Ο Στέφανος Στρατηγός ήταν εξαιρετικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Στον δεύτερο τυποποιήθηκε σε ρόλους κακού και σκληρού, άπονου και άκαρδου. Βλέπετε τα χρόνια τα παλιά στο ελληνικό σινεμά, αν ήσουν καλός σε κάτι, δεν ρίσκαραν παραπάνω. Αυτό θα κόστιζε και περισσότερο, σε χρόνο και χρήμα, δίχως να γνωρίζουμε εκ των προτέρων και το εμπορικό αποτέλεσμα. Για ποιον λόγο λοιπόν να μπαίνουμε σε περιπέτειες… σκέφτονταν οι επαγγελματίες του χώρου. Αλλωστε, και τα μέσα σε πολλές περιπτώσεις ήταν «μηδαμινά» και τα μπάτζετ πενιχρά. Για τους «καλούς» υπήρχαν άλλοι ηθοποιοί, για τους όμορφους το ίδιο, αν και ο Στρατηγός ήταν γοητευτικός άνδρας. Τέλος πάντων, το «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει» βασίλευε στα πλατό.
Ο Στρατηγός υπήρξε ηθοποιός από κούνια, καθότι τόσο οι γονείς του (Βασίλειος και Αμαλία) όσο και οι αδελφές του (Αλέκα, Στέλλα και Ρένα) λειτούργησαν με αυτή την ιδιότητα.
Ο ίδιος αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και συνεργάστηκε στο σανίδι με προσωπικότητες όπως ο Λογοθετίδης, ο Ηλιόπουλος, η Λαμπέτη, ο Χορν, η Βέμπο.
Στα 1963 έγινε θιασάρχης μαζί με τη σύζυγό του, την επίσης καταξιωμένη ηθοποιό Γκέλυ Μαυροπούλου, η οποία με τη σειρά της είχε ανάλογη καλλιτεχνική ρίζα.
Ο Στρατηγός μάλιστα θα περάσει και στη σκηνοθεσία παραστάσεων, όπως το ίδιο θα κάνει κάποια στιγμή και στον κινηματογράφο.
Και εκεί, συνήθως ως αδίστακτος τυχοδιώκτης, θα συνεργαστεί με κορυφαίους ηθοποιούς, σκηνοθέτες και σεναριογράφους σε δεκάδες ταπεινές αλλά και σπουδαίες ταινίες, σε ορισμένες εκ των οποίων, όπως συνέβαινε τις δεκαετίες του ’50 και ’60, η μουσική, κυρίως λαϊκά τραγούδια, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ενδεικτικά: Σάντα Τσικίτα (1953), Μαγική πόλις (1954), Το κορίτσι με τα μαύρα (1956), Το αμαξάκι (1957), Δελησταύρου και υιός (1957), Αστέρω (1959), Εγκλημα στο Κολωνάκι (1960), Το κάθαρμα (1963), Κάθε λιμάνι και καημός (1964), Προδομένη (1965), Ταπεινός και καταφρονημένος (1968), Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969), Η σφραγίδα του Θεού (1969), Παπαφλέσσας (1971), Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980) κ.ά.
Κάπως έτσι στην ταινία «Απόκληροι της Κοινωνίας» (1965) του Απόστολου Τεγόπουλου θα συνοδεύσει με το μπουζούκι του, μάλλον αδέξια, την καλλίφωνη Μάρθα Βούρτση σε ένα θρυλικό τραγούδι.
Ο Στρατηγός στην κινηματογραφική του δράση κατόρθωσε να διακριθεί ως πρωταγωνιστής κι ας υποδυόταν πρωτίστως δεύτερους ρόλους. Είχε τη στόφα και τον «αέρα» του πρώτου. Και η πιάτσα και τον κοινό τον εκτιμούσαν αναλόγως.
Είχαμε σμίξει λίγο σχετικά καιρό πριν φύγει απ’ τη ζωή σε τηλεοπτικά πλατό γνωστής εκπομπής και στη λήξη της καθίσαμε αρκετή ώρα κουβεντιάζοντας και πίνοντας το ποτό μας σε ωραίο αθηναϊκό στέκι. Εκείνος το πρότεινε να συνεχίσουμε εκεί τη συνομιλία μας. Στο σύντομο αυτό συναπάντημα γνώρισα έναν άνθρωπο, ευγενή, καλλιεργημένο και… υπεράνω θα έλεγα. Ηταν γεμάτος, σίγουρα καλλιτεχνικά και, απ’ όσο μπόρεσα να καταλάβω, και ανθρώπινα, αλλά κάπως κουρασμένος απ’ τα χρόνια που βάραιναν.
Το 1977 ο Στέφανος Στρατηγός είχε συμμετάσχει στον λαοφιλή τότε δίσκο «Ο Γκιωνάκης Εχει Πλάκα…» σε κείμενα του Λάκη Μιχαηλίδη. Εκεί με τον ονομαστό συνάδελφό του απέδιδαν τη «Διαφήμιση Της Πλάκας» και τον «Ράφτη της Πλάκας».
Νομίζω πως ο Στέφανος Στρατηγός στην καλλιτεχνική του διαδρομή τήρησε τις παραινέσεις του Κωνσταντίνου Καβάφη, τις οποίες ο ίδιος «κέντησε» με την αδρή φωνή του.
