Ο Κοσμάς, το αρκαδικό χωριό χτισμένο σε ύψος πάνω από 1.000 μέτρα στις πλαγιές του Πάρνωνα, πυρπολήθηκε από τα ναζιστικά στρατεύματα και ένα χρόνο μετά και πάλι στον Εμφύλιο. Τα πετρόκτιστα σπίτια του, πετράδες από τα Λαγκάδια τα είχαν χτίσει, έμειναν κουφάρια για πολλά χρόνια.
«Είχαν φύγει οι στέγες και τα πατώματα, αλλά οι τοίχοι έστεκαν όρθιοι», έλεγε ο Γιώργος Ρόρρης για το χωριό του πατέρα του, όπου μεγάλωσε. «Υπήρχε μια αντιστροφή βλέμματος. Μια αίσθηση non-finito που με επηρέασε. Ενα στοιχείο του ατελούς… Σε αυτά τα σπίτια υπήρχε μια αίσθηση αρχαιότητας…». Αυτή η έλξη προς την εν προόδω ή εν κενώ ερείπωση φαίνεται ότι τον ακολουθεί. «Με την αρχαιότητα αισθάνομαι οικειότητα».
Με εξομολογητικό χαρακτήρα, αναδιφώντας στα χρόνια και στις συνθήκες που τον διαμόρφωσαν ως ζωγράφο, στάθηκε πρόσφατα ο Γιώργος Ρόρρης απέναντι στο κοινό, καλεσμένος της ιστορικού τέχνης Ιριδος Κρητικού στη σειρά εκδηλώσεων «Μικρές Γεωγραφίες», στον όγδοο όροφο της Ελληνοαμερικανικής Ενωσης. Ο Γιώργος Ρόρρης μίλησε για τις εικόνες και τις αισθήσεις της ενηλικίωσης, την ύλη και τις σκιές της, την πορεία προς την κατανόηση του κόσμου, με ένα τρόπο πυρετώδη και ένα ρυθμό πηγαίο και αβίαστο.
Ανάμεσα στον Κοσμά Αρκαδίας («παράδεισος για μικρά παιδιά») και τον Βρονταμά Λακωνίας (το χωριό της μητέρας, με «το αργιλόχωμα, τη λάσπη, που πλέον την βλέπω με άλλο τρόπο»), ο Γιώργος Ρόρρης ανακάλυπτε σταδιακά τον αχανή κόσμο της γνώσης. «Από ένα βιβλιοπωλείο στη Σπάρτη, αρχικά, απέκτησα τριβή με το βιβλίο. Ξεκίνησε από έλλειψη». Τα «Λόγια της Πλώρης» του Καρκαβίτσα ήταν ένα από τα πρώτα, που έβρισκε στη δανειστική βιβλιοθήκη του χωριού. Από τη Σπάρτη είχε ανακαλύψει στις εκδόσεις Υποδομή την «Ιστορία της Μοντένας Ζωγραφικής» του Χέρμπερτ Ριντ και μια βιογραφία του Πικάσο που τον επηρέασε πολύ.
Ενας νέος στο χωριό είχε βρει δουλειά στην «Πρωτοπορία» και από εκεί του έστελνε βιβλία: Μπαλζάκ, Φώκνερ, Ντάρελ, Ανατόλ Φρανς… Ενας καθηγητής φιλόλογος του είχε πει: «Να δώσεις στην ΑΣΚΤ». Ηταν ένα έναυσμα.
Ο Γιώργος Ρόρρης θα μπορούσε να μιλάει με την ίδια θέρμη για όλη τη διαδρομή, εστιάζοντας όχι τόσο σε γεγονότα όσο σε εκείνη τη θερμοκρασία της εσωτερικής μετακίνησης ώστε «ο κόσμος να διευρυνθεί και να αποκτήσει γοητεία» και να πάλλεται από αυτό «που αντηχούσε και έκαιγε μέσα σου». Από 11 χρονών άρχισε να διαβάζει καθημερινά εφημερίδα. Ηταν η Μεταπολίτευση. Και κάθε Τετάρτη, στο περίπτερο για τα «Επίκαιρα»… Και από 16-17 ετών, το «Αντί» με την κριτική κινηματογράφου, και στην τηλεόραση η εικαστική κίνηση με τη Μαρία Καραβία.
Στην Αθήνα, το αστικό τοπίο τον παρασύρει σε εξερευνήσεις. Περπατούσε σε μακρινές γειτονιές για να ανακαλύψει… «Στον Ρέντη, είδα παλιά τρένα, απόμαχα…». Οι συγκατοικήσεις με φίλους και συναδέλφους στα εργαστήρια από τη δεκαετία του ΄80 εξυφαίνει μια άλλη γεωγραφία της Αθήνας, σε μεσοπολεμικά εσωτερικά, με σπαράγματα ενός κόσμου σε απόσυρση.
Στη Μιχαήλ Βόδα, στην Αλκιβιάδου… η γενιά του ’80, ο Κρεμονίνι, η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, ο Τέτσης, ο Μόραλης, η νέα παραστατικότητα, ο Τσαρούχης… Μιλάει για το «θαυμαστό χάος» στο σπίτι του Τσαρούχη, στο Μαρούσι, για τις εκλεκτικές συγγένειες, για τις πρώτες ατομικές, για τη Μαρία Δημητριάδου, για τον Λάκη Παπαστάθη, για τη διαρκή συνομιλία του με τους μεγάλους ζωγράφους… Για τον Τιτσιάνο, τον Βελάσκεθ, τον Κουρμπέ… για τη γενιά του ελληνικού μεσοπολέμου, που «απελευθέρωσε την ζωγραφική από τη μορφή και την οδήγησε στο σώμα της χώρας»…
