«Πίστεψε στον εαυτό σου», «νιώσε περήφανος για τον εαυτό σου», «αγάπησε τον εαυτό σου όπως ακριβώς είσαι…».
Φράσεις σαν κι αυτές δεν είναι πια πρωτότυπες. Κυκλοφορούν σε quotes στο Instagram, σε μπλουζάκια, σε reels, επαναλαμβάνονται από life coaches, γίνονται τίτλοι βιβλίων και συνθήματα μιας εποχής που μας καλεί –ή μάλλον μας πιέζει– να γίνουμε η «καλύτερη εκδοχή» του εαυτού μας. Αυτά ακριβώς τα λόγια χρησιμοποίησε η χορογράφος και χορεύτρια Ηρώ Κόντη για να περιγράψει τη σύγχρονη εμμονή με την αυτοβελτίωση, πάνω στην οποία έχτισε το νέο της έργο «Mirroring», που παρουσιάστηκε τον Μάρτιο στον χώρο παραστατικών τεχνών ΠΛΥΦΑ.
Το έργο αποτύπωσε, μέσα από διαδοχικές κινήσεις οι οποίες μετουσιώνονται σε χορευτική πράξη, το πώς το να φροντίζεις τον εαυτό σου, με τους όρους των σόσιαλ μίντια και της σύγχρονης ζωής, έχει φτάσει να γίνεται τοξικό.
Στη σκηνή, δύο χορευτές (Μάριος Κρητικόπουλος και Ηρώ Κόντη) κινούνται σαν καθρέφτες ο ένας του άλλου, παγιδευμένοι σε μια καθημερινότητα που τους στενεύει. Πριν εκτεθούν στον «έξω» κόσμο, τους βλέπουμε να μένουν μόνοι, να κοιτάζονται ώρα στον καθρέφτη, να παρατηρούν τις ατέλειες, τα σημάδια τους και όσα προσπαθούν να κρύψουν με κρέμες και μακιγιάζ. Η κίνησή τους σκληραίνει σταδιακά και καθώς ντύνονται και χτενίζουν τα μαλλιά τους γίνεται κοφτή και νευρική, σαν να συμπυκνώνει την πίεση μιας ολόκληρης ημέρας.
Η ένταση κορυφώνεται την ώρα που ο χορός παύει και τη θέση του δίνει στον μονόλογο της χορογράφου: «Είμαι τόσο χαρούμενη που βρίσκομαι εδώ και που επιτέλους μπορώ να το μοιραστώ μαζί σας: έχω φτάσει στο σημείο να αγαπώ τον εαυτό μου τόσο πολύ, να τον θαυμάζω τόσο πολύ, και πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που μπορείτε να πετύχετε και εσείς στη ζωή σας. Μπορείτε να φτάσετε σε αυτό το σημείο. Το αξίζετε», απευθύνεται ειρωνικά στο κοινό.
Η παράσταση φώτισε την πραγματικότητα που οι περισσότεροι αναγνωρίζουμε. Μια εποχή που η αυτοβελτίωση έχει γίνει σχεδόν επάγγελμα πλήρους απασχόλησης. Οπως λέει ο φιλόσοφος Μπιουνγκ Τσουλ Χαν, «δεν είναι δύσκολο να χαθεί το όριο ανάμεσα στη φροντίδα και στην εξάντληση. Η ανάγκη να είμαστε “καλοί με τον εαυτό μας” μπορεί να γίνει άλλη μια μορφή πίεσης και εξουθένωσης του εαυτού».
Ζούμε μέσα σε μια κουλτούρα που μας ζητάει να «δουλεύουμε τον εαυτό μας» ασταμάτητα. Λες και η ζωή είναι μια ατελείωτη λίστα με «tasks» που πρέπει να τσεκάρουμε για να είμαστε «εντάξει».
