Το καραβάνι της μοίρας τον έφερε στον κόσμο, για να ομορφύνει τις ζωές των ανθρώπων με το χάρισμά του, στις 8 Απριλίου 1939.
Κατ’ αρχάς, δίπολο «Καζαντζίδης – Μπιθικώτσης» δεν τέθηκε ποτέ στη λαϊκή συνείδηση.
Είναι μια πλαστή κατασκευή… παρά τις ευφυείς απαντήσεις που κατά καιρούς έδωσε ο δεύτερος, όταν εκπρόσωποι του Τύπου τον ρωτούσαν σχετικά.
Είναι χαρακτηριστικό πως κανείς δημοσιογράφος δεν τόλμησε ποτέ να θέσει το παραπάνω ερώτημα στον Καζαντζίδη. Αλλωστε, όταν ο Μπιθικώτσης έσμιξε ευλογημένα με τον Μίκη Θεοδωράκη και ανέδειξε το μοναδικό ταλέντο του, ο Καζαντζίδης ήταν ήδη ένας βασιλιάς του τραγουδιού με εκατοντάδες ηχογραφήσεις στο ενεργητικό του, τρελές πωλήσεις και ανεπανάληπτες επιτυχίες.
Μοναδικός ανταγωνιστής του Καζαντζίδη σε δημοτικότητα και εμπορικότητα για ένα διάστημα υπήρξε μόνο ο Μανώλης Αγγελόπουλος.
Ο Αγγελόπουλος είναι ο πρώτος Τσιγγάνος ερμηνευτής που σπάει το «ταμπού» της ράτσας του στην ελληνική δισκογραφία και γίνεται αστέρας πρώτου μεγέθους.
Οταν έλαμψε στα τέλη της δεκαετίας του ’50 κόντραρε στα ίσια τον αυτοκράτορα Στέλιο Καζαντζίδη, διχάζοντας και χωρίζοντας τους φίλους του λαϊκού τραγουδιού σε δύο στρατόπεδα: τους «αγγελοπουλικούς» και τους «καζαντζιδικούς».
Σημειωτέον ότι ο Καζαντζίδης με τη μητέρα του βάπτισαν αργότερα την κόρη του Αγγελόπουλου. Οι δυο δηλαδή λαοφιλείς ερμηνευτές συνδέονταν με κουμπαριά.
Επίσης, ο Αγγελόπουλος το 1959 γνώρισε πλατιά ανταπόκριση με μία σύνθεση του Μπιθικώτση, τότε που ο δεύτερος μετρούσε στη μουσική πιάτσα ως δημιουργός και μαζί ως μπουζουξής και ερμηνευτής. Ο λόγος για το «Φεγγάρι χλωμό» σε στίχους του Δημήτρη Γκούτη με σεκόντο μάλιστα από τον Μπιθικώτση.
Από σειρά αφιερωμάτων της ΕΡΤ στον Γιώργο Νταλάρα, που προβλήθηκαν στις αρχές του 1984. Εδώ, ο ερμηνευτής σμίγει με ένα από τα είδωλα που είχε ως παιδί, τον Μανώλη Αγγελόπουλο.
Ο Αγγελόπουλος -ειδικά τα πρώτα χρόνια ’60- πέραν της εξωτικής ερμηνείας του θαυμάστηκε και για την ομορφιά του αλλά και για τη φινετσάτη εμφάνισή του. Τις περισσότερες φορές κυριολεκτικά φυγαδευόταν από τα μαγαζιά όπου τραγουδούσε, καθώς κυρίες της υψηλής κοινωνίας αλλά και χαμηλών ηθών έπεφταν πάνω του όπως οι μέλισσες στο μέλι.
Για τους Τσιγγάνους έγινε ο ήρωάς τους, το πρότυπό τους. Γι’ αυτό και όταν αποφάσισε να παντρευτεί την Αννούλα Βασιλείου, ένα κορίτσι που δεν ανήκε στη φυλή τους, ξέσπασε πόλεμος, που έγινε και τραγούδι, το οποίο σημείωσε μάλιστα πανελλαδική επιτυχία.
Γενικά, ο Αγγελόπουλος δέχτηκε «λογοκρισία» και «σπίλωμα» για την καταγωγή του. Εκείνος σαν ήρεμη δύναμη αντέδρασε τραγουδώντας κορυφαίες στιγμές μεγάλων δημιουργών (Τσιτσάνης, Καλδάρας, Μητσάκης, Χιώτης, Παπαγιαννοπούλου, Δερβενιώτης, Κολοκοτρώνης, Βίρβος, Μπακάλης και συνέχισε με Σοφό, Πλέσσα, Νικολόπουλο, Βαρδή, Ζέρβα, Σαλέα, Καμπουρίδη και όχι μόνο) τιμώντας όμως πάντα και τη ρίζα του: Ο Τσιγγάνος, Το παράπονο του Τσιγγάνου, Το κλάμα του Τσιγγάνου, Ο Τσιγγάνος με την Τσιγγάνα, Μια μελαχρινή Τσιγγάνα (Τρέξε στα τσαντίρια, μάνα), Εμένα μ’ έθρεψε Τσιγγάνας γάλα και είμαι ελεύθερος σαν τα πουλιά…
Δίχως δημόσιες σχέσεις και «προωθήσεις» ακόμα και σε μικρότερες (εννοώ συγκριτικά με την Columbia με την οποία έλαμψε στην πρώτη του περίοδο) δισκογραφικές εταιρείες καθώς και σε μαγαζιά της Εθνικής οδού όπου εμφανιζόταν από ένα σημείο και μετά, κατάφερνε πάντα να κάνει τη διαφορά. Βλέπετε τέτοιο λαρύγγι δεν ματαγεννιέται εύκολα. Η «Μολυβιά» του δυστυχώς έσβησε νωρίς την ώρα που ετοιμαζόταν να πάρει τη μεγάλη ρεβάνς. Το μελάνι της όμως ακόμα γράφει…
Στην κηδεία του στο Γ΄ Νεκροταφείο έγινε λαϊκό προσκύνημα. Πάνω από 50 χιλιάδες κόσμου, κάποιοι αναφέρουν και διπλάσια νούμερα, τραγουδούσαν: «Οσο αξίζεις εσύ… Μανώλη Αγγελόπουλε».
