Δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος να τον τιμήσουμε από το να παρακολουθήσουμε μια βραδιά όπερας αφιερωμένη στη μνήμη του. Διότι ο Οδυσσέας Κυριακόπουλος, που έφυγε από τη ζωή το 2022, δεν ήταν απλώς φιλόμουσος. Ηταν ο άνθρωπος που στη δυσκολότερη φάση της δημιουργίας της νέας Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ, κοντολογίς από το 2006 έως και το 2009, ήταν επικεφαλής του Δ.Σ. του φορέα και έβγαλε πολλά κάστανα από τη φωτιά, καίγοντας συχνά και τα χέρια του. Πρωτοστάτησε στις διαπραγματεύσεις με δημοτικές αρχές και διαχειρίστηκε την έλλειψη πόρων και τη σχεδόν στάση πληρωμών προς τους εργαζομένους και τους προμηθευτές. Δεν ήταν ένας ευκατάστατος επιχειρηματίας που έβλεπε την Ελλάδα σαν τόπο διακοπών και κρατικοδίαιτων business. Ηταν ένας ευπατρίδης, που είτε συλλογικά από θέσεις ευθύνης ως πρόεδρος του ΣΕΒ –και όχι μόνο– είτε ατομικά έθεσε όλες του τις δυνάμεις, τις γνωριμίες και τις γνώσεις στην υπηρεσία της κοινωνίας. Noblesse oblige ήταν το πιστεύω του και ήξερε ότι το να γεννηθείς με προνόμια σημαίνει ότι πρώτος εσύ απ’ όλους θα δώσεις το καλό παράδειγμα.
Λογικό ήταν λοιπόν να υπάρχει κλίμα μεγάλης συγκίνησης την περασμένη Κυριακή στην εξαίρετη παράσταση της «Τόσκα» στην ΕΛΣ. Η σάλα ήταν κατάμεστη με φίλους, συνεργάτες και συνοδοιπόρους και βέβαια με την οικογένειά του που ήξερε τη βαθιά του αγάπη για την όπερα. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ Γιώργος Κουμεντάκης μίλησε για την προσφορά του εκλιπόντος, που δεν περιορίστηκε στη θητεία του στην οποία επωμίστηκε την εξυγίανση της πρώτης λυρικής σκηνής της χώρας. Και ύστερα παρέμεινε σθεναρός υποστηρικτής της ως χορηγός. Κάλυπτε λ.χ. τα έξοδα για περίτεχνα ραμμένα κοστούμια ρεπερτορίου, δίχως ποτέ να θέλει να μαθευτεί αυτή η βοήθειά του. H σύζυγός του, Νικόλ, πήρε και εκείνη τον λόγο: «Οταν ανέλαβε τη διοίκηση της ΕΛΣ, πολλοί αναρωτήθηκαν πώς ένας επιχειρηματίας και μάλιστα ο πρόεδρος του ΣΕΒ θέλησε να αναλάβει αυτή τη θέση. Ισως δεν γνώριζαν δύο σημαντικές πλευρές της προσωπικότητάς του: αφενός την ευρύτερη παιδεία του και τη βαθιά του αγάπη για την όπερα και την κλασική μουσική, αφετέρου την πίστη του στην αξία της προσφοράς προς την πατρίδα και την κοινωνία. Ακολουθώντας τις αρχές της οικογένειας, πίστευε ότι η επιχειρηματικότητα οφείλει να στηρίζει τον πολιτισμό και την κοινωνία και υιοθέτησε την έννοια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης πολύ πριν καθιερωθεί αυτός ο όρος».
Την άνοιξη του 2006 ολοκλήρωνε την τρίτη του θητεία στην προεδρία του ΣΕΒ, όταν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, του ζήτησε προσωπικά να αναλάβει τη διοίκηση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Είχε στα χέρια του μια σημαντική δωρεά από το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, για τη δημιουργία ενός μεγάλου πολιτιστικού κέντρου, το οποίο θα περιλάμβανε και το νέο κτίριο της όπερας. Αναζητούσε, λοιπόν, στο πρόσωπο του Οδυσσέα έναν ικανό μάνατζερ, έναν δυναμικό άνθρωπο, με ακεραιότητα και εμπειρία, που θα μπορούσε να εγγυηθεί την υλοποίηση ενός φιλόδοξου, πολύπλοκου έργου, με σημαντικό πολιτιστικό, οικονομικό και κοινωνικό αποτύπωμα για τη χώρα και ιδιαίτερα για την πόλη της Αθήνας. Δεδομένης της αγάπης του για τη μουσική και της πίστης του στην προσφορά, δέχθηκε αμέσως. Αφοσιώθηκε στον σκοπό αυτό με πάθος και ενθουσιασμό, όπως ακριβώς ταίριαζε στον χαρακτήρα του. Φρόντισε όχι μόνο να διασφαλίσει τη δωρεά και να δρομολογήσει την υλοποίηση του έργου, αλλά, όπως ανέφερε και ο Γιώργος Κουμεντάκης, «εργάστηκε για την αναμόρφωση της διοίκησης της Λυρικής Σκηνής, τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας της και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας». Και όπως οι αρχαίοι έκαναν τις σπονδές στους θεούς, έτσι ευχηθήκαμε κι εμείς κάποιες νότες του Πουτσίνι να ξέφυγαν από το Φάληρο και να έφτασαν έως τον ουρανό.
