Πώς θα ήταν αν και οι αναγνώστες μας είχαν πρόσβαση σε ανθρώπους και τοποθεσίες που έχουμε εμείς οι δημοσιογράφοι του πολιτιστικού ρεπορτάζ; Αυτή ήταν η λογική της σειράς In Situ που ξεκίνησε η «Κ» πριν από μερικούς μήνες. Στόχος ήταν να μπορέσουν οι αναγνώστες μας να απολαύσουν ξεναγήσεις και αφηγήσεις από πρώτο χέρι, που συνήθως χαιρόμαστε μονάχα εμείς. Και όντως μέχρι σήμερα το εγχείρημα αυτό έχει βρει τεράστια ανταπόκριση, με εξαίρετους συναδέλφους να οργανώνουν τις επισκέψεις. Από το ατελιέ του ζωγράφου Γιώργου Ρόρρη και την έκθεση της Μαρίας Φιλοπούλου στο παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης στο Ναύπλιο, μέχρι και τις αρχιτεκτονικές περιηγήσεις σε αθηναϊκές γειτονιές και στην Εθνική Λυρική Σκηνή, μικρές ομάδες συμμετεχόντων έχουν ανακαλύψει αλλιώς πρόσωπα και πράγματα.
Παράλληλα όμως συμβαίνει ακόμη ένα μικρό θαύμα που το έζησα και εγώ η ίδια το περασμένο Σάββατο όταν έκανα το πρώτο μου In Situ, μια βόλτα στο ατελιέ της εικαστικού Νικομάχης Καρακωστάνογλου και ύστερα ξενάγηση στην έκθεση που έχει με την Ηλέκτρα Σουτζόγλου στο ΝΗΜΑ, παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη στα Πετράλωνα. Μέσα από την πρωτοβουλία συναντάμε εμείς οι δημοσιογράφοι τους ανθρώπους που μας διαβάζουν καθημερινά, ακούμε τη γνώμη τους και έτσι μειώνεται η απόσταση που παραδοσιακά χώριζε αυτές τις δύο ομάδες. Σε μια εποχή που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας κάνουν να παραγνωριζόμαστε και όχι να γνωριζόμαστε, τελικά αυτή η επαφή είναι εξαιρετικά γόνιμη. Το περασμένο Σάββατο, λοιπόν, 15 αναγνώστες, ο αρχισυντάκτης του πολιτιστικού ρεπορτάζ στο καθημερινό φύλλο μας Σάκης Ιωαννίδης και η αφεντιά μου δώσαμε ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας και στην οδό Μουρούζη. Εκεί βρίσκεται ο χώρος όπου η Νικομάχη παρουσιάζει σχέδια και γλυπτά, διότι συνήθως δουλεύει στο ατελιέ της στην Ανάφη ή στο Νυμφαίο.
Η καλλιτέχνις μάς εξήγησε πώς ακριβώς καθοδηγεί τον εαυτό της ώστε να βρεθεί σε κατάσταση συγκέντρωσης και έμπνευσης, πώς χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη το νερό, προτού απλώσει το χρώμα στα ωραία χαρτιά της, πώς σχεδιάζει τα γλυπτά και τα έργα της από πηλό. Επειτα από μία ώρα μεταβήκαμε με το πούλμαν που μας περίμενε στα Πετράλωνα. Εκεί στο στενάκι της Πολυφήμου, κοντά στην πολύβουη Πειραιώς, υπάρχει ένα από τα ωραιότερα μέρη στην πρωτεύουσα. Είναι το παλιό υφαντουργείο του Μέντη που διέσωσε μέσα στην κρίση η εθνολόγος Βιργινία Ματσέλη, επειδή διείδε τον κίνδυνο όχι μόνο να χαθεί μια καταπληκτική βιοτεχνική μονάδα αλλά και η τεχνογνωσία που είχαν οι εργαζόμενοι. Με πολύ κόπο δημιουργήθηκε μια καταπληκτική «στέγη» για την τέχνη με τη βοήθεια της Λίας Μαρτίνου και αργότερα της Πέννυς και του Κώστα Αποστολίδη που συνέβαλαν να αγοραστεί και όμορος χώρος, στον οποίο μπήκαν πρώτες ύλες από την επιχείριση Αντωνόπουλου – Κουτρουμπή.
Αυτό το μέρος επέλεξαν η Νικομάχη και η Ηλέκτρα για την έκθεση «Από μελάνι σε μετάξι» που θα διαρκέσει έως τις 15 Ιανουαρίου και περιλαμβάνει έργα της πρώτης που έγιναν χαλιά.
Από γνωστή μικρασιατική οικογένεια ταπητουργών, η Σουτζόγλου σπούδασε και ασχολήθηκε με την τέχνη στη Βρετανία, αλλά επιστρέφοντας στην Ελλάδα καταπιάστηκε και με την επιχείρηση. Το αποτέλεσμα ήταν ένα εγχείρημα στο οποίο η δουλειά σύγχρονων καλλιτεχνών «μεταγλωττίζεται» σε χαλί. Είναι μια υπέροχη προσπάθεια που αξίζει να δείτε από κοντά. Οι δε τυχεροί αναγνώστες μας απόλαυσαν και μια έκπληξη από την υπέροχη μουσικό Σπυριδούλα Σπανού που έπαιξε σαντούρι. Οσο για το επόμενο In Situ προγραμματίζεται για τις 13/12 και έχει να κάνει με τα ίχνη πολιτικών εγκλημάτων στην Αθήνα. Μην το χάσετε!
