Γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1920 στα Κανάλια Καρδίτσας και έφυγε στις 26 Μαρτίου του 2007.
Σε όσους το όνομα του Μπάμπη Μπακάλη σήμερα δεν λέει και πάρα πολλά, σημειώνω μερικά και μόνο τραγούδια που φέρουν τη σφραγίδα του: Κάποια Μάνα Αναστενάζει, Το Κουρασμένο Βήμα Σου, Συρματοπλέγματα Βαριά, Ανέβα Στο Τραπέζι Μου, Το Πικραμένο Γράμμα, Στο Σκαλί Το Τελευταίο, Να Μουνα Το Σεντονάκι, Η Γαλιάντρα, Γράμμα Θα Στείλω Στο Θεό, Σαν Την Καλαμιά Στον Κάμπο, Τα Ξενύχτια Κι Οι Ομορφες Γυναίκες, Ολος Ο Κόσμος Με Μισεί, Πληροφορίες Κακές, Εκαψα Την Καλύβα Μου, Με Πικραμένη Την Καρδιά, Η Κύπρος Είναι Ελληνική, Τα Χείλη Σου Οσα Κι Αν Πουν, Πληγωμένοι Κι Οι Δυο, Εδειξες Ποια Ησουνα, Ο Βράχος, Κάποια Θεσσαλονικιά, Σαν Φτερό Στον Ανεμο, Με Κλάμα Και Με Πόνο, Σε Συνήθισα Τόσο, Και πάλι μάγκας θα ’σαι κ.ά.
Δημιουργίες του Μπάμπη Μπακάλη μεταξύ άλλων ερμήνευσαν οι Τάκης Μπίνης, Σωτηρία Μπέλλου, Στέλλα Χασκίλ, Στέλιος Καζαντζίδης, Γιώτα Λύδια, Πόλυ Πάνου, Καίτη Γκρέυ, Μανώλης Αγγελόπουλος, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Βαγγέλης Περπινιάδης, Πάνος Γαβαλάς, Πέτρος Αναγνωστάκης, Στράτος Διονυσίου, Σπύρος Ζαγοραίος, Λίτσα Διαμάντη και άλλοι ικανοί τραγουδιστές, κάνοντας πάταγο στην εποχή τους.
Συνεργάστηκε με στιχουργούς όπως η Ευτυχία Παπαγιανοπούλου, ο Κώστας Βίρβος, ο Χρήστος Κολοκοτρώνης, ο Δημήτρης Γκούτης κ.ά.
Απ’ τα μετακατοχικά χρόνια και μέχρι και λίγο μετά τα μισά της δεκαετίας του ’60 το όνομα του Μπάμπη Μπακάλη αποτελούσε εχέγγυο επιτυχίας.
Υπήρξε ίσως ο μόνος δημιουργός, που λόγω της έφεσης που είχε στο σουξέ, μπορούσε να ηχογραφεί ταυτόχρονα, με ψευδώνυμο ή και χωρίς, και στις δύο μεγάλες αντίπαλες εταιρείες. Την τρανή Columbia και τη μικρότερης εμβέλειας αλλά πάντα υπολογίσιμη Odeon.
Ο Μπάμπης Μπακάλης μπολιάστηκε με το μικρόβιο της μουσικής από τον πατέρα του, που ήταν ψάλτης και ερασιτέχνης μπουζουξής. Στην πορεία βρέθηκε στα Τρίκαλα, γνώρισε τον Απόστολο Καλδάρα και ήρθε στην Αθήνα, προσπαθώντας να φυγαδεύσει μια Εβραία φίλη του από το κυνηγητό των Γερμανών. Λόγω των φρονημάτων του και του φορτισμένου κλίματος της εποχής οδηγήθηκε στην εξορία, στην Ελ Τάμπα της Αιγύπτου.
Οι πόρτες της δισκογραφίας θα ανοίξουν για εκείνον χάρη και στην παρέμβαση του Βασίλη Τσιτσάνη, με τον οποίο το 1947 συνυπογράφει το «Κάποια μάνα αναστενάζει». Ενα θρυλικό άσμα που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία στην ταραγμένη περίοδο του εμφύλιου διχασμού και τραγουδήθηκε απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη τη χώρα, τόσο από τους «νικητές» όσο και από τους «ηττημένους».
Ο Μπακάλης θεωρείται ως ένας από τους κομβικούς συντελεστές του μεταμφυλιακού τραγουδιού. Αρκετές από τις δημιουργίες του έχουν έντονο κοινωνικό χαρακτήρα, ένα είδος πολιτικού λαϊκού τραγουδιού, που στιγματίζει τα «κακώς κείμενα» και την άδικη, ενίοτε άτιμη, συμπεριφορά των «εξουσιών».
Σημειώνει χαρακτηριστικά ο Κώστας Βίρβος: «Ο Μπακάλης έγραφε κυρίως σε βυζαντινούς δρόμους, δεν είχε το τσιτσανέικο. Ηταν άλλης σχολής μαζί με τον Κλουβάτο κ.ά. Αλλά αυτή ήταν και η αντιπροσωπευτική σχολή του ’50-’60» (1).
Ο Στέλιος Καζαντζίδης μου είχε εμπιστευτεί: «Ο Μπακάλης ήταν έξυπνος και διορατικός άνθρωπος. Είχε ένστικτο και μεγάλη αντίληψη γύρω απ’ το τραγούδι» (2).
Στο ίδιο μήκος κύματος και η Γιώτα Λύδια: «Ηταν γλυκός, τρυφερός, αλλά ιδιαίτερα απαιτητικός στην εκμάθηση των τραγουδιών. Του άρεσε ν’ αφήνει τον τραγουδιστή που έχει ξεχωριστά στοιχεία στη φωνή του να ψάχνει μόνος του το τραγούδι και στη συνέχεια κρατούσε αυτά που κατά τη γνώμη του ταίριαζαν στο ύφος και στη φιλοσοφία τού κάθε τραγουδιού. Ηξερε τι συγκινούσε τον κόσμο και πάντα έπεφτε μέσα στις προβλέψεις του» (3).
Ο Μπάμπης Μπακάλης απ’ τη δεκαετία του ’70, όπως και οι περισσότεροι κλασικοί λαϊκοί δημιουργοί και ερμηνευτές, θα κινηθεί στη δεύτερη γραμμή της επικαιρότητας και της δισκογραφία δίνοντας όμως και πάλι το στίγμα του με τραγούδια που ακόμα και σήμερα υπογραμμίζουν το χάρισμα που διέθετε.
1. «Κώστας Βίρβος – Μια ζωή τραγούδια» (εκδόσεις Ντέφι)
2. Κώστας Μπαλαχούτης: «Στέλιος Καζαντζίδης – Δεν με σβήνει κανένας» (εκδόσεις Ινφογνώμων)
3. Κώστας Μπαλαχούτης: «Γιώτα Λύδια – Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα)
