Πολλοί είναι εκείνοι που διατυπώνουν την άποψη πως δεδομένων των ικανοτήτων και της πολύχρονης διαδρομής της θα μπορούσε να είχε ερμηνεύσει σημαντικότερα τραγούδια.
Την παραπάνω θέση χρόνια τώρα ακούω και διαβάζω να εκφέρεται τόσο από ανθρώπους του τραγουδιού όσο και από ακροατές. Τελικά, πόσο σπουδαία ήταν όσα τραγούδησε η Μαρινέλλα ή τέλος πάντων θα μπορούσε να ήταν προσεκτικότερη και πιο εκλεκτική στις επιλογές της;
Καταρχάς, προτού περάσουμε σε «απαντήσεις» να ξεκαθαρίσουμε πως μιλάμε για μια ερμηνεύτρια που θεωρούσε το ρόλο και τον όρο «διασκεδάστρια» ως τίτλο τιμής, με τον τρόπο που εκείνη το έπραττε.
Και ακόμη, αναφερόμαστε σε ένα «άλογο κούρσας» όσον αφορά το δισκογραφικό τοπίο, που καλούνταν κάθε χρόνο να παρουσιάζει νέο υλικό, και σε αυτό να υπάρχει και το κατάλληλο σουξέ κράχτης που απ’ τη μία θα σημειώνει υψηλές πωλήσεις και απ’ την άλλη θα οδηγεί τις ροές των θαυμαστών στις αίθουσες όπου η ερμηνεύτρια εμφανίζονταν.
Δηλαδή η μία προϋπόθεση, εμπεριέχει την άλλη και μεταξύ τους αλληλοτροφοδούνται.
Επίσης οι δισκογραφικές εταιρείες, απ’ τα χρόνια του ’70 που η Μαρινέλλα στάθηκε ως πρωταγωνίστρια, δεν ήταν «εκκλησίες». Δεν μπορούσες δηλαδή να πεις ό,τι θες, όπως θες γιατί τα συγκεκριμένα καράβια ήταν «μεγάλα» και τα κέρδη ανάλογα. Επίσης δεν θέλαν να χαλάνε τη συνταγή που έχει εξασφαλισμένη απήχηση. Για ποιο λόγο να «αλλάξουν» το έτσι κι αλλιώς επιτυχημένο προφίλ της ερμηνεύτριας και να μπαίνουν χωρίς λόγος σε περιπέτειες;
Πάμε όμως στο δια ταύτα, που είναι τα τραγούδια. Παραθέτω ορισμένα αποδεικτικά:
Απόψε σε θέλω, Σταλιά σταλιά, Ανοιξε πέτρα, Ποιος είν’ αυτός, Αμα δείτε το φεγγάρι, Πίσω από τις καλαμιές, Οι άντρες δεν κλαίνε, Πάλι θα κλάψω, Πυρετός, Κοίτα με στα μάτια, Ζωγραφισμένα στο χαρτί, Με πνίγει τούτη η σιωπή, Κρίμα το μπόι σου, Εγώ κι εσύ, Κι ύστερα, Κρασί θάλασσα και τ’ αγόρι μου, Αντίο, Καλύτερα, Ποτέ να μη χαθείς απ’ την ζωή μου, Πρώτη μου φορά, Για σένανε μπορώ, Καρδούλα μου δεν σε μαλώνω, Είσαι ποτάμι, Καμιά φορά, Η αγάπη μας, Είσαι παντού και πουθενά, Τολμώ, Σ’ αγαπώ, Θέλω να τ’ ακούω, Τι έκανα για πάρτη μου…
Εδώ έχουμε δηλαδή Λευτέρη Παπαδόπουλο, Πυθαγόρα, Τσώτου, Δασκαλόπουλο κι…από Πλέσσα μέχρι Ακη Πάνου και Ζαμπέτα, κι από Μουσαφίρη και Πολυκανδριώτη ίσαμε… Χατζή.
Και δεν βάζω στο παιχνίδι το «Ρεσιτάλ» και το «Ταμ Ταμ» με τον τελευταίο, ούτε τα «Αθάνατα Ρεμπέτικα» και τους άλλους δίσκους με επανεκτελέσεις της Μαρινέλλας, ούτε την αναφορά στη «Βέμπο» και τη φιλόδοξη «Αλβανία» των Κατσαρού και Πυθαγόρα, όπου έχει «κρυμμένες» εξαιρετικές στιγμές.
Δεν «μετράω» καν τη βαριά «σφραγίδα» της ερμηνεύτριας στο πλευρό του Καζαντζίδη με τις αξεπέραστες και ουσιαστικές διφωνίες της σε αθάνατα τραγούδια.
Θα προσθέσω μόνο πως το 1978 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Η Μαρινέλλα του Σήμερα… Σε τραγούδια του Γιώργου Χατζηνάσιου» με σουξέ τις συνθέσεις τα «Να παίζει το τρανζίστορ» και «Παιδί απ’ την Ανάβυσσο (Με κρεμεζί πουκάμισο)». Μόνο που και στα δύο αυτά τραγούδια οι στίχοι είναι του έντεχνου… Μιχάλη Μπουρμπούλη ενώ στον ίδιο δίσκο βρίσκονται και τα πανέμορφα «Εγινε ο κόσμος καφενές», «Οι τρελοί» και «Στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» με τα ακριβά λόγια του Μάνου Ελευθερίου. Τελικά μήπως οι ταμπέλες επισκιάζουν… την ουσία;
