Τα παλιά καλά χρόνια δεν ήταν όλα τόσο όμορφα όσο η νοσταλγία τα παρουσιάζει με τον τρόπο της.
Κάποια πράγματα βέβαια διέθεταν περισσή μαστοριά και φροντίδα και έπαιζαν ρόλο και στην απήχηση του τελικού αποτελέσματος.
Η σειρά των τραγουδιών ενός δίσκου δεν ήταν τυχαία υπόθεση. Ακόμα και στο ελληνικό ρεπερτόριο, όταν κυκλοφόρησαν μαζικά οι μεγάλοι δίσκοι 33 στροφών που σταδιακά εκτόπισαν τα «μικρά» 45νταράκια, υπήρχε προβληματισμός και μελέτη για το ποιο τραγούδι θα ανοίγει την πρώτη και δεύτερη πλευρά των άλμπουμ, πώς θα μοιράζονταν τα τραγούδια ανάλογα με τον ρυθμό, τη θεματική κ.λπ. Π.χ. δεν γινόταν να βάλεις δυο ζεϊμπέκικα κολλητά, το ένα μετά το άλλο κ.ο.κ.
Επίσης τα «γερά χαρτιά» της έκδοσης δεν έπρεπε να μπουν μαζεμένα, ώστε να διατηρηθεί αμείωτο το ενδιαφέρον των ακροατών, καθώς τα ηχογραφήματα ακούγονταν ευλαβικά απ’ την αρχή έως το τέλος.
Μετά ο καθένας έκανε την επιλογή του και διάλεγε τα περισσότερο αγαπημένα του.
Δεν υπήρχαν ούτε σκληροί δίσκοι με ατέλειωτο υλικό, ούτε βιβλιοθήκες τύπου spotify και άλλα παρεμφερή.
Ησουν εσύ, το πικάπ σου και οι δίσκοι σου, άντε και οι δίσκοι των φίλων. Γι’ αυτό άκουγες και ξανάκουγες και ενδεχομένως εμπέδωνες καλύτερα το ίδιο υλικό, κι αν άξιζε τον κόπο ή ταίριαζαν τα γούστα, «δενόσουν» μαζί του.
Υπήρχαν μπομπίνες και αργότερα κασέτες για να «σουμάρεις» τις επιλογές σου, όμως και πάλι η διαδικασία δεν ήταν τόσο εύκολη υπόθεση, ενώ είχε και το κόστος της.
Μια από τις εργασίες που έλυσε όλα αυτά τα προβλήματα ήταν το πρώτο στούντιο άλμπουμ του Elvis Presley με τίτλο το ονοματεπώνυμό του. Κυκλοφόρησε από την RCA Victor στις 23 Μαρτίου 1956.
Ο κατοπινός «βασιλιάς» γοητευτικά αφτιασίδωτος, εκρηκτικά χυμώδης, περίτεχνος και φλογισμένος, ωριμότατος σε έναν δίσκο-καταιγίδα με 12 δυναμίτες, 6 σε κάθε όψη.
Στην πρώτη: Blue Suede Shoes (Carl Perkins), I’m Counting on You (Don Robertson), I Got A Woman (Ray Charles & Renald Richard), One Sided Love Affair (Bill Campbell), I Love You Because (Leon Payne), Just Because (Bob Shelton, Joe Shelton, Sydney Robin).
Στη δεύτερη: Tutti Frutti (Dorothy LaBostrie & Richard Penniman), Trying to Get to You (Rose Marie McCoy & Margie Singleton), I’m Gonna Sit Right Down and Cry over You (Howard Biggs & Joe Thomas) I’ll Never Let You Go Lil’ Darlin’ (Jimmy Wakely), Blue Moon (Richard Rodgers & Lorenz Hart), Money Honey (Jesse Stone).
Είναι η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του 21χρονου χαρισματικού περφόρμερ στη νέα του πια εταιρεία, στον απόηχο του χρυσοφόρου single Heartbreak Hotel (Mae Boren Axton, Tommy Durden, Elvis Presley) που είχε βγει στα τέλη Ιανουαρίου της ίδιας χρονιάς.
Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν στις 10 και 11 Ιανουαρίου του 1956 στα στούντιο της RCA Records στο Νάσβιλ του Τενεσί. Στις 30 και 31 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκαν ηχογραφήσεις στα στούντιο της RCA στη Νέα Υόρκη. Επίσης, προστέθηκαν και παλαιότερες εγγραφές που είχαν γίνει στο Sun Studio του Μέμφις στις 5 Ιουλίου, τις 19 Αυγούστου και τις 10 Σεπτεμβρίου του 1954, καθώς και στις 11 Ιουλίου του 1955, τις οποίες και αγόρασε η RCA από τον εμπνευσμένο «πιονέρο» παραγωγό Sam Phillips.
Πρόκειται για το πρώτο rock ‘n’ roll άλμπουμ που οι πωλήσεις του ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα φέρνοντας τρελά έσοδα και το πρώτο που έφτασε στην κορυφή των αμερικανικών charts παραμένοντας στην κορυφή του Billboard για δέκα εβδομάδες. Και στη Βρετανία χτύπησε πρωτιά.
Σταθερά εδώ και δεκαετίες βρίσκεται σε όλες τις λίστες του Rolling Stone με τα 500 greatest albums of all time, ενώ αντίστοιχες διακρίσεις έχουν και πολλά απ’ τα τραγούδια του.
Στα ατέλειωτα συν και το εκπληκτικό εξώφυλλο, για τη φωτογραφία του οποίου μάλλον χρειάζεται ξεχωριστό άρθρο, και το ενδιαφέρον οπισθόφυλλο.
Και τον Οκτώβριο της χρονιάς ερχόταν το δεύτερο απανωτό χτύπημα με το δεύτερο επίσης τρομερό άλμπουμ. Εκεί το Presley δεν θα χρειαστεί. Το Elvis αρκεί.
Η μουσική άλλαζε, και μαζί οι ζωές των ανθρώπων.
