη μεγαλύτερη, ωστόσο, συγκίνηση βιώσαμε στη γέφυρα του πλοίου παρουσία του 45άρη κυβερνήτη Ιωάννη Κιζάνη, όταν ο νονός του πλοίου, που ήρθε με πολλά μέλη της οικογένειας και κυρίως κάποια από τα εγγόνια του, έδωσε ένα εξόχως εμβληματικό δώρο: ένα ναυτικό όργανο –τον διπαράλληλο– του ναυάρχου Κουντουριώτη από την περίοδο του θωρηκτού «Αβέρωφ» και των Βαλκανικών Πολέμων που χάρισαν στην Ελλάδα τα νησιά του Βορείου Αιγαίου και τις μεγαλύτερες ναυτικές νίκες της σύγχρονης ιστορίας, που έκλεισαν τους Τούρκους στα Δαρδανέλλια. Από εδώ και στο εξής, όπως είπε ο υποναύαρχος ε.τ. Πάνος Λασκαρίδης, αυτό το αντικείμενο θα βρίσκεται κοντά στα σύγχρονα ναυτικά όργανα και θα θυμίζει στο πλήρωμα ότι το Πολεμικό Ναυτικό μας, που ουδέποτε υπέστειλε τη σημαία του, έχει στελέχη που συνεχίζουν μια ένδοξη ιστορία. Καλοτάξιδος ο «Κίμων» και ο Αγιος πάντα στην πλώρη του.
