Εικαστικά

Η αρχαιολόγος Ελένη Στούμπου-Κατσαμούρη ανακάλυψε τυχαία και φέρνει στο φως ένα άγνωστο διήγημα της μεταεπαναστατικής εποχής.

Ενας φωτογραφικός θησαυρός, που διασώζει πρόσωπα, επαγγέλματα, γιορτές και κυρίως μορφές, όπως και μιαν αίσθηση του τόπου, είναι το ελκυστικό υλικό μιας νέας έκδοσης που μας έρχεται από το Μουσείο Ναυτικής και Πολιτιστικής Παράδοσης Σκιάθου.

Απομακρύνεται η καλλιτεχνική διευθύντρια στην «Ελευσίνα 2021», έρχεται τριμελής επιτροπή.

«Η ζωγραφική είναι μια ιερή ανθρώπινη λειτουργία», λέει στην «Κ» ο ζωγράφος Εδουάρδος Σακαγιάν, ο οποίος μετά τη μεγάλη αναδρομική έκθεσή του στο Παρίσι παρουσιάζει στην Γκαλερί Καλφαγιάν της Αθήνας τη νέα του δουλειά με τίτλο «Εμείς». Μια σειρά έργων που έχουν και πάλι στο επίκεντρο τον άνθρωπο, αλλά και την πόλη σε διαρκή διάλογο με το κοινό.

Χτίστηκε το 1420 και διακρινόταν για τη μεγάλη δρύινη πυραμοειδή στέγη του, η οποία πρέπει να ανακατασκευαστεί.

Η Ντέμπρα Ράποπορτ μιλάει στην «Κ» με αφορμή την έκθεση με εικαστικά κοσμήματά της στο Μουσείο Λαλαούνη.

Οσο τρέχει ο χρόνος στο σώμα του 21ου αιώνα, τόσο μπορεί ελεύθερα η ματιά μας να εκταθεί στο παρελθόν πίσω από το ορόσημο του 1834. Για την Αθήνα, η αναγέννησή της, μετά τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, ήταν κομβική για το έθνος όλο, και η επισκίαση των αιώνων που προηγήθηκαν ήταν φυσική προϋπόθεση του νέου ιδρυτικού μύθου της.

Τουλάχιστον τρεις φορές με κάλεσε ο Αλεχάντρο Αραβένα να κοιτάξω έξω από τα μεγάλα παράθυρα του γραφείου του την Elemental, καθώς συζητούσαμε για τις απαντήσεις που μπορεί να δώσει η αρχιτεκτονική στα σύγχρονα προβλήματα των πόλεων και των κατοίκων τους.

Αποκαλυπτικά είναι τα ευρήματα της πανελλαδικής έρευνας για τις συνθήκες εργασίας και βιοπορισμού των εικαστικών καλλιτεχνών.

Στέκονται απέναντί μας και μας κοιτούν κατάματα, συνήθως με τα χείλη κλειστά. Συχνά βλέποντας τη ζωγραφική του Εδουάρδου Σακαγιάν είναι σαν να συμμετέχουμε σε ένα φανταστικό παιχνίδι: ποιος δεν θα αντέξει και θα μιλήσει άραγε πρώτος, εμείς που βλέπουμε το έργο ή αυτοί, οι ανώνυμοι θεατές που πρωταγωνιστούν στη σύνθεση;

Παρακολουθώ τη δουλειά του Νίκου Μόσχου από τα πρώτα του βήματα και σε κάθε νέα του έκθεση αισθάνομαι μια μικρή δικαίωση. Οχι γιατί το ταλέντο του είχε φανεί από πολύ νωρίς, αλλά για την εσωτερική του ανάγκη να πηγαίνει τη ζωγραφική του πιο μακριά. Οι προσωπικές συστάσεις με τον καλλιτέχνη έγιναν με το πρώτο έργο που είχε εκθέσει, στη μεγάλη ομαδική έκθεση «Ομοιότητα περίπου», για τον Αντώνη Μπενάκη, στο Μουσείο Μπενάκη Πειραιώς, το 2004.