«Τι βλέπεις σε αυτή τη ζωγραφιά;» τη ρωτούσε ο πατέρας της όταν ήταν μικρή. «Ενα καράβι», απαντούσε εκείνη, ή «μια βαλίτσα» ή «ένα αεροπλάνο». Μια μέρα είπε «βλέπω μια γραμμή κύμα». Ο πατέρας το έγραψε στα σημειωματάριά του και η Χλόη Ακριθάκη, που το θυμόταν, σκέφτηκε: «Αυτός θα ήταν ένα ωραίος τίτλος για αυτήν την έκθεση που θέλουμε να αφήνει τον καλλιτέχνη να μιλήσει».
Είναι γεγονός ότι στην αναδρομική έκθεση για τον Αλέξη Ακριθάκη «Μια γραμμή κύμα», που ξεκινάει σήμερα, με συνεπιμελητές τη Χλόη Ακριθάκη και τον Αλέξιο Παπαζαχαρία, ο ζωγράφος θα αναγνώριζε τον εαυτό του. Στην ισόγεια αίθουσα του Μουσείου Μπενάκη/ Πειραιώς 138 έχουν συγκεντρωθεί περισσότερα από 250 επιλεγμένα έργα ιδιωτικών και δημόσιων συλλογών από όλες τις δημιουργικές περιόδους του καλλιτέχνη – από τα ελάχιστα γνωστά πρώτα του έργα έως εκείνα που ολοκλήρωσε λίγο πριν φύγει από τη ζωή. Η επιλογή έχει γίνει με αγάπη από την κ. Ακριθάκη, με σύστημα από τον κ. Παπαζαχαρία, δίνοντάς μας την ευκαιρία να δούμε για πρώτη φορά έργα του καλλιτέχνη δάνεια από πολυάριθμους φορείς, συλλέκτες και τους αμέτρητους φίλους του. Επιπλέον, προσθέτει διακριτικά μια νέα παράμετρο στο έργο του, τον πολιτικό σχολιασμό ιδίως για τα χρόνια της χούντας στην Ελλάδα.
Ο Αλέξης Ακριθάκης άφησε έργο αγαπημένο και αναγνωρίσιμο, όχι μόνο για τους ακραιφνείς φιλότεχνους. Είναι σαν τον ξέρουμε, ακόμη κι αν δεν τον είχαμε συναντήσει ποτέ. Η δουλειά του είναι ευχάριστη στην όψη, έχει ορμητικότητα και δύναμη, έχει όμως και βάσανο και μια αμεσότητα σαν ξαφνικό χτύπημα στο πρόσωπο. Οποιος τραγούδησε τον Σαββόπουλο, δεν ξεχνάει το πολύχρωμο εξώφυλλο του «Μπάλλου» που σχεδίασε ο Ακριθάκης το 1971. Οποιος έχει σταθεί μπροστά στα «τσίκι-τσίκι» σχέδια που πάλλονται από νευρική ενέργεια, όποιος έχει δει βαλίτσες να μεταμορφώνονται σε σύμβολα φυγής και πουλιά να αιωρούνται ανάμεσα στο παιχνίδι και στη μελαγχολία, έχει ήδη συναντήσει τον κόσμο του. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και μια προσωπική γραφή που ισορροπεί ανάμεσα στο παιδί και στον στοχαστή, ο Ακριθάκης δημιούργησε έως τον πρόωρο θάνατό του ένα σώμα έργου πλούσιο και ετερογενές.
Τα έργα της έκθεσης παρουσιάζουν το ζωγραφικό σύμπαν του με τα γνώριμα μοτίβα, όπως μάτια και καρδιές, βέλη και τόξα, καραβάκια, κύματα και λουλούδια, ενώ ταυτόχρονα ξεδιπλώνουν την περιπέτεια της ζωγραφικής, των υλικών, της κατασκευής. Σε αυτή την έκθεση, το πάθος του δημιουργού συναντήθηκε με την τόλμη των επιμελητών. Οι έντονα βαμμένοι τοίχοι δημιουργούν χαρισματικό φόντο για τα έργα και αναδεικνύουν τη μοναδική αίσθηση του χρώματος που χαρακτηρίζει τον Ακριθάκη, καθώς και την παντελή έλλειψη σοβαροφάνειας που τον διέκρινε.
Η έκθεση είναι διαρθρωμένη σε μεγάλες θεματικές ενότητες: οι ψυχεδελικές τέμπερες της δεκαετίας του ’60, τα έντονα πολιτικά έργα των αρχών του ’70, η βαλίτσα του ’70, οι κατασκευές με ξύλα από τη θάλασσα και οι κατασκευές με λαμπάκια του ’80, οι μεγεθύνσεις και οι επαναλήψεις της δεκαετίας του ’90 και τα σπαρακτικά τελευταία έργα του με τα πορτρέτα των τρελών και των τροφίμων του Δρομοκαΐτειου. Το αποτέλεσμα είναι μια έκθεση καλλιτεχνικά πλήρης και αισθητικά απολαυστική, η οποία συμπληρώνεται από έναν τόμο (εκδ. Αγρα), ομότιτλο της έκθεσης, που διακρίνεται από γραφιστική σοφία και άποψη.
