Η εικόνα της έχει εγγραφεί με ενάργεια στο μυαλό μου. Πήγα να τη βρω στο κολωνακιώτικo διαμέρισμά της το 2016 να μου διηγηθεί την ιστορία του πατέρα της, του θρυλικού Ζόναρς, κατά κόσμον Καλλικλή Ζωναρά. Είχε περάσει τα 90 και ήταν κομψότατη. Με τις ρυτίδες να της γλυκαίνουν το όμορφό της πρόσωπο, μαλλί λευκό, φουλάρι μεταξωτό, φροντισμένο μανικιούρ. Μιλούσε με σοφία, δίχως όμως στόμφο, επιτήδευση και ύφος. Είπα από μέσα μου, «αχ, έτσι θα ήθελα να γεράσω» και πάτησα το κουμπί στο μαγνητόφωνο. Γύρω μας ήταν τα έργα του συζύγου της, του ζωγράφου Αλέξανδρου Αλεξανδράκη που πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και κατέγραψε σε σχέδια το έπος της Πίνδου. Πλάι τους ήταν οι οικογενειακές φωτογραφίες των Ζωναράδων. Ο παππούς της ήταν παντοπώλης στις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης και αποφάσισε να στείλει τον πρωτότοκό του Καλλικλή, γεννημένο το 1873, στην Πόλη για να τελειώσει τη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Ο νεαρός έγινε εσωτερικός και μετά την αποφοίτηση βρέθηκε να εργάζεται σε έναν θείο του στο Βουκουρέστι.
Ακολουθώντας το τεράστιο κύμα της ελληνικής μετανάστευσης στις ΗΠΑ, πήγε στο Ντέιτον του Οχάιο και καταπιάστηκε με αυτό που έκανε η πρώτη φουρνιά των ξεριζωμένων: τα ζαχαροπλαστεία. Αλλαξε το όνομά του σε Charles Zonars.
Χάρις στο εμπορικό του δαιμόνιο κατάφερε να στήσει τα δικά του μαγαζιά, αλλά τα είδε να χάνονται από τις καταστροφές που έφερε μια πλημμύρα. Δεν το έβαλε κάτω. Πήγε σε γειτονικές πολιτείες και εξασφάλισε την παραλαβή πρώτων υλών. Ενώ οι αρχές είχαν κηρύξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, αυτός κόλλησε στα καταστήματά του την επιγραφή «Μη χάνετε το κέφι σας. Δεν μας έχουν βρει τα χειρότερα. Ο Ζόναρς έχει παγωτό!». Γνώρισε ξανά τεράστια εμπορική επιτυχία. Υστερα αποφάσισε να κάνει πραγματικότητα το όνειρο της ζωής του, να γυρίσει τον κόσμο σαν τον Φιλέα Φογκ. Κατέφτασε στην Ελλάδα το 1920 όπου γνώρισε και ερωτεύτηκε μια καλλονή, την Ελένη Θεοφίλου. Εκείνη μετά τον γάμο τους δεν ήθελε να πάει στην Αμερική. Και έτσι ο Κάρολος άνοιξε μια βιοτεχνία με σοκολατάκια που σταδιακά οδήγησε και στη δημιουργία του Ζόναρς στην καρδιά της Αθήνας.
Η Αλεξάνδρα γνώρισε τον σύζυγό της μεταπολεμικά στη χρυσή εποχή του ζαχαροπλαστείου: «Ηταν μια άλλη περίοδος για την Ελλάδα, που έβγαινε από τη συμφορά με βαθιές πληγές, αλλά με κουράγιο και ελπίδα για το μέλλον. Στο Ζonar’s ερχόταν όλη η καλή κοινωνία μιας χώρας που ξαναέβρισκε τον βηματισμό της. Ακόμη όμως και αυτοί που δεν ήταν προνομιούχοι στέκονταν με αξιοπρέπεια και με τη φιλοδοξία να είναι ευπρεπείς στο ντύσιμο και στη συμπεριφορά. Η αγένεια και η κακομοιριά δεν ήταν τόσο συνηθισμένα φαινόμενα όπως σήμερα.
Επίσης τότε, ακόμη και αν όλα ήταν μισογκρεμισμένα και διαλυμένα, οι άνθρωποι ήθελαν να καλοντύνονται και να κυκλοφορούν για να αισθάνονται καλύτερα οι ίδιοι και όχι για να κάνουν επίδειξη». Από τον πατέρα της είχε πάρει και την αισιοδοξία της: «Ακόμα και όταν όλα έδειχναν να γκρεμίζονται, εκείνος έπινε ένα ποτήρι νερό και πήγαινε ήρεμος για ύπνο, λέγοντας: “Αύριο θα ‘ναι μια καλύτερη μέρα”. Και ήταν!».
Τελευταία φορά της μίλησα στην καραντίνα. Μου έλεγε ότι δεν την πειράζει ο αποκλεισμός: «Φέρνω ωραίες εικόνες στο μυαλό διότι όπως φαντάζεσαι, παιδί μου, οι αναμνήσεις είναι ο κινηματογράφος του ηλικιωμένου. Γιατί να σκέφτομαι τα πικρά και τα δύσκολα; Αναλογίζομαι την ομορφιά και αποκοιμιέμαι». Ετσι γλυκά «αποκοιμήθηκε» στα 101 της προχθές, στην αγκαλιά της κόρης της Ελένης. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει.
Η κηδεία της θα γίνει αύριο, Τετάρτη, στις 12 μ. στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
