Σε μια από τις αναρτήσεις των μέσων κοινωνικής δικτύωσης του Ζωγραφείου, του πιο ανθεκτικού εκπαιδευτικού κυττάρου του ελληνισμού της Πόλης σήμερα, βλέπει κανείς τον ιδρυτή Χρηστάκη Ζωγράφο (1820-1898) να ζωντανεύει με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Με τον λευκό, ψηλό γιακά και το μαύρο πανωφόρι του, τα λευκά μαλλιά, ο ευεργέτης τραπεζίτης από το Αργυρόκαστρο μοιάζει να μας κοιτάζει κατάματα. Αν όντως ζούσε, σίγουρα θα καμάρωνε για δύο πράγματα. Πρώτα απ’ όλα για το ότι οι έχοντες και η ελληνική πολιτεία δεν έχουν ξεχάσει το σχολείο. Ολες οι τράπεζες που αποτελούν μέλη της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών, ο Αρχοντας Εξαρχος του Πατριαρχείου Αθανάσιος Μαρτίνος, καθώς και το Ιδρυμα Αθανασίου και Μαρίνας Μαρτίνου έδωσαν πριν από λίγο καιρό 800.000 ευρώ για την απαιτούμενη ανακαίνιση και σεισμική θωράκιση του κτιρίου, η οποία και ολοκληρώθηκε. Ο ίδιος ο Ζωγράφος το 1892-1893 χρηματοδότησε την ανέγερση του σχολείου με 10.000 χρυσές λίρες, ποσό τεράστιο για την εποχή.
Αυτό όμως που θα τον χαροποιούσε ίσως περισσότερο είναι ότι οι μαθητές αλλά και οι απόφοιτοι δείχνουν τεράστια αφοσίωση στο alma mater τους. Στην Πόλη, που παλεύει να κρατήσει το ελληνικό στοιχείο της, εκείνοι συσπειρώνονται γύρω από το εκπαιδευτήριο και το στηρίζουν ενωμένοι και αγαπημένοι. Από τις 19 έως και τις 23 Νοεμβρίου, χάρη στον δραστήριο επικεφαλής του σχολείου Γιάννη Δεμιρτζόγλου, οργανώθηκε μια εορτή των αποφοίτων, οι οποίοι συμπλήρωσαν 70, 60, 50, 40, 35, 25 και 15 χρόνια από τότε που τελείωσαν. Ο κύκλος των εκδηλώσεων τα είχε όλα, από τρισάγιο στον τάφο του αείμνηστου Βασίλειου Μουτσόγλου, παλαιού διευθυντή από τα έτη 1930-1958, έως εκκλησιασμό μεγάλων και μικρών στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου στο Πέραν με τον Πατριάρχη και αρχιερατικό μνημόσυνο που τέλεσε ο επίσκοπος Τράλλεων Βενιαμίν στο κοιμητήριο του Σισλί, στη μνήμη του Ζωγράφου. Είχε βεβαίως και δεξίωση μετά μουσικής στο ίδιο το Ζωγράφειο, τιμητική βραδιά και βράβευση όλων των αποφοίτων που παρέστησαν. Ο εορτασμός ολοκληρώθηκε με μια ωραία Βοσποράδα.
Κρατώντας όρθιο το Ζωγράφειο κρατά κανείς όρθιο και τον ελληνισμό της Πόλης που γερνάει και αραιώνει, που θέλει την αγάπη, την παρουσία και την υποστήριξή μας. Δεν έχει πάψει να λειτουργεί 131 χρόνια και αυτό είναι τεράστιο κατόρθωμα. Το ευτύχημα είναι ότι ο Γιάννης Δεμιρτζόγλου, που φοίτησε στο σχολείο αυτό όταν υπήρχαν μόνο αγόρια, επέστρεψε το 1989 ως καθηγητής των Μαθηματικών και έγινε διευθυντής των καθηγητών του από το 1994 έως και σήμερα, στα 64 του χρόνια. Είναι ένας άνθρωπος ταγμένος σε ένα σκοπό, σεμνός, εργατικός. Του αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και η ευχή να έχει το κουράγιο να συνεχίζει.
Οπως είπε στη στήλη: «Η Μητέρα Σχολή άνοιξε διάπλατα την καρδιά και την αγκαλιά της για να δεχθεί τα παιδιά της από κάθε γωνιά του κόσμου. Από την Ελλάδα και την Πόλη, μέχρι τις πιο μακρινές πατρίδες της ομογένειας, οι Ζωγραφιώτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της μάνας τους· της σχολής που τους μεγάλωσε, τους έθρεψε με γνώση και αξίες και τους έδωσε πνοή ζωής. Οπως η μητέρα αγκαλιάζει τα παιδιά της με άδολη στοργή, τα ταΐζει με το καλύτερο της ψυχής της και τα ποτίζει με την αγάπη της, έτσι και η σχολή, το Ζωγράφειο, τους πρόσφερε μνήμες. Τους δώρισε συγκίνηση. Τους χάρισε ένα βαθύ “καλώς ήρθες στο σπίτι σου”!».
