Θρυλικές παρέες και μοναχικές μορφές όρισαν αυτό που θα λέγαμε «εικαστικό εκτόπισμα» δύο νησιών. Η Αίγινα και η Υδρα γέννησαν διαχρονικά αυτές τις «εξαίσιες εντοπιότητες», μέσα από εκείνο το άυλο και φευγαλέο έλασσον που γίνεται μέγα, με έναν τρόπο απροσδιόριστο και απροσδόκητο.