Αν ζούσαμε στη Βρετανία, θα είχε γίνει Dame. Είναι η γυναίκα που γήτεψε τον πηλό και δημιούργησε στα ακροδάχτυλά μας τη μανία να αγγίξουμε τα αντικείμενά της. Να τιμήσουμε την αίσθηση της αφής σαν πλοηγό της ομορφιάς πέρα από το βλέμμα. Η Ελένη Βερναδάκη είναι από μόνη της ένα κεφάλαιο στη μεταπολεμική ελληνική ιστορία της τέχνης. Τι να πρωτοπεί κανείς για τα έργα της, τη μαστοριά τους, το καλλιτεχνικό της ήθος που δεν συνδύασε ποτέ με τη φρενίτιδα της εμπορικότητας, την 50χρονη συνεργασία με τον Μόραλη; Η τιμή στο πρόσωπό της οφείλει να έχει την ίδια κομψότητα με τα δημιουργήματά της. Και έτσι έγινε την Τρίτη το βράδυ στο fundraising gala του Μουσείου Μπενάκη, που φέτος την είχε ως τιμώμενη προσωπικότητα. Στη φιλανθρωπική εκδήλωση είδαμε πρώτοι την εξαιρετική της έκθεση «Πήλινα τοπία: Η τέχνη του καθημερινού» στην Κουμπάρη, που παρουσιάζει ένα μικρό, αλλά αντιπροσωπευτικό δείγμα από κεραμικά σκεύη, σε μια βραδιά για καλό σκοπό.
Το ετήσιο γκαλά για την ενίσχυση Μουσείου Μπενάκη προβάλλει το περιεχόμενο των συλλογών του σε δημιουργικό διάλογο με το έργο Ελλήνων και διεθνών δημιουργών. Ο θεσμός πρωτοξεκίνησε το 2017 ως μια σειρά πρωτότυπων εκδηλώσεων, σε συνεργασία με διεθνείς οίκους, όπως ο Jean Paul Gaultier ή πρόσφατα το περιοδικό Cabana. Εχοντας παρακολουθήσει όλες τις θεματικές αυτές βραδιές, σκεφτόμουν ότι είναι τόσο υψηλού γούστου οι εκπλήξεις που μας επιφυλάσσουν κάθε χρόνο. Βέβαια, διοργανωτικά είναι ένας μικρός άθλος. H Διεύθυνση Πόρων και Ανάπτυξης με τον ακάματο Νίκο Τριβουλίδη και μια ομάδα εθελοντών που εργαζονται εξαντλητικά για την αρτιότητα κάθε εκδήλωσης επωμίζονται το βάρος μαζί με όλο το προσωπικό. Καταχειροκροτήθηκε και η Ινγκε Νικολάου, που πρωταγωνίστησε στον συντονισμό υπερβάλλοντας εαυτήν. Η δουλειά όλων αυτών μαζί με τη γενναιοδωρία των χορηγών δίνουν τη δυνατότητα στο μουσείο να εξασφαλίζει τους πόρους που απαιτούνται για την υποστήριξη εκθέσεων, εκπαιδευτικών προγραμμάτων και πολιτιστικών δράσεων.
Καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της βραδιάς όπου παρουσιάστηκε η έκθεση της Βερναδάκη ήταν η εικαστική επιμέλεια του συνεργάτη και φίλου του μουσείου, Βασίλη Ζηδιανάκη, ο ηχητικός σχεδιασμός του Μανώλη Μανουσάκη και η επιμέλεια φωτισμού της Ελευθερίας Ντεκώ – αφοσιωμένη εθελόντρια και αυτή. Παρευρέθησαν προσωπικότητες από τον χώρο των τεχνών, του πολιτισμού και της κοινωνίας των πολιτών.
Καλωσόρισε η Ειρήνη Γερουλάνου, που έχει κυριολεκτικά τάξει τον εαυτό της στην υπηρεσία του μουσείου: «Συναντιόμαστε πάντα εδώ, ανάμεσα σε αυτά τα αριστουργήματα που ανήκουν σε όλους. Εμείς έχουμε απλώς την ευθύνη της προστασίας και της ανάδειξής τους. Το κάνουμε αποτελεσματικά και με απόλυτη αίσθηση ευθύνης. Στόχος μας όμως είναι να τα ζείτε και να τα χαίρεστε εσείς όσο γίνεται περισσότερο», είπε στο δείπνο που έγινε πλάι στις προθήκες, ενώ τη σκυτάλη πήρε ο Γιώργης Μαγγίνης, που έχει ιδιαίτερο πάθος για την κεραμική. Για το έργο και τον χαρακτήρα του Μπενάκη καθώς και για την Ελένη Βερναδάκη μίλησαν η γενική γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού Ελένη Δουνδουλάκη και η Ευγενία Αλεξάκη, επίκουρη καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στο ΕΚΠΑ.
Από τις πλέον συγκινητικές στιγμές, ωστόσο, ήταν όταν η Μαρέβα Γκραμπόφσκι, που αγαπάει το έργο της Βερναδάκη, είπε δυο λόγια για τη μεγάλη κυρία, η οποία δεν θέλει να συστήνεται ως κεραμίστρια, αλλά ως κεραμοπλάστρια. Και με τα άξια χέρια της κράτησε ζωντανή μια ελληνική παράδοση αιώνων με απίστευτη δημιουργικότητα. Νοστιμότατα και τα πιάτα του Δειπνοσοφιστηρίου.
