Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτόν τον αξεπέραστο παγκόσμιο Ιταλό μελωδό; Μόνο τις ιδιαιτερότητες απ’ τις περίπου 150 ταινίες για τις οποίες δημιούργησε τη μουσική να σημειώσεις, θα χρειαζόσουν μια εγκυκλοπαίδεια.
Και βέβαια έχουμε όπερες, μπαλέτα, μουσική για το θέατρο, για τηλεοπτικές παραγωγές και όχι μόνο.
Και ταυτόχρονα ο Νίνο Ρότα για δεκαετίες δίδασκε τα μυστικά της τέχνης του σε μαθητές του. Βέβαια, κι εκείνος είχε νωρίτερα ονομαστούς δασκάλους τόσο στην Ιταλία όσο και στην Αμερική, όπου τον οδήγησε το αστείρευτο ταλέντο του.
Βλέπετε, ο γεννημένος στο Μιλάνο, στις 3 Δεκεμβρίου 1911, Νίνο Ρότα είχε τη λατρεία για τη μουσική στο αίμα του. Oμως ταυτόχρονα, πέρα από την ευρηματική ευελιξία και την ασύνορη φαντασία του, ήταν μεθοδικός και ακάματος.
Οι μελωδίες του υπογραμμίζουν αλλά και αναδεικνύουν ταυτόχρονα την κινηματογραφική γραφή. Την ίδια ώρα πολλές από αυτές λειτουργούν ως αυτόνομα έργα, αποδεικτικό του χαρίσματός του.
Μόνο το 1952, χρονιά που ξεκινά η ιστορική σύμπραξή του με τον Φεντερίκο Φελίνι, γράφοντας μουσική για την ταινία του «Ο λευκός σεΐχης», ο Ρότα θα υπογράψει τα μελωδικά θέματα και για ακόμη 13 ακόμη κινηματογραφικά έργα.
Η σχέση τους θα γράψει ιστορία. Μέχρι και την τελευταία «Πρόβα ορχήστρας» του 1978 θα έχουν σμίξει σε θρυλικές στιγμές, ανάμεσά τους: «Οι Βιτελόνι» (1953), «La Strada» (1954) «Οι νύχτες της Καμπίρια» (1957), «Γλυκιά ζωή», (1960), «8 ½» (1963), «H Ιουλιέτα των πνευμάτων» (1965), «Σατυρικόν» (1969), «Αμαρκόρντ» (1973).
Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του σκηνοθέτη για τον συνοδοιπόρο μελωδό του:
«Ο πιο πολύτιμος συνεργάτης που είχα, και το λέω ευθέως και δεν χρειάζεται καν να διστάσω, ήταν ο Νίνο Ρότα. Μεταξύ μας, υπήρξε αμέσως η πλήρης, απόλυτη αρμονία… Είχε μια γεωμετρική φαντασία, μια μουσική προσέγγιση αντάξια επουράνιων σφαιρών. Δεν είχε λοιπόν ανάγκη να δει εικόνες από τις ταινίες μου. Οταν το ρωτούσα για τις μελωδίες που σκεφτόταν για να σχολιάσω τη μία ή την άλλη σεκάνς, συνειδητοποιούσα ότι δεν ασχολούνταν καθόλου με εικόνες. Ο κόσμος του ήταν εσωτερικός, μέσα του, και η πραγματικότητα δεν είχε κανέναν τρόπο να μπει εκεί».
Και βέβαια ο Ρότα και πριν και παράλληλα με τον Φελίνι συνέπραξε με κορυφαίους κινηματογραφιστές με ανεπανάληπτα αποτελέσματα.
Οπως συνέβη με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα και το δεύτερο μέρος της τριλογίας του «Ο Νονός» (1974), που απέφερε στον Ρότα το Οσκαρ Μουσικής. Σημειωτέον ο Φελίνι δεν κέρδισε ποτέ Οσκαρ Σκηνοθεσίας, πέραν του τιμητικού αγαλματιδίου για το σύνολο της καριέρας του.
Ανάμεσα στους «συγγενείς του Ρότα και ο σπουδαίος δικός μας Μάνος Χατζιδάκις. Γλυκός, διεισδυτικός, αποκαλυπτικός στο βίντεο που ακολουθεί:
Κλείνω με τα λόγια του ίδιου του Ρότα:
«Οταν συνθέτω στο πιάνο, τείνω να νιώθω ευτυχής, αλλά υπάρχει το αιώνιο δίλημμα, πώς μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ανάμεσα στη δυστυχία των άλλων; Θα έκανα τα πάντα για να δώσω σε όλους μια στιγμή ευτυχίας. Αυτό είναι που βρίσκεται στην καρδιά της μουσικής μου».
