Γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1947 και έφυγε στις 24 Μαρτίου 2016.
Οι αριθμοί είναι περίεργη φάρα. Συχνά σου φωτίζουν τον δρόμο, αλλά το ίδιο συχνά σε μπερδεύουν, σε αποπροσανατολίζουν και σε ρίχνουν σε αδιέξοδο.
Πάντως και βάσει αυτών ο Γιόχαν Κρόιφ δεν είχε θέμα ώστε να αναγνωριστεί ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές και προπονητές όλων των εποχών.
Κανείς όσο αυτός δεν έφτασε το δίπτυχο αθλητής – τεχνικός σε τόσο υψηλό επίπεδο. Δίχως να παραγνωρίζω άλλες ειδικές περιπτώσεις, π.χ. σαν εκείνη του Φραντς Μπεκενμπάουερ, το «ταβάνι» του Κρόιφ κυριολεκτικά δεν υπάρχει.
Ο Ολλανδός στην ουσία επανεφηύρε το ποδόσφαιρο. Και με την μπάλα στα πόδια, και στην άκρη του πάγκου, η παρουσία του υπήρξε εκτός από απολαυστική, ευρηματική και ανατρεπτική. Λειτούργησε ως εγκεφαλικός επαναστάτης, ένα διανοούμενο αλάνι.
Πηγαίος «διευθυντής ορχήστρας» όπως τον χαρακτήρισαν και ασύνορος «σολίστας», έδωσε τα κονσέρτα του στα γήπεδα του κόσμου με τις μπαγκέτες του Αγιαξ, της εθνικής Ολλανδίας και της Μπαρτσελόνα. Εκεί δίδαξε τα «θεία» και «ιερά» της τέχνης του, που απόλαυσαν οι ευλογημένοι και τυχεροί που μπορούσαν να καταλάβουν.
Θυμάμαι, πιτσιρίκι, πως ξεροστάλιαζα για να τον χαρώ μέσα απ’ τις κόντρες κυρίως του Αγιαξ με την Μπάγερν. Αυτά έδειχνε τότε η… μία τηλεόραση! Το «Ιπτάμενος Ολλανδός» είναι λίγο, γιατί εκφράζει μόνο μία πτυχή του. Πραγματικά όμως τόσο αυτός όσο και οι ακριβοί συνοδοιπόροι του κυριολεκτικά πετούσαν πάνω στο χορτάρι, και μαζί μάγευαν με τις τρελές φιγούρες τους τη «στρογγυλή θεά» και τους αντιπάλους τους.
Ηταν καλλιτέχνες από… κούνια, χορευταράδες τρανοί, που όμως δεν τραβούσαν στα κουτουρού, γιατί υπήρχαν «ζύγια» ακριβείας, αυτά του Μίχελς, του Κόβατς και όχι μόνο. Ο αυτοσχεδιασμός υπηρετούσε στην ουσία το «σύστημα», γιατί γινόταν στα περιθώρια που είχαν σχεδιασθεί από πριν για χάρη του.
Νομίζω πως ποτέ άλλοτε στην ιστορία του ποδοσφαίρου το «ομαδικό» δεν ενώθηκε τόσο ταιριαστά με το «ατομικό».
Στα «παραπάνω» του Κρόιφ, πέρα από τα ευλογημένα εφόδιά του, η προσωπικότητα! Ολα όσο πρέπει, όπως πρέπει, εκεί που πρέπει, όταν πρέπει… και μερικά εξτρά, αφού ένα τέτοιο χάρισμα –τόσο μεστό, ατόφιο και αβέρτο– ούτε περιγράφεται με λόγια ούτε περιχαρακώνεται σε «στεγνά» όρια. Θα ήταν έγκλημα.
Θα πουν ορισμένοι, ναι μεν αλλά, γιατί η εθνική Ολλανδίας δεν κέρδισε και πολλά; Πρόκειται για αχάριστους, για όσους δεν μπορούν να αντιληφθούν τη θεία προσφορά και μετρούν τα «δώρα» με λογικές «τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι κι έξι το λαδόξιδο». Απιστοι Θωμάδες, που το μόνο που τους νοιάζει είναι οι… πληγές. Λες κι ο Χατζηπαναγής… έπρεπε να κερδίσει το πρωτάθλημα για να νιώθουμε ευγνώμονες για όσα «κοινώνησε» στο γρασίδι.
Ο Γιόχαν Κρόιφ «έπαιξε μπάλα» και με τον καρκίνο. Τον ζάλισε με τις ντρίμπλες του, τον χάζεψε με τις τακτικές του και στο τέλος τον άφησε να τον νικήσει στα 68 του χρόνια.
Μόνο που ο Κρόιφ δεν πέθανε, απλώς δεν μένει πια εδώ! Ακόμη και τα βίντεο, για τους άτυχους που δεν τον πρόλαβαν, μιλούν από μόνα τους για την Αθανασία του.
*Για την ιστορία, παρότι ο Κρόιφ δεν φημιζόταν για τις μουσικές του επιδόσεις, ηχογράφησε το 1969 το Oei Oei Oei (Dat Was Me Weer Een Loei) του πρωτοπόρου Ολλανδού ροκ καλλιτέχνη Peter Koelewijn.
