Οταν εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, πριν από δεκαπέντε χρόνια, μέσω της φωτογραφίας προσπάθησε να βρει τη δική του θέση στο νέο περιβάλλον. Φωτογραφίζει κυρίως πορτρέτα, προσπαθώντας να αποτυπώσει τα συναισθήματα και την προσωπικότητα κάθε ανθρώπου που στέκεται απέναντι στον φακό του· να αναδείξει την μοναδικότητά του. Ο Γιώργος Ευθυμιάδης είναι ο πρώτος Ελληνας που έλαβε, το 2025, το ιδιαίτερα σημαντικό James and Audrey Foster Prize, το οποίο απονέμεται από το Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης (ICA) της Βοστώνης σε καλλιτέχνες με ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική καλλιτεχνική ζωή (το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 10.000 δολαρίων αλλά και τη διοργάνωση προσωπικής έκθεσης στην πόλη). Και μιλάει στην «Κ».
Πότε καταλάβατε ότι η φωτογραφία δεν είναι απλώς μέσο, αλλά τρόπος σκέψης για εσάς;
Πάντα με ενδιέφερε ερασιτεχνικά, αλλά όταν μετακόμισα στη Βοστώνη, αποφάσισα να ακολουθήσω το πάθος μου σπουδάζοντας στη Σχολή Φωτογραφίας της Νέας Αγγλίας. Η δουλειά μου επικεντρώθηκε στο περιβάλλον μου και στις πολιτισμικές διαφορές μεταξύ της χώρας καταγωγής μου και του τόπου που επέλεξα ως «σπίτι». Η διπλωματική μου εργασία με τίτλο «This Must Be the Place», η εμβύθισή μου ουσιαστικά σε μια καινούργια κουλτούρα, ήταν η προσπάθειά μου να βρω τη θέση μου στο νέο μου περιβάλλον.
Ποιοι φωτογράφοι, ποιες εμπειρίες ή εικόνες έχουν επηρεάσει περισσότερο το φωτογραφικό σας βλέμμα;
Οι αγαπημένοι μου φωτογράφοι είναι ο Alec Soth, ο John Sternfeld και ο Bharat Sikka για την εκπληκτική ικανότητά τους να αφηγούνται μια ιστορία συνδυάζοντας τοπία και πορτρέτα, αλλά και η Rineke Dijkstra η οποία με τα φαινομενικά απλά πορτρέτα της παρουσιάζει την πολύπλοκη σχέση μεταξύ φωτογράφου και υποκειμένου.
Πώς θα περιγράφατε το προσωπικό σας ύφος σε κάποιον που δεν έχει δει τη δουλειά σας;
Εν μέρει λόγω της περιπλανώμενης ζωής μου αλλά και του τρόπου που αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου, η φωτογραφική μου δουλειά εστιάζει στην έννοια του σπιτιού και την οικογενειακής ζωής, της ανάγκης να ανήκεις ή να μην ανήκεις κάπου, του πολιτισμού και την αποξένωσης. Αρχικά είχα επικεντρωθεί σε ήσυχες, εσωτερικές εικόνες μοναξιάς και περισυλλογής, αλλά η πρόσβαση σε ένα νέο κοινό και σε ευρύτερες πλατφόρμες με προκάλεσε ως καλλιτέχνη να στραφώ περισσότερο προς τα έξω. Ειδικά σε μια στιγμή που οι μετανάστες, η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, τα συνδικάτα και οι τέχνες δέχονται επίθεση από παντού, η καλλιτεχνική φωνή μου συνεχίζει να εξελίσσεται καθώς αντλώ έμπνευση από τους ανθρώπους που φωτογραφίζω.
Οι ρίζες σας στην Ελλάδα, η ζωή σας στη Βοστώνη. Υπάρχουν στιγμές που νιώθετε ανάμεσα σε δύο κόσμους;
Οταν επέστρεψα στην Ελλάδα, έπειτα από μερικά χρόνια στο εξωτερικό, μολονότι ήμουν περιτριγυρισμένος από αγαπημένα πρόσωπα, δεν μπορούσα να αποβάλω ένα περίεργο αίσθημα απώλειας: δεν ανήκα πλέον εδώ. Αισθανόμουν ξένος σε μια άγνωστη χώρα που υπήρχε μόνο στις αναμνήσεις μου. Η φωτογραφία μου επέτρεψε να ανακαλύψω ξανά τον τόπο μου και να έρθω πιο κοντά στους αγαπημένους μου.
Υπάρχει κάποια ιστορία/παραλειπόμενο από κάποια φωτογράφιση, που να την θυμάστε πιο έντονα – και γιατί;
Σε ένα από τα ταξίδια μου στη Χαλκιδική, ο Στέλιος με προσκάλεσε για να βγάλω μερικές φωτογραφίες του εγκαταλελειμμένου χώρου στο υπόγειο του σπιτιού του, ενός πάλαι ποτέ εργαστηρίου παραγωγής φέτας. Ο φίλους μου ο Χρήστος ήταν επίσης εκεί, κρατώντας με υπερηφάνεια μια εικόνα του Αγίου Νικήτα διακοσμημένη με χάρτινα, χειροποίητα λουλούδια. Ο Χρήστος, αναδυόμενος από το σκοτάδι, ήταν το πρώτο πορτρέτο των «The Lighthouse Keepers». Μέσα σε λίγα λεπτά ακολούθησε το δεύτερο. Καθώς ο Στέλιος μου έδειχνε τον χώρο, παρατήρησα ένα αποτύπωμα που έμοιαζε ανθρώπινο. Τοποθέτησα τον Στέλιο κεντρικά στον άδειο χώρο, να κοιτάει προς τα πίσω, μιμούμενος το περίγραμμα της παρουσίας στον τοίχο.
Τι ακριβώς περιλαμβάνει η σειρά «The Lighthouse Keepers»;
Συνθέσεις πορτρέτων από άτομα της οικογένειάς μου αλλά και της κατ’ επιλογήν οικογένειας μου: μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, φίλους και ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσα. Καθένας μας παλεύει με τον δικό του τρόπο. Μοναξιά και απομόνωση. Μυστικά και τύψεις. Ομως όλοι είμαστε σαν φαροφύλακες: δυνατοί και ανθεκτικοί, εύθραυστοι και τρυφεροί ταυτόχρονα, πάντα εκεί για να βοηθήσουμε, καθοδηγώντας με το φως μας, ο ένας τον άλλον μέσα στη ζωή.
Και η άλλη βραβευμένη θεματική ενότητα, «The First Ones In Line»;
Πρόκειται για μια σειρά πορτρέτων εργαζομένων σε ξενοδοχεία και υπηρεσίες εστίασης, από το συνδικάτο Unite Here Local 26 που έχει έδρα τη Βοστώνη. Οι φωτογραφίες τους δείχνουν σε ήσυχες στιγμές, στο σπίτι και στην καθημερινότητά τους, συχνά με τις οικογένειές τους. Ολοι έχουν ξεπεράσει απίστευτα εμπόδια για να φτάσουν στην Αμερική και να φτιάξουν τη ζωή τους.
Σε μια εποχή που βομβαρδιζόμαστε από εικόνες, μπορεί η φωτογραφία -με την κλασική της έννοια- να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο;
Νομίζω ότι η φωτογραφία ως μέσο διαμορφώνει αλλά και επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο. Μια εικόνα μπορεί να κάνει την εμπειρία ενός ανθρώπου ορατή και προσβάσιμη σε άλλους, να εμπνεύσει και να οργανώσει μια ομάδα ανθρώπων με ένα κοινό σκοπό. Μπορεί να πληροφορήσει αλλά και να παραπληροφορήσει, να γκρεμίσει στερεότυπα αλλά και να τα διατηρήσει.
