«Το θέατρο είναι συγκολλητική ουσία» ανάμεσα στις δύο χώρες, είπε η πρέσβειρα της Γαλλίας στην Ελλάδα, Λοράνς Αουέρ, και η τελετή που διοργάνωσε στην πρεσβεία το έκανε πράξη. Δύο άνθρωποι του πολιτισμού, η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, Κατερίνα Ευαγγελάτου και ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός, καλλιτεχνικός διευθυντής της Ελευσίνας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2023, τιμήθηκαν για την «εξαιρετική προσφορά τους» στον τομέα του ο καθένας αλλά και στην ενίσχυση των καλλιτεχνικών δεσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Η πρώτη, με τα διάσημα του Ιππότη του Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών· ο δεύτερος, με το παράσημο του Αξιωματικού του Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Η ατμόσφαιρα, οι ομιλίες και οι παρουσίες είχαν τη θέρμη και τη συγκίνηση της αμεσότητας, καθόλου την αμηχανία ή τυπικότητα των επίσημων τελετών. Η ίδια η πρέσβειρα, που έδειχνε ότι καταλάβαινε και αρκετά καλά την ελληνική γλώσσα, υπογράμμισε ότι «γιορτάζουμε το πάθος σας για το θέατρο και μοιραζόμαστε τον ενθουσιασμό σας». Μίλησε για τη μεταμορφωτική δύναμη της τέχνης αλλά και της ποίησης και των μυστηρίων, εστιάζοντας στην παρουσία του Μιχαήλ Μαρμαρινού, στη δουλειά του στην Ελευσίνα, «μια πόλη που δεν θα είναι ποτέ η ίδια», χάρη στο «ελεύθερο και πρωτοπόρο πνεύμα» του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεσμού της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Ο ίδιος «ξανασχημάτισε» τον χάρτη της επιτυχημένης διαδρομής με τις ξεχωριστές ομάδες και τους καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν, με αναφορές στο γαλλικό στοιχείο.
Κι έσπευσε να αφιερώσει το παράσημο σε όλους τους συνεργάτες του. Κάλεσε κοντά του με τα μικρά τους ονόματα «τη Ζέττα, τη Ζωή, τη Γωγώ, την Αγγελική, την Ισαβέλλα, την Ηρώ, την Ελένη, την Ελεάννα, τον Γιάννη…», όλους όσοι εργάστηκαν με πίστη, πείσμα και έμπνευση ώστε το όραμα να γίνει πραγματικότητα. Είναι «αλήθεια», όπως τόνισε δακρυσμένος, «και ήθελα να σας τους γνωρίσω». Κι εκείνοι τον πλαισίωσαν, μαζί με κατοίκους της Ελευσίνας που ήταν, επίσης, παρόντες.
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου ακτινοβολούσε χαρά και κομψότητα. Αναφέρθηκε στον «πρώτο Γάλλο που ερωτεύτηκε, τον Αλμπέρ Καμύ». «Πρέπει να ήμουν γύρω στα 13-14 όταν έπεσε στα χέρια μου “Η Πανούκλα” και με σημάδεψε τόσο βαθιά, ώστε βάλθηκα να διαβάσω ό,τι δικό του βρήκα. Η μορφή του έγινε μία από τις αφίσες στο εφηβικό δωμάτιό μου και τα βιβλία του, με τις δεκάδες υπογραμμίσεις, ένιωθα ότι έχτιζαν γύρω μου ένα παράξενο κάστρο, που με θωράκιζε». Θύμισε ότι η πρώτη της σκηνοθεσία ήταν «η οργιαστική νουβέλα του Τεοφίλ Γκωτιέ, “Η ερωτευμένη νεκρή”» σε μια «χειροποίητη παράσταση, σε μια μικρή γωνιά του Αμφι-Θεάτρου, το 2007». Και συνέχισε με την πρώτη της σκηνοθεσία στην όπερα που είχε επίσης γαλλικό χρώμα. «Στη μακρινή κρατική όπερα της Περμ στη Ρωσία παρουσιάσαμε “Τα παραμύθια του Χόφμαν”, έργο που γνώριζα πολύ καλά, καθώς ανήκε στο “εορταστικό ρεπερτόριο” της οικογένειας, όταν μαζευόμαστε γύρω από το πιάνο με διάφορες αφορμές και τραγουδούσαμε αποσπάσματά τους, χωρίς γαλλική φινέτσα, ομολογώ, πάντως με αληθινό πάθος!».
Διατρέχοντας τις πολλές γαλλικές συνεργασίες στο Φεστιβάλ, στα έξι χρόνια που είναι καλλιτεχνική διευθύντρια (με το Οντέον – Θέατρο της Ευρώπης, την Κομεντί Φρανσέζ, το Φεστιβάλ της Αβινιόν κ.ο.κ.), κατέληξε ότι και φέτος στην επέτειο των 70 χρόνων του θεσμού, θα υπάρχει «πολλή γαλλική παρουσία τόσο στην Αθήνα όσο και στην Επίδαυρο», χωρίς όμως να αποκαλύψει λεπτομέρειες.
Ευχαρίστησε κι εκείνη, με έμφαση, τους συνεργάτες της στο θέατρο και στο Φεστιβάλ. «Eγραψε» τον επίλογό της σε τόνο εξομολογητικό και βαθιά συναισθηματικό: «Αισθάνομαι πως η σημερινή τιμή δικαιώνει την πορεία όλης της οικογένειάς μου, που με δίδαξε με τον βίο και τα έργα της τι σημαίνει αποστολή».
