Εικαστικά

Ο Αβραάμ Λίνκολν συναντά τον Τζον Λένον, η πολιτική ακτιβίστρια του 19ου αιώνα Harriet Tubamn συνυπάρχει αρμονικά με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και η νεαρή Οπρα Ουίνφρεϊ έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τη 15χρονη Ντόροθι Κάουντς, την πρώτη μαύρη μαθήτρια που έγινε δεκτή στο γυμνάσιο του Χάρντινγκ στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του ’50, όταν το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ έκρινε αντισυνταγματικό τον φυλετικό διαχωρισμό στα σχολεία.

Είναι ευκολότερο να φανταζόμαστε τους ποιητές ως άκακους ιδεαλιστές παρά ως επικίνδυνους τρομοκράτες, όμως, σε αντίθεση με τα στεγνά κείμενα προπαγάνδας ή τις πολιτικές ρητορείες, οι στίχοι μπορούν να αποστηθιστούν, να τραγουδηθούν, να γραφτούν σε τοίχους, να διαδοθούν από στόμα σε στόμα και εν τέλει να χαραχτούν στη συλλογική μνήμη.

Σε μια παλαιότερη συνέντευξη με αφορμή την έκδοση ποιητικής του συλλογής, ο Δημήτρης Μυταράς είχε πει: «Η μουσική και η ποίηση και η ζωγραφική και ο χορός και το θέατρο είναι το ίδιο πράγμα. Απλώς έχει άλλη γραφή, άλλη γραμματική». Περίπου ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Ανδρου οργανώνει ένα αφιέρωμα για τον καταξιωμένο και πολυσχιδή καλλιτέχνη.

Το δυναμικό κιαροσκούρο που ενώνει το ένα πορτρέτο με το επόμενο υπογραμμίζει τη σημασία της καθαρής επικοινωνίας μεταξύ δύο δημιουργικών Ελλήνων. Ο Minas, ο αντισυστημικός σχεδιαστής, συναντά τον Κώστα Κουτάγιαρ, τον «καθαρόαιμο» φωτογράφο της στυλιστικής κίνησης και μορφής.

Είναι μια ήσυχη εικαστική παρουσία σε ένα νησί που αλλάζει ραγδαία τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια – γίνεται mainstream, χάνοντας τον χαρακτήρα «καταφυγίου». Πρόκειται για μία διακριτική παρέμβαση σε έναν χώρο μνήμης, όπως είναι το παλαιό Δημοτικό Σχολείο του Ανω Κουφονησίου, που ανακαινίστηκε από τη δραστήρια και ευφάνταστη Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων.

Ενα πέπλο ομίχλης καλύπτει τα αίτια που οδήγησαν στη διοργάνωση της νέας αινιγματικής έκθεσης του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης, ενώ για τον πλήρη κατάλογο με τα ονόματα των 30 συμμετεχόντων καλλιτεχνών θα πρέπει να αρκεστούμε σε φήμες. 

Για να καταλάβεις την έκθεση της Σμαράγδας Σκούρτα στο Μπελλώνειο Ιδρυμα στη Σαντορίνη, για να αφεθείς στη σαγήνη του έργου της, πρέπει να πας πίσω στον χρόνο, στις πολλές και διαφορετικές διαδρομές που ακολούθησε στη μακρά εκπαιδευτική της πορεία: από τις σπουδές γλυπτικής σε μάρμαρο αρχικά στη Σχολή της Τήνου και στη συνέχεια ζωγραφικής, γλυπτικής και χαρακτικής στην ΑΣΚΤ της Αθήνας.

Η μνήμη είναι πάντα μια άπιαστη, θραυσματική υπόθεση. Ο μόνος τρόπος να την προσεγγίσεις είναι να ζητήσεις τη συνδρομή πολλών, να τοποθετήσεις τις ψηφίδες της μία πλάι στην άλλη, γνωρίζοντας από την αρχή ότι η ομορφιά βρίσκεται στη σύνθεση και όχι στην αρτιότητα.

Ο Λευτέρης Ζώρζος είναι από τους νέους ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω για τις διαδρομές της ζωής και τις επιλογές τους. Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στο Λονδίνο, σπούδασε Αρχαιολογία, ολοκλήρωσε και το διδακτορικό του και αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στον τόπο καταγωγής του, στη Σαντορίνη. 

«Αρχαία μνήμη σε σύγχρονα έργα» είναι ο τίτλος της ενδιαφέρουσας έκθεσης που θα παρουσιαστεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μήλου και αποτελεί παράδειγμα όχι μόνον αρμονικής συνύπαρξης, αλλά και δημιουργικής αλληλεπίδρασης του παλιού με το καινούργιο. 

Τι σημαίνει για το κοινό το υποκείμενο της τέχνης, είναι το ερώτημα στο οποίο καλούνται να απα-ντήσουν οι επιμελητές.